Annibal's Weblog

Zondagen zo lui als deze zijn uiterst zeldzaam. Iets om te koesteren. Ik lag tot maarliefst een uurtje of 3 op bed met mijn boek. Het heet The Raw Shark Texts, het is geschreven door Steven Hall en ik kan het boek bijzonder aanraden: wat was 'ie spannend! Ik begon vanochtend dus met lezen en kon er niet meer mee ophouden. Het is enigzins absurdistisch, waarin het me een beetje deed denken aan één van mijn favoriete schrijvers Jeff Noon (maar dan zonder de sci-fi-invloeden) en de fundering waarop het verhaal is gebouwd deed me denken aan de geweldige film Memento.

Nadat we onszelf ons bed eindelijk uit hadden gesleept zijn we, om toch nog even de deur uit te komen, naar de film gegaan. De nieuwste film van de Coen-brothers hadden we nog niet gezien en ook hiermee vielen we met onze neus in de boter. Wat luchtiger dan hun vorige film, zogezegd, maar weer lekker absurd, verassend en grappig als altijd. Hun afstandelijke filmstijl is bijzonder herkenbaar en ook deze film had dus weer die vette Coen-stempel meegekregen.

Het uitje naar de bioscoop had wel een bijzonder onprettig gevolg: ik ben mijn shawl kwijt. We zijn er nog voor teruggelopen de zaal in, maar hij was niet meer te vinden. Ook bij de balie was niets afgegeven. Zou iemand 'm hebben meegenomen? Of had ik 'm misschien al in de tram achtergelaten? Het klinkt misschien heel duf, maar ik baal er dus écht van. Ik had 'm cadeau gekregen van twee hele lieve klanten van mijn vorige werkgever en het was niet alleen helemaal mijn kleur, maar ook nog eens een hele practische. En nu is hij dus weg. Morgen bel ik maar eens met de gevonden voorwerpenlijn van de HTM, en rij ik nog maar eens langs de bios na mijn werk, voor de zekerheid. Ik kan bést een nieuwe shawl kopen hoor, er zijn er genoeg. Maar ik ben een muts: dat wil ik niet. Ik wil gewoon déze

Lief en ik wonen op een portiek met 8 huizen. Wonen in een portiek heeft zo zijn voor- en nadelen, maar meestal vind ik het wel leuk. Doordat je toch al een beetje thuis bent wanneer je op je portiek loopt en je bovendien wat gemakkelijker je buren tegenkomt zijn je buren al snel ook bekenden, met wie je af en toe eens een praatje maakt. Gezellig dus: elkaar zo af en toe een beetje helpen, elkaar op z'n minst even gedag zeggen en bij sommige buren gaan we zelfs wel eens op de koffie. Maar als dat allemaal niet meer kan met een bepaalde buur, wat moet je er dan mee?

Onze benedenbuurman is een vriendelijke, oudere heer van in de 70. Hij was altijd nog behoorlijk kwiek en beweeglijk, je zou hem zijn leeftijd absoluut niet geven. Laat ik hem Jan noemen. Wij kwamen Jan dus wel eens tegen op het portiek of buiten bij ons voor, en dan werden we altijd hartelijk begroet, kregen we een hand en spraken we wat. Begin dit jaar begon ons zo langzaamaan een verandering bij hem op te vallen: hij werd langdradiger in zijn gesprekken met ons, moeilijker te volgen soms, en af en toe had hij een vreemde lucht (vriendelijk uitgedrukt) bij zich. Maarja, het was en bleef een aardige man en wij zochten er niets achter. Tot er op een bepaalde avond een benedenbuurvrouw bij ons voor de deur stond. Zij vertelde ons dat Jan was opgenomen door Parnassia en dat zij met wat andere buren eigenlijk bij de woningbouwvereniging (waarvan hij zijn huis nog huurt) aanhangig wilde maken dat hij niet meer thuis kon komen, omdat de buren last van hem hadden. Hij was meermaals agressief geweest, zo vertelde ze. Omdat wij nooit een probleem met hem hadden gehad en wij ons moeilijk voor konden stellen dat wij de enigen waren voor wij hij vriendelijk was hebben wij haar succes gewenst, maar gezegd dat wij niet mee zouden werken aan haar actie. 

Een aantal weken was het inderdaad stil beneden ons (Jan niest nogal hard, dus dat horen wij wel eens als hij thuis is), maar toen zag ik Jan opeens lopen. Hij liep wel erg vreemd en ik zag hem de tuin inlopen van de buurvrouw die bij ons voor de deur had gestaan, maar zij waren altijd bevriend geweest en omdat ik naar mijn werk moest heb ik er eigenlijk niet echt over nagedacht en ben ik doorgefietst. Toen Paul die dag thuiskwam had deze buurvrouw hem echter aangeklampt: Jan was ontsnapt bij Parnassia en ze was erg geschrokken toen hij ineens voor haar neus stond. Begrijpelijk, dus heeft Paul haar gezegd dat ze altijd bij ons aan mag bellen als er wat is en heeft haar zijn mobiele nummer gegeven.

Weer was het een aantal weken stil rondom Jan, maar sinds een paar weken horen wij hem weer niezen. En die eigenaardige lucht die hij wel eens bij zich had, die hangt nu regelmatig in het portiek. Tesamen met een ongelooflijke pislucht. Eergisteren was het zo vreselijk dat ik werkelijk dacht dat er iemand op het portiek had staan plassen, maar hoe hard ik ook zocht, ik kon niets vinden. Toen Paul later nog eens op het portiek kwam is hij rond gaan snuffelen en die lucht was het sterkst bij de voordeur van Jan. En nu weten we niet wat we ermee moeten. Het begint er zo langzamerhand toch wel op te lijken dat deze man niet meer voor zichzelf kan zorgen, maar Parnassia laat hem toch niet zomaar, onbegeleid, weer naar huis gaan? Moeten we nu toch ook maar de woningbouw bellen? Het voelt alsof we hem verraden, terwijl hij ons nooit iets heeft misdaan. Maar eerlijk is eerlijk, die lucht die hij achterlaat op het portiek is geen pretje voor mijn gevoelige neus, en als ik héél eerlijk ben moet ik bekennen dat ik hem ontwijk als ik hem op het portiek hoor, sinds ik die nare lucht bij hem heb geroken. Is zo'n man dan niet beter af wanneer hij hulp krijgt?

Het is heel gezellig bij ons op het portiek. We hebben leuke turkse buren, met wie wij koffie drinken en foto's kijken. We hebben een ouder stel als buren, waar wij wel eens komen en waar wij dan een beetje het gevoel hebben alsof we weer een opa en een oma hebben. We hebben een buurvrouw voor wie wij de post uit de brievenbus halen tijdens haar vakantie en die ons belt als er iets mis is; haar gehandicapte zoon is onze buurman die áltijd vrolijk is en die als eerste doorhad dat die grote rode auto in de straat onze nieuwe auto was. We hebben een buurman van onze leeftijd, met wie we altijd leuke babbels hebben over klussen in huis. En nu hebben we dus ook een buurman die ruikt alsof hij eergisteren in zijn broek heeft geplast

En ja, soms dan krijg ik ineens zo'n aanval. En dan maakt het niet uit dat het al bijna kwart voor tien in de avond is. Dat we met z'n tweetjes hadden afgesproken lekker languit op de bank te hangen, sámen. Dan móet er gewoon toch naar de Albert Heijn gefietst worden.

Een reep melkchocolade, twee zakken milky-ways en chocoladevla moeten me de komende dagen toch wel een aardig eind op weg helpen..

Mijn fiets maakte al geruime tijd vreemde geluiden. Navraag had mij reeds geleerd dat dit kwam doordat de ketting te slap hing en Paul beloofde 'm op te spannen zodra hij er tijd voor had. Ik prees mezelf dus elke dag weer gelukkig dat je met een slappe ketting gewoon lekker door kunt fietsen en reed dan, gezellig rammelend en ratelend, naar mijn werk. Maar dat ook gezellig gerammel niet eeuwig kon voortduren bleek afgelopen wee. Op weg naar mijn werk deed er iets in mijn kettingkast een soort van 'KGGGRT!' en vervolgens deden mijn trappers héél snel 'SQUEAK' zonder dat er iets gebeurde. En nouja, als je trappers dan toch in het luchtledige rondjes aan het draaien zijn en je niet meer vooruit komt, dán kun je net zo goed stoppen. Maar mijn achteruittraprem deed exact hetzelfde als hetgeen mijn trappers vóóruit deden: niets. Gelukkig zat ik op een lang recht stuk zonder stoplichten en kruispunten enzo, dus kon ik mezelf uit laten rollen, en daar stond ik dan. Met wat hulp van Paul aan de telefoon wist ik uiteindelijk de kettingkast te ontdoen van z'n mooie bloemetjes-hoes (jaha, de fiets op het plaatje is precies dezelfde als die ik heb!) en peuterde ik voor het eerst in mijn leven een ketting weer terug op de tandwielen. Om vervolgens heel, héél voorzichtig door te rijden naar mijn werk. Ik was als de dood dat het nog een keer zou gebeuren namelijk, en het is in het mega-drukke centrum van Den Haag nu eenmaal geen heel best plan om plots geen remmen te hebben op een willekeurig moment.

Dit weekend dus, terwijl ik braaf aan het overwerken was (met de fiets van mijn moeder als tijdelijke vervanging van mijn trouwe stalen ros) spande Paul mijn ketting op. En hij smeerde 'm ook maar meteen even. En die lamme standaard, die ik met een tie-rib aan het spatbord vast had gemaakt omdat 'ie anders naar beneden zakte en over de grond ging schrapen, die schroefde hij er ook meteen maar voor me af. En boy, ik had vantevoren nooit gedacht dat deze kleine dingen zó veel verschil zouden maken: ik kan me niet heugen ooit zo lekker te hebben gefietst, en ooit zo licht te hebben getrapt! Nu heb ik deze fiets nieuw gekocht dus in een ver verleden was het vast wel eens net zo fijn, maar het verschil is op dit moment overdonderend. Heen en terug voelt het nu alsof ik wind mee heb. En daar wordt een mens best blij van!

************

Nog steeds, na al die maanden geploeter, waren we er niet uit. Max kon van al die leuke merken en smaken gemalen vers vlees eigenlijk maar één smaakje van maar één merkje eten zonder te gaan spugen: de vismix van Bandit. Hardstikke fijn dat er in elk geval íets was dat zijn hypergevoelige maag kan hebben natuurlijk, maar geef een kat élke dag 3 x hetzelfde eten en dat gaat de strot uithangen. Dat begrijpen wij heel goed en om eerlijk te zijn verbaasde het ons hoe langer hoe meer dat hij het überhaupt nog at. Voor de afwisseling dus af en toe een klein blikje Almo Nature*, hier en daar een kippenvleugel en verder vooral máánden ploeteren om uit alle hoeken en gaten van het land telkens weer andere merken rauwe voeding aan te laten rukken. Hij deed het er zó goed op, waarom kregen we die variatie nou niet voor elkaar?

Tot we bij één van onze leveranciers iets bestelden dat in ons hoofd meer een extra'tje was, iets waar onze katten zo af en toe eens blij mee gemaakt zouden kunnen worden. Iets dat ik maandenlang niet durfde te bestellen, uit angst voor mijn eigen reaktie. Eéndagskuikens. Uiteindelijk bestelde ik ze tóch, en die ene moedige bestelling heeft een lawine-effect. Loki en Beertje hoeven het niet maar Max! Ik kan bijna niet omschrijven hoe gelukkig hij wordt van die kuikens. We gaven hem er één en we waren verkocht: waarom zouden we nog op zoek gaan naar kant-en-klaar, gemalen vlees, wanneer hij zó vreselijk blij wordt van ongemalen vlees? Sindsdien krijgt Max nog maar 1 vismix-maaltijd per dag. Zijn blikjes Almo hebben we de afgelopen weken niet eens meer áángeraakt. Ondertussen is ons assortiment uitgebreid met kippenmagen, zalmstaarten en wat meer dies zij. Hoeveel levendiger het dier is geworden, hoeveel stoerder hij door het huis sluipt als hij er net eentje op heeft, is werkelijk bizar. Hij vind het dus geweldig. Voor het eerst in zijn leven is Max blij als hij eten krijgt. Vraagt, nee zéurt hij om eten. En het leukste: hij komt met piepende banden aangerend wanneer de vriezer opengaat, want daar komen de kuikens uit. Het klinkt allemaal misschien bijster on-interessant, maar voor mij is het een absolute mijlpaal. Al sinds Max blaasgruis had en ongelukkig werd van zijn dieetvoer ben ik aan het vechten met zijn voeding. Eerst wilde hij geen dieetbrokken hebben, vervolgens bleek hij een overgevoeligheid te hebben voor bijna alles dat wij hem voorschotelden. Dat is nu allemaal voorbij. En volgens mij heb ik een kat nog nooit zo vreselijk gelukkig gezien.

*: Almo Nature is een merk dat blikjes gekookt vlees maakt, waarbij de inhoud van het blikje 75 % vlees is, 24 % water en 1 % rijst. Weliswaar gekookt en dus niet rauw zoals wij ze het liefst voeren, maar wél nagenoeg alleen maar vlees, zoals wij het hebben willen. Voor Max' voeding waren die kleine rotblikjes dus een tijd lang absoluut onmisbaar.

Pfff, ik ging zitten om eens wat te schrijven.. En toen was ik leeg. Morgen dus weer genoeg te vertellen, maar voor nu: toedeloe!

Op dit moment sta ik altijd op wanneer ik naar mijn werk moet. Ik douche, ik smeer mijn boterhammen, zoek mijn spullen bij elkaar en twijfel, bij slecht weer, of ik de fiets of de tram pak (meestal wordt het overigenstóch de fiets). Maar nu ben ik al klaar en over een minuutje of 5 spring ik op de fiets om naar mijn werk te rijden. We werken vandaag en masse over, om de opgelopen achterstanden te lijf te gaan. En misschien is het resultaat maar tijdelijk, maar dat geeft niet. Als het maar even weg is. Aan de ene kant hebben we natuurlijk allemaal héél erg geen zin om op onze vrije zaterdag over te werken. Maar anderszijds is het best gezellig, denk ik. Een soort van saamhorigheid. En om twee uur ga ik er weer vandoor, terwijl ik er dan toch al 6 uurtjes op heb zitten. Best cool, hè?