Over mijn nek
Wat kan een vakantie heerlijk zijn. Luieren, uitslapen, op je gemakje een beetje rondhangen,dingetjes doen wanneer jíj ze wil.. En bedenktijd. Soms zit je vastgeroest in een patroon en heb je het zelf amper door, tot je er eensgoed over nadenkt. Door het laatste logje van Sanneke, de afgelopen twee heftige dagen op mijn werk en een gevoel waar ik al eerder mee worstelde, maar op een té onbewust niveau om het goed door te hebben weet ik nu dat het tijd wordt om iets aan te pakken dat al veel te lang voortsleept.
Dik twee jaar geleden had ik een burn-out. Deze begon met RSI in mijn nek en door mijn opmerkzame fysiotherapeute kwamen we erachter dat mijn nekklachten er alleen waren wanneer ik gewerkt had: hoe bizar vast ik ook zat, als ik een weekje vrij was, waren mijn klachten ineens weg. Weg. Zij liet me een werkplekonderzoek aanvragen bij mijn baas en mijn baas akkoordeerde dit. Voordat de onderzoeks-dame kwam liet ze mij een uitgebreide vragenlijst invullen. Daar stonden vragen in over mijn werkzaamheden, mijn bureau, mijn monitor.. Maar ook vragen over waardering. Over de werkdruk. En die paar kleine vragen waren zó confronterend, dat we in één klap allemaal wisten waar die verkramping in mijn nek vandaan kwam. Na die vragenlijst kon ik namelijk niet meer ophouden met huilen. Twee weken lang niet. En ik kwam thuis te zitten. Burned out, dus.
Ik krabbelde weer op. Begon weer met werken, heel langzaam. Bouwde op, uurtje na uurtje, overwinning op overwinning. Ondertussen kreeg ik ondersteuning van de dame die ook mijn werkplek had onderzocht en zij leerde me veel. Over copingstijlen, over het bemerken van je eigen grenzen en het bewaken ervan, over dingen van je af zetten.. En ik werd beter. Ik leerde veel over wat ik écht belangrijk vond, over het naast me neerleggen van 'zoals het hoort' en ik ging minder werken. Ookal had ik geen kinderen en deed ik geen opleiding. Gewoon, omdat ik vrije tijd belangrijker vond als wat extra geld. En het werkte bizar goed: tot op de dag van vandaag glijd werkdruk van me af en kan ik mezelf staande houden in een bizar drukke werkomgeving zonder er al te veel moeite voor te doen. Tuurlijk, soms heb ik wel eens stressmomenten. Een leven volkomen vrij van elke vorm van stress is denk ik niet mogelijk. Maar ik mérk het snel, en kan mezelf dan weer corrigeren door even mijn ogen te sluiten, diep adem te halen, en alles opzij te leggen, op één ding na. Als ik mijn werkzaamheden dan weer heel bewust één voor één aanpak in plaats van allemaal door elkaar ben ik bijna direct weer Zen.
Er is echter één overblijfsel uit die tijd: mijn RSI-klachten. Wanneer ik ook maar éven een stressgevoelig momentje heb gehad schiet ik weer vast. Lang niet zo erg meer als toen hoor: ik kan altijd nog mijn hoofd bewegen en mijn armen optillen, zelf mijn haar borstelen, ik word niet high wanneer de fysio mijn nek losmaakt en ik kan nog altijd leven zonder élke dag pijnstillers te moeten slikken. Maar eerlijk is eerlijk: er zijn momenten dat ik nog steeds terug moet grijpen naar de paracetamol. Dan heb ik hoofdpijn die uit mijn nek komt. En na twee dagen zoals ik deze week had kom ik bij de fysio en dan vraagt zij zich af hoe ik in vredesnaam in zo'n korte tijd zó'n gigantische knoop van mijn nek en schouders weet te brouwen.
En nu ben ik het zat. Nu, dik twee jaar na dato, ben ik nog altijd bezig met symptoombestrijding van iets, dat allang weg had moeten zijn. Blijft mijn lijf hangen in een verdedigingsmechanisme dat ik niet langer nodig heb? Ik denk van wel. En wat doe je daar dan aan? Ik heb geen idee. Een paar maanden geleden kreeg ik van een vriendin de gegevens van haar acupuncturist, die wonderen voor haar heeft verricht. Omdat ik zo graag iets met mijn nek wil. Dat telefoonnummer staat nog steeds netjes in mijn mailbox. Onaangeraakt. Elke keer dat ik ernaar kijk krijg ik last van een soort studie-ontwijkend gedrag, maar dan anders: ik hou mezelf tegen wanneer ik er iets mee wil. En nouja. Ik ben dus bang voor naalden. Dan is het plegen van zo'n telefoontje snel 'vergeten'.
Ik las gisteravond dus dat logje van Sanneke. Met pijn in mijn hoofd en steken in mijn nek, omdat ik gisteren bij de fysio weer eens een ontzettende verkramping bleek te hebben. En ineens was ik het spuug- en spúúgzat. Ik moet hier iets mee. Ik moet hier vanaf! En acupunctuur is niet de enige geneeswijze die kijkt naar het aanpakken van de bron, kwam ik gisteren achter. Ik heb nu dus een goed voornemen: wanneer ik weer ga werken heb ik een afspraak bij iemand die mij hiermee gaat helpen, of uitzicht daarop. Wat voor geneeswijze deze persoon hanteert weet ik nog niet. Maar ik ben er klaar mee. Hopla. Twee-nul voor daadkracht. Tips zijn welkom..
January 29th, 2009 at 16:17
Die nekklachten van jou moeten aangepakt worden, zoveel is zeker. Werk is op meerdere manieren belangrijk, maar het mag nooit zorgen voor (lichamelijke) klachten waar je in je héle leven zoveel last van hebt, … en die maar niet weg willen trekken – zonder hulp. Die hulp ga je nu vinden. Door blijven zoeken: over niet al te lange tijd ben je verschrikkelijk blij dat je die stap genomen hebt!
January 29th, 2009 at 18:58
lieverd.. ik heb ook nog wel een adres voor je van shiatsu… das een oosterse drukpuntmassage iets.. en die man had me binnen 2 keer van mn kniepijn af.. mail me even als je zn telefoonnummer wil. kost 35 euro per keer, en duurt dan 1 tot 2 uur.. t wordt niet vergoed helaas.
ik hoor je snel! snel ook weer eens daten?
dikke kus!!
January 30th, 2009 at 10:31
Ik heb geen tip. Gewoon doen! Al begin je met vragen stellen bij de acupuncturist en ga je van daaruit verder, gewoon doen. Voor jezelf.
January 30th, 2009 at 12:22
Ik wil net onze kalender alvast een maand omdraaien als mijn oog valt op een tekstje en een foto. Op de dag van morgen staat “Chinees Nieuwjaar, Den Haag”, de foto van de maand februari is de groene draak die we vorig jaar zagen. Nogmaals bedankt voor die mooie dag.
Als je morgen weer gaat, heel veel plezier!!
January 30th, 2009 at 16:50
als wandelende burn out heb ik uiteraard tips te over. maar omdat het budget en de tijd ook meespelen, begin ik niet over de 3 euro-massages in thailand en de 200 e. per uur massages van een bekende fysio. nee, ik raad je met klem aan om deze man (rens) te bellen. hij zetelt in opperdoes (niet dichtbij, maar je kunt gelijk aardappels meenemen) en is een legende onder de hulpverleners met de klachten die jij omschrijft. noem mijn naam even en alles komt goed: 06-20276936
January 31st, 2009 at 11:31
Eh… die steen ga ik niet meer vinden.
Maar aan die van jou heb je ook genoeg.
Ik had mijn mond gewoon moeten houden. ;-D
January 31st, 2009 at 15:11
Goed pla, An! Wie weet is ranio-sacraal therapie ook wat voor jou.
January 31st, 2009 at 20:42
Ik heb geen tips voor je, maar ga er voor meid! Het heeft lang genoeg geduurd voor je en het is te jammer om met die klachten te blijven lopen terwijl er misschien een oorzaak achter zit die aangepakt kan worden. Sterkte!
* Ik heb jou op mijn nieuwe weblog gelinkt, maar als ik dan naar jouw blog wil, krijg ik alleen maar de melding “spam not appreciated”. Ik snap er niks van… *
February 1st, 2009 at 12:12
acupunctuur… D.U.S.H.I. heeft er baad bij, elke keer weer… er zijn mensen die weten hoe ze met naaldjes om moeten gaan
En die tip van Gieling zou ook wel eens de moeite waard kunnen zijn… ik heb ‘m er al een paar keer over zien schrijven en horen praten als ik bij hem computer-dokter-consult afleg.
February 1st, 2009 at 23:28
@ Nien: Ik kijk er vreemd genoeg ook echt naar uit, nu ik eenmaal heb besloten dat ik er meer mee wil als dat ik nu doe. Ik sta nu al zo lang stil dat ik het niet eens dóórhad, en ik hou helemaal niet van stilstaan. Vóóruit ermee, dus! Ennuhm, die steen, haha! Ik gluur nog eens met een verdenkende blik naar Jet en druk jou hierbij even op het hart dat ik overtuigd ben van de mijne. Ik hou je op de hoogte
@ Mémé: Thnx! Heb je ondertussen gemaild, hoop dat je binnenkort ff tijd hebt om me het nummer te mailen
@ Eve: Thnx, ik ga ermee aan de slag! En dat had ik helemaal niet door, al belde Wim me de ochtend in kwestie wel wakker (nouja, ik heb het trillen van mijn telefoon verwerkt in mijn droom) om me dit te melden. Uiteindelijk zijn we er niet meer terechtgekomen, maar denk nog met veel plezier op vorig jaar terug. Volgend jaar in de herkansing dan maar!
@ Gieling: Héél erg dank je wel voor de tip! Ik ben nog aan het kijken, maar ik vind het bijzonder dat je me dit nummer doorgeeft. Nogmaals dank!
@ Sanneke: Ik vind het tot nu toe op de één of andere manier wel een techniek die me érg aanspreekt. Ik heb een dame gevonden die meerdere natuurgeneeskundige theorieën ‘doet’ (waardonder degene die jij nu ondergaat), dus misschien moet ik gewoon eens met haar gaan praten en kijken wat zij me aanraadt..
@ Myrna: Dank je wel meis! Ik ga er nu ook echt voor! En dat is raar zeg, ik ga zo ff kijken en dan reageer ik wel bij jou op je logje!
@ B.A.R.T.: Hmmm, die naaldjes vind ik toch echt wel eng hoor.. Vind D.U.S.H.I. dat niet? Dank je wel voor je raar in elk geval
February 16th, 2009 at 10:56
Heel goed! Pro-actief noemen ze dat!
Enne, mijn Quantum Touch-aanbod staat ook nog hoor!