Over moed en schoenen
Het is echt ongelooflijk naar, en stom, en onjuist, maar soms kan ik me zó uit het veld geslagen voelen door iets heel kleins. Ik bedoel, ik voel me als een vis in het water, heb het naar mijn zin, leer steeds bij en heb mezelf al tamelijk ingenesteld op mijn nieuwe stek. Ik kan het goed vinden met mijn naasten en we hebben wat voor elkaar over, wanneer dat nodig is. Maar dan, die éne keer dat ik ook eens iets nodig heb.. Dan kan dat ineens niet. Niet wat de naasten zelf betreft hoor, maar degene die daar weer boven staat gooide er even een portie streng zijn tegenaan. De argumenten daarvoor zijn op het eerste gezicht juist, maar wanneer ik er langer over nadenk uiterst onvriendelijk om tegen me te gebruiken en gaan voorbij aan hetgeen dat ík heb ingebracht. Want ik héb ingebracht. En ik voel me voor aap staan. Ik heb al een hele tijd niets gevraagd, en zelfs nu, deze ene keer, heb ik moed moeten verzamelen om überhaupt mijn vraag te stellen. Heb ik zoveel mogelijk beperkt waar ik om vraag. En dan dus een kous op de kop.
Tranen vloeiden. En dat vind ik eigenlijk nog het aller-ergste. Dat ik me zo laat kennen. Dat ik zó gefrustreerd raak, dat ik me dan niet in kan houden. Het is maar iets kleins. "Laat maar, het hoeft al niet meer." hoor ik mezelf zeggen. En ik meen het. Want ik ben er alweer klaar mee. De volgende keer zal ik nog eens extra nadenken wanneer ik mezelf laat schieten voor hen.
November 24th, 2008 at 19:03
Maar lieverd, dit is niet goed!
Als je wilt maak ik deze week tijd voor een hapje en drankje of iets dergelijks in het Haagse. Kun je je verhaal doen en maken we het gezellig. Roep maar!
November 24th, 2008 at 20:20
He, verdikkeme. Ja, dat is rot en ik heb zo´n vermoeden… dat ik het in een dergelijke situatie ook niet droog zou weten te houden. Ik weet natuurlijk niet precies waar het om gaat, waarvoor je de moed verzameld had die vervolgens net zo hard in je schoenen zonk, maar meisje, het ís ook rot als je zoveel inzet toont, en nooít ergens om vraagt of moeilijk over doet en er zéker niet de kantjes van af loopt, en dan een keer het lef hébt om voor jezelf iets te vragen… om vervolgens zo afgescheept te worden. Streng toegesproken te worden, zelfs. Dat klopt niet.
Nu is het de kunst om het niet persoonlijk op te vatten, het van je schouders te laten glijden en door te gaan. Dikke knuffel, lieverd… En je weet dat je me altijd kunt mailen, he..? Nu wil ik je helemáál graag snel weer eens live zien, want die virtuele knuffels blijven toch een beetje ´behelpen´…
November 24th, 2008 at 20:30
Ik weet niet waar het overgaat. Maar ik ken wel soortgelijke situaties. Je denkt krediet opgebouwd te hebben, maar helaas. Wordt weer niet gezien.
Hou je taai, Meid.
November 25th, 2008 at 09:49
Altijd vervelend zoiets. Wie goed doet, goed ontmoet gaat hier dus duidelijk niet op. Ik neem me altijd voor de volgende keer als míj iets gevraagd wordt ook niet thuis te geven, maar dat lukt me vaker niet dan wel. En zulke mensen, die alleen profiteren en niets terug doen, die komen zichzelf echt nog wel een keer tegen. Tenminste, dat hoop ik altijd maar.
Off-topic: bedankt voor je bericht! Ik denk dat ik eruit ben. Via mijn bank (postbank) kan ik de Wake-up Light bestellen met rentepunten, scheelt een hoop centjes. I also keep you posted!
November 26th, 2008 at 19:37
Ach meis toch! Dat is zo vervelend. Maar ik heb toch respect voor je: je hebt het toch gevraagd! Ik had je alleen natuurlijk gegund dat het je ook dat had opgeleverd wat je verwachtte en geen kous…
November 26th, 2008 at 23:03
@ Eve en Nien: Jullie zijn zulke ontzettende lieverds, weten jullie dat? Het gaat (mede dankzij jullie) alweer een stuk beter, en wanneer er nog iets achterblijft zal ik niet schromen het alsnog te zeggen. Maar jullie zijn hip! Kuskus!
@ Janneman: Heel erg dank je wel, het is fijn om zulke lieve reacties te lezen wanneer je er even doorheen zit. Ondertussen ben ik alweer heel gelukkig met mijn tatoeage, ik hoop ‘m snel te kunnen laten zien!
@ Lisette: In dit geval niet, helaas. Maar hoe en wat ik er verder mee doe zie ik nog wel, op dit moment ben ik vooral nog on top of the world vanwege de nieuwe tatoeage
Oh! D’oh! Ik heb óók nog een miljoen rentepunten zonder doel, wat een slim idee van jou! Hoe lang gaat het duren voor je ‘m hebt?
@ Myrna: Uiteindelijk heb ik wel gekregen waarom ik heb gevraagd, maar ik had ergens wel de neiging om heel hard te roepen dat ik het al niet meer wilde hebben. Maar sinds ik daar mezelf maar mee heb heb ik uiteindelijk toch maar gewoon gepakt wat ik pakken kon. Koppig zijn moet ik maar een andere keer doen
November 27th, 2008 at 19:22
He meis toch, weet niet goed waar het over gaat, maar vind het rot dat jij je zo rot voelt…
Hoop dat het inmiddels alweer beter is. Nu ik in de lappemand zit loop ik zo achter met bijlezen.
Dikke knuffel alsnog!
December 7th, 2008 at 10:33
November 5th, 2011 at 00:17
Gewoon opstaan en weer verder gaan. Dit zal nog vaker gaan geboren.