Plotseling
Ik ging vroeg naar bed. Eén avond, twee avonden, drie avonden. Ik las een beetje in mijn boek (maar verdacht weinig) en deed op zaterdag meerdere spontane acties: schaatsen met onze vrienden (lees: 3 meter het ijs opgetrokken worden door mijn broertje en weer 3 meter terug naar de kant getrokken worden door Paul, alwaar ik snel de geleende noren weer van mijn zwikkende enkels peuterde) en vervolgens aten we wat met Eefke en Maurice, waarna we met z'n vieren lachten om Yes Man en nog even de kroeg indoken. So far, so good: fijne dagen met meer in het verschiet. Gisteren gingen we namelijk naar Lelystad om de verjaardag van mijn schoonmam te vieren en nadat we mijn schoonzus hadden opgepikt reden we met een goed gemoed de grote weg op.
Maar ergens bij schiphol begon de auto een raar, tikkend geluid te maken. Omdat wij een tijdje terug al een rommeltje hadden gehoord dat volgens ons op een toekomstig lekkeuitlaat duidde dachten we eerst dat het daarvandaan kwam, maar al snel werd het erger en nadat ik me in gedachten alvasthad voorgenomen na aankomst maar even preventief de ANWB te bellen reed ik voorzichtig verder. Terecht, die voorzichtigheid, want precies in de bocht van de A2 naar de A9 begon het: mijn acculampje ging branden. Voorzichtig lichtte ik mijn medepassagiers in en besloot de auto aan de kant te zetten zodra we de bocht en de vlak daarachter gelegen afrit waren gepasseerd. Maar zo ver kwamen we niet: tijdens het sturen in de bocht voelde ik mijn stuur zwaarder worden: de stuurbekrachtiging hield ermee op. Ik drukte mijn alarmlichten aan en stuurde moeizaam de vluchtstrook op, en ergens terwijl we bezig waren met van de weg gedrukt worden door een ***wijf die het leuk vond om half op de vluchtstrook en half op de gewone rijstrook te rijden sloeg ook de motor af. En dan kun je kiezen: de auto tot stilstand brengen metéén achter de bocht, of vlak voor de afrit? Beiden nu niet echt geweldig, maar ik opteerde toch voor het laatste en landde ons vleugellamme vliegtuig ongeveer hier*:
Terwijl Suus een regel-actie op de bagage deed plukte Paul de en de fluoriscerende hesjes onder de passagiersstoel vandaan en plaatste de gevarendriehoek; ik groef ondertussen verdwaasd mijn ANWB-pasje en mijn telefoon op uit mijn tas. Aldoende voelde ik me steeds ongemakelijker: we moesten die auto uit! Ik maande tot haast en binnen no-time waren we (allen via de passagierszijde, uiteraard) over de vangrail geklauterd. Paul belde met de ANWB (hij is topografisch gezien 'wat' beter dan ondergetekende) en wij schoven maar een flink eind door naar achteren, omdat daar aanzienlijk meer vangrail te vinden was.
De ANWB-sleepmeneer was er bijzonder snel. Gezien het vreselijke punt waar we gestrand waren wel heel fijn, overigens. Eenmaal op de parkeerplaats deed de pechhulp-auto-mevrouw de auto starten terwijl de wegsleep-auto-meneer deed luisteren en beiden maakten binnen een seconde of 1,3 al een wegwerpgebaar. "Ik hoor het al, laat maar hoor" zei de wegsleepmeneer ter begeleiding van dat gebaar, terwijl er met z'n drieën ongelovig naar keken. Echt? Echt. De motor kunnen we weggooien. Geen olie meer, en daarop dus stukgedraaid. En ja, ik ging ook wel nog olie controleren, écht waar. Maar meestal was de motor dan warm en ik had altijd geleerd dat dat dan niet kon, en bovendien hadden we over zo'n anderhalve week gepland de auto naar de monteur te doen voor een kleine beurt en een reparatie voor de dashboardverlichting**. Tja.
Dus na weer wat wachten op de tweede wegsleepmeneer (dit keer van het bergingsbedrijf) trokken we verjaardagscadeau's en tassen uit onze arme, gewonde auto en stapten over in de leen-auto die we daar meekregen. Briljant geregeld allemaal, dát zeker: binnen anderhalf uur waren we weggetakeld, gediagnosteerd, wéér weggetakeld en voorzien van een leenauto. De rit naar Lelystad maakten we af en de dag was erg gezellig. Dat is dan wel weer de kracht van de ANWB: als we op het dichtstbijzijnde treinstation waren afgedropt waren we vermoedelijk naar Den Haag teruggegaan en was de kater vast vele malen heftiger geweest. Buiten twee of drie tranen van schrik was het al snel klaar met de negatieve gevoelens en hoewel we nu vreselijk balen, kunnen we het perspectief dat ons geboden is niet in de bek kijken: er zijn geen ongelukken gebeurd. Er is niemand gewond geraakt. We hebben niet lang gewacht. We hebben gewoon nog onze dingen kunnen doen en met een béétje geluk valt er nog een tweedehands motorblok in de auto te bouwen. En face it: hoewel het, hoe dan ook, een flinke rib uit ons beider lijven zal kosten, we zijn geen arme mensen. Zullen er geen boterham minder om eten. En dát, dat geeft mij een onbeschrijflijk rijk gevoel. Ok, we zitting plotseling zonder auto. Maar het is niet meer als een gebruiksvoorwerp. En buiten het feit om dat het een gebruiksvoorwerp is dat we zouden kunnen missen als het moet, hoeven we er ons ook niet écht zorgen om te maken als we een dergelijk gebruiksvoorwerp willen houden. Want dat komt wel goed. We get knocked down, but we get up again. Right?
*: Of nouja, iets verder naar de afrit nog denk ik.
**: Ookal deed het acculampje het nog prima, een olielampje heb ik nooit zien branden. Ik kon ook al een tijdje niet zien hoe hard ik ging, weshalve nu dus de geplande reparatie.
January 12th, 2009 at 23:39
Wat ben ik blij dat alles verder zonder ongelukken gegaan is.
Dit is weer een goeie les al is het wel een hele dure.
Hoop dat je weer gauw alles achter je kan laten.
Veel liefs, mamsl-)
January 13th, 2009 at 10:06
Och hemel! Maar Anja, een hele dikke zoen voor je optimisme! Je hebt helemaal gelijk, het is vervelend, maar overkomelijk.
January 13th, 2009 at 23:02
oei oei wat een pech. En wat goed dat jullie je er niet door uit het veld laten slaan.
January 14th, 2009 at 09:26
He jakkes, dat is wel even schrikken zeg!
Maar gelukkig was je niet alleen en hebben jullie allemaal goed samengewerkt!
Toppertje!
January 14th, 2009 at 20:34
Dat is even eng zeg! Gelukkig geen persoonlijke schade, alleen een kaduke auto en je dag niet er door laten verpesten.
January 14th, 2009 at 21:17
Erg zonde, maar niks meer aan te doen!
January 15th, 2009 at 13:51
Oh man…! Wat ontzettend klote dat dit moest gebeuren, en dan nog op zo’n link punt van de snelweg, ook. Vind het mooi om dan verderop te lezen hoe je er nu tegenaan kijkt: dat het belangrijkste is dat jullie er ongedeerd uit de auto gekomen zijn, dat de leuke dag met hulp van de ANWB iets later gewoon door heeft kunnen gaan, dat het maar een gebruiksvoorwerp is (hoe fijn en soms broodnodig ook) en je het waardeert dat het geld er ís om de auto weer rijdend te krijgen, al blijft het een flinke knaap van een rib. Maar hee, you’ll live.
Dat vind ik ‘gewoon’ een hele gezonde, mooie manier van er tegenaan kijken. Dit soort lullige dingen gebeuren helaas, en dan kun je er maar beter zo mee omgaan. Dat kan lang niet iedereen.
PS Even iets heel anders, kort door de bocht:
zaterdag de 24ste, van deze maand, gaat dat lukken?? Anders schuiven we het gewoon op hoor, kan me indenken dat je niet zomaar holakidee een auto met vervangend motorblok voor de deur hebt staan, en de trein is ook niet alles… Of hebben jullie die leenauto voor zolang… nouja, hoe dan ook: laat maar weten wat uitkomt, maar doe vooral rustig aan! 
Kus!!
January 15th, 2009 at 14:41
wat een verhaal! ik rijd bijna iedere dg wel ff langs dit punt, dus ik ben het geheugen al aan het terugspoelen. het laatste autogeluid doet me denken aan mijn oude pc. mijn pc-dokter noemde dit onheilspellend: de klok des doods…! ben nu wel benieuwd of je dries roelvink (met of zonder gele zwembroek) ook nog bij de anwb bent tegengekomen…
January 18th, 2009 at 17:05
Hmm die symptonen die je beschrijft doet me erg denken aan een keer dta ik pech had met de auto van de zaak, midden op de rondweg A2 van Eindhoven. Maar toen was het de dynamo en geen olie, dus vind het erg frapant dat de klachten hetzelfde zijn, maar iets heeeel anders is.
Ondanks het snel handelen van de ANWB is het wel balen hoor.
Hopleijk kunnen jullie snel weer in je eigen auto rijden! KUS!