Hoe kan ik dit stukje anders beginnen dan met gelukswensen voor eenieder die dit stukje schrijverij tegen zal komen? Ik wens jullie een prachtig twee-duizend-negen, vol geluk, plezier en blijdschap in blakende gezondheid. Hopelijk hebben jullie net zo'n fantastische jaarwisseling gevierd als wij, want ons feest was weer de bom. We hebben gedanst alsof ons leven ervanaf hing, meegebruld met de muziek alsof er niemand luisterde, veel gekletst, gelachen, geintjes uitgehaald en (ja, natuurlijk) flink diep in het glaasje gekeken. We hadden ook nog een verkiezing, trouwens: wie zijn de most impressively dressed male & female? Met een echte stembus, stembriefjes en pennen aan een touw. Natuurlijk lag het blokje met de briefjes binnen no time onbeschreven ín de stembus en waren alle pennen al even snel verdwenen (net als in het postkantoor enzo), maar het blokje konden we nog opgraven en we hadden nog een stuk of 800 pennen achter de hand, just in case.
En ja, geloof het of niet, ik had nog bijna gewonnen ook. Gelukkig ging de uiteindelijke winnares pas net nádat we de stemmen geteld hadden richting de stembus om op mij te stemmen, anders had ik misschien wel voor schut gestaan op het podium de sjerp en de kroon in ontvangst mogen nemen. De échte winnares, Iraas, zag er ook prachtig uit in haar the Matrix-esque pak, incluis lange leren jas. Haar mannelijke counterpart was meneer Leon (die één stem meer had als onze vriend Robert met zijn geweldige koks-outfit): in strak zwart overhemd met witte stropdas, waaronder een tot hotpants-formaat afgeknipte spijkerbroek én rose netpanty's het plaatje compleet maakten (of waren dat de bergschoenen?). De speciale vermelding ging naar Yvo, omdat Yvo nooit meedoet met verkleed-dingetjes en dus ook wel eens een spotlight verdiende. De showhost was briljant, een heerlijke relnicht gekleed als verlopen rocker* (sorry, Roeland :-)) maakte er, compleet met duits accent, een hele show van.
We lagen om kwart over zeven in ons bed. Om vier uur kwamen we er weer uit. Om zes uur waren we terug op de feestlocatie om op te ruimen en om half 10 waren we weer thuis.
En mijn kuiten doen nog steeds zeer van de impressively high heels. De foto van mijn outfit staat overigens niet op de vrienden-foto-site, dus ik vermoed dat die is mislukt, maar als jullie nog even geduld hebben komt die foto nog wel (zodra ik met mijn liever broertje zijn school-studio zijn ingedoken met zijn camera en mijn hippe kleertjes). Beloofd!
Mijn voornemen om dit jaar minder pijnlijk te beginnen als 2008 is trouwens gelukt: ik ben wederom op mijn stuitje gevallen (tja, je gelooft het niet, maar de dansvloer was nogal glad als er drank op lag), maar ik voel het nauwelijks en zal er deze keer zéker geen 1,5 maand over doen om weer fatsoenlijk te kunnen lopen 
Wel weer een beetje jammer: het begin van 2009 is een stuk snotteriger als het vorige jaar. Vanochtend kreeg ik een niesbui en die is niet meer overgegaan. Die kriebel die normaal alleen voelt op het moment dat je niest? Die heb ik nu constant. En daarvan gaan je ogen nogal wateren, kan ik je zeggen. Net als je neus. Mijn voornemen voor 2010 zal dus waarschijnlijk worden om wat minder lek mijn nieuwe jaar te beginnen, voor nu probeer ik deze blitzkrieg-neusverkoudheid er maar onder te krijgen met monsterlijke hoeveelheden echina force. Dan tot slot nog maar wel een foto van mij, al feestend, met vriendinnetje Lynn:
*: Zie de foto 