Winkelen, winkelen en nog eens winkelen. Gevolgd door knutselen, knutselen en nog eens knutselen. En dan nog dichten, ook. Wat een gedoe! Ik zou best een beetje beter in dit soort dingen willen zijn, want God, wat een bevalling was dit weer. Maar ik ben klaar. De suprise staat in de kast, het gedicht zit in de enveloppe. Laat die Sint maar komen..
Bijna. Het komt nader en zal er weldra zijn: dat fijne, magische moment dat gekoesterd wordt door gadget-freaks all over. Aanstaande donderdag mag ik mijn telefoon-abonnement verlengen en een nieuwe telefoon aanschaffen. Het water loopt me al in de mond wanneer ik eraan denk, want ja, ik heb 'm natuurlijk alláng uitgezocht. Ik zocht iets gebruikvriendelijks. Een telefoon die snél is. Het apparaat dat ik nu dagelijks in mijn tas duw is namelijk heel veel, maar snel is 'ie overduidelijk niet. En daar ben ik echt. Vreselijk. Klaar mee. Dus na veel onderzoek kom ik er toch telkens weer op uit. Ondanks het feit dat het tegen ál mijn principes is. Ik ga van mijn geloof afvallen, werkelijk waar. Maar ik wil 'm. Dus ja, gooi maar op, die I-phone. Voor het eerst in heel mijn mobiele carrière géén Nokia. My god, it's full of stars..
Zodra ik 'm heb (ik weet niet of ik 'm meteen al ga halen of eerst mijn volgende salaris afwacht) komt er vast nog wel een aanvullend verhaal, dus bij voorbaat excuses aan de gadget-nono's. Maar ik moet weer even freaken om een apparaat hoor 
************
En dan eens even iets anders, want er gaat hier nog iets als een debiel: mijn tatoeage is gewoon al aan het jeuken én aan het vervellen! Duurde het bij het katje al zo'n anderhalve week eer er vervelsels loskwamen en nog eens twee dagen extra voor het ging jeuken, we zijn nu nog niet eens een week onderweg en het is al aan het laatste helings-stadium begonnen. Nu heb ik, toen ik woensdag bij de tatoeage-meneer was, van hem begrepen dat groen op de één of andere manier de moeilijkste kleur is voor je huid om van te genezen, dus dat zal dan wel het probleem zijn geweest. Maar man, dit gaat goed! Blij!
************
Iets waar ik minder blij van word is onze VVE. Ik zit er in de kascomissie en door een miscommunicatie is het goedkeuren van de stukken van 2007 blijven liggen. En nu voelt het alsof de hele VVE over me heentuimelt en míj de miscommunicatie aanrekent. En net nu ik er weer een beetje zin in begon te krijgen doordat een bestuurslid bij mij langskwam om me om mijn verhaal te vragen (en daar uiterst begripvol voor was), werd dit gevoel weer even fijn de kop ingedrukt door de voorzitster. Blèch, ik heb er echt de balen van. Dus ik kap ermee. Ik ben een cijfermuis en ik en mijn mede kascomissie-lid kunnen prima door één deur, maar klaarblijkelijk ben ik niet uit het juiste hout gesneden om mijn kennis ook toe te passen ten dienste van mijn buren en daar helder over te communiceren. Ik vind het allang best, want daar Paul ook in het bestuur zit belanden de problemen van de VVE uiteindelijk op ons hoofdkussen. Ik ben er volledig kláár mee. Zodra die jaarstukken van 2007 erdoorheen zijn dan, want ik hou niet van losse eindjes..