Wat moet je ermee?
Lief en ik wonen op een portiek met 8 huizen. Wonen in een portiek heeft zo zijn voor- en nadelen, maar meestal vind ik het wel leuk. Doordat je toch al een beetje thuis bent wanneer je op je portiek loopt en je bovendien wat gemakkelijker je buren tegenkomt zijn je buren al snel ook bekenden, met wie je af en toe eens een praatje maakt. Gezellig dus: elkaar zo af en toe een beetje helpen, elkaar op z'n minst even gedag zeggen en bij sommige buren gaan we zelfs wel eens op de koffie. Maar als dat allemaal niet meer kan met een bepaalde buur, wat moet je er dan mee?
Onze benedenbuurman is een vriendelijke, oudere heer van in de 70. Hij was altijd nog behoorlijk kwiek en beweeglijk, je zou hem zijn leeftijd absoluut niet geven. Laat ik hem Jan noemen. Wij kwamen Jan dus wel eens tegen op het portiek of buiten bij ons voor, en dan werden we altijd hartelijk begroet, kregen we een hand en spraken we wat. Begin dit jaar begon ons zo langzaamaan een verandering bij hem op te vallen: hij werd langdradiger in zijn gesprekken met ons, moeilijker te volgen soms, en af en toe had hij een vreemde lucht (vriendelijk uitgedrukt) bij zich. Maarja, het was en bleef een aardige man en wij zochten er niets achter. Tot er op een bepaalde avond een benedenbuurvrouw bij ons voor de deur stond. Zij vertelde ons dat Jan was opgenomen door Parnassia en dat zij met wat andere buren eigenlijk bij de woningbouwvereniging (waarvan hij zijn huis nog huurt) aanhangig wilde maken dat hij niet meer thuis kon komen, omdat de buren last van hem hadden. Hij was meermaals agressief geweest, zo vertelde ze. Omdat wij nooit een probleem met hem hadden gehad en wij ons moeilijk voor konden stellen dat wij de enigen waren voor wij hij vriendelijk was hebben wij haar succes gewenst, maar gezegd dat wij niet mee zouden werken aan haar actie.
Een aantal weken was het inderdaad stil beneden ons (Jan niest nogal hard, dus dat horen wij wel eens als hij thuis is), maar toen zag ik Jan opeens lopen. Hij liep wel erg vreemd en ik zag hem de tuin inlopen van de buurvrouw die bij ons voor de deur had gestaan, maar zij waren altijd bevriend geweest en omdat ik naar mijn werk moest heb ik er eigenlijk niet echt over nagedacht en ben ik doorgefietst. Toen Paul die dag thuiskwam had deze buurvrouw hem echter aangeklampt: Jan was ontsnapt bij Parnassia en ze was erg geschrokken toen hij ineens voor haar neus stond. Begrijpelijk, dus heeft Paul haar gezegd dat ze altijd bij ons aan mag bellen als er wat is en heeft haar zijn mobiele nummer gegeven.
Weer was het een aantal weken stil rondom Jan, maar sinds een paar weken horen wij hem weer niezen. En die eigenaardige lucht die hij wel eens bij zich had, die hangt nu regelmatig in het portiek. Tesamen met een ongelooflijke pislucht. Eergisteren was het zo vreselijk dat ik werkelijk dacht dat er iemand op het portiek had staan plassen, maar hoe hard ik ook zocht, ik kon niets vinden. Toen Paul later nog eens op het portiek kwam is hij rond gaan snuffelen en die lucht was het sterkst bij de voordeur van Jan. En nu weten we niet wat we ermee moeten. Het begint er zo langzamerhand toch wel op te lijken dat deze man niet meer voor zichzelf kan zorgen, maar Parnassia laat hem toch niet zomaar, onbegeleid, weer naar huis gaan? Moeten we nu toch ook maar de woningbouw bellen? Het voelt alsof we hem verraden, terwijl hij ons nooit iets heeft misdaan. Maar eerlijk is eerlijk, die lucht die hij achterlaat op het portiek is geen pretje voor mijn gevoelige neus, en als ik héél eerlijk ben moet ik bekennen dat ik hem ontwijk als ik hem op het portiek hoor, sinds ik die nare lucht bij hem heb geroken. Is zo'n man dan niet beter af wanneer hij hulp krijgt?
Het is heel gezellig bij ons op het portiek. We hebben leuke turkse buren, met wie wij koffie drinken en foto's kijken. We hebben een ouder stel als buren, waar wij wel eens komen en waar wij dan een beetje het gevoel hebben alsof we weer een opa en een oma hebben. We hebben een buurvrouw voor wie wij de post uit de brievenbus halen tijdens haar vakantie en die ons belt als er iets mis is; haar gehandicapte zoon is onze buurman die áltijd vrolijk is en die als eerste doorhad dat die grote rode auto in de straat onze nieuwe auto was. We hebben een buurman van onze leeftijd, met wie we altijd leuke babbels hebben over klussen in huis. En nu hebben we dus ook een buurman die ruikt alsof hij eergisteren in zijn broek heeft geplast 
November 8th, 2008 at 00:03
hemel, wat een toestand. ik zou me ook vreselijk schuldig voelen denk ik, heb altijd de neiging mensen te willen redden. maar ik denk dat, zoals je het beschrijft, je wel weet dat het geen ‘verraad’ is om iets of iemand te bellen- waarschijnlijk help je hem er juist mee. maar foei, wat een rottige toestand!
succes…
November 8th, 2008 at 00:55
Weet die buurvrouw waar hij kwam niet welke huisarts hij heeft?
Ik denk dat je die beter in kan schakelen en anders de woningbouw.
Kan je nu beter doen dan als hij een gevaar voor zichzelf en de buurt wordt.
Wel heel triest eigenlijk.
Veel liefs, mamsl-)
November 8th, 2008 at 10:22
Het is overduidelijk dat hij hulp nodig heeft. Het is geen verraad. Inderdaad en goed idee om de huisarts te bellen. En anders kan je maatschappelijk werk in schakelen of met parnassia zelf bellen.
En anders kun je de woningbouw vragen of zij de juiste instanties kunnen inschakelen.
Het is echt geen verraad, hier verraad hier wordt niemand beter van. Misschien is thuiszorg de oplossing zodat iedereen, inclusief Jan weer fijn kan wonen in de flat.
Sterkte.
November 8th, 2008 at 12:15
Lieverd, ga je hier niet schuldig over voelen. Meneer Jan heeft hulp nodig, zoveel is duidelijk. Voor hemzelf is het ook geen fijne, laat staan veilige situatie dat hij zichzelf (blijkbaar) zo verwaarloosd, en dat niet meer opmerkt – of er niet meer om kan geven dat hij zich zo vervuilt. Dit kan haast alleen maar van kwaad tot erger gaan. Wat als hij straks vergeet het gas uit te draaien? Ik zoek het misschien meteen weer te ver, maar alle tekenen die jij beschrijft en die je van de buurvrouw krijgt wijzen erop dat het neerwaarts gaat met Jan. Dus JA: deze lieve man is beter af wanneer hij hulp krijgt. Je zou het ook zo kunnen zien: juist omdat jullie hem zo graag mogen is het een reden om hulp in te schakelen, klikken is het allerminst.
En dan nóg: als het gezamenlijke trappenhuis zo verschrikkelijk onfris ruikt, en het wordt steeds erger, dan hebben jullie als medebewoners echt een gegronde reden tot aankloppen bij de woningbouwvereniging. Dat is geen zeuren, geen klagen, maar het aan de kaak stellen van een probleem.
Maar ik begrijp je dubbele gevoel helemaal. Het is immers altijd een lieve man geweest, een fijne buur, die voor geen enkele last zorgde. Maar dat houdt niet in dat jullie als medebewoners eindeloos de huidige situatie hoeven uit te zitten. Op die manier kunnen jullie het ook communiceren naar de woningbouw. Misschien is Jan bijvoorbeeld al een boel geholpen als hij thuishulp zou krijgen..? Ik weet het ook niet, meis, waar je goed aan doet. Hulp van buitenaf lijkt me wel wenselijk…
November 8th, 2008 at 16:03
Zelfs in de situatie met mijn buren waar ik nu in zit, zeg ik nog steeds: volg je hart. Hij zou het kunnen zien als verraad (zo is het dus bij mij nu, ik ben door buurvrouw gewaarschuwd dat niet iedereen het, zoals zij, bij schreeuwen zal houden), maar je vergeeft het jezelf zeker niet als ineens blijkt dat hij al een week of wat niet meer heeft geniest en het nog vreemder gaat ruiken. Het trieste aan de situatie is vooral, dat hij geen familie of vrienden lijkt te hebben die hem willen/kunnen helpen. Misschien wordt het een beslissing waar je niet trots op kunt zijn, maar je weet van tevoren nooit hoe een balletje gaat rollen. Hij is oud, hij kan niet meer voor zichzelf zorgen, gelukkig zijn er in Nederland heel veel plaatsen waar dit soort mensen terecht kunnen. Sterkte met je beslissing.
November 8th, 2008 at 19:45
Ik sluit me bij Marieke aan: zij heeft het mooi neergezet hierboven. Moeilijke situatie meid, maar Jan heeft echt hulp nodig.
Wat leuk trouwens dat jullie zo’n fijn contact met de buren hebben! Dat hoor je toch vaak anders. Ik denk dat Jan alleen maar blij mag zijn met zulke bezorgde buren die hem in de gaten houden en willen helpen.
November 9th, 2008 at 13:28
Heb je Parnassia gebeld en verteld over de situatie? Zij hebben hem weer laten gaan in de veronderstelling dat hij voor zichzelf kan zorgen, misschien hebben zij ook iets aan jouw feedback en kunnen jullie samen een oplossing vinden. Het bellen van de huisarts zoals je moeder zegt is ook echt geen gek idee. En heeft deze meneer geen familie? Er is vast iemand die zich over deze meneer wil bekommeren en hem echt kan helpen. Zoals Marieke al schreef, er zijn in Nederland gelukkig plekken genoeg waar oude mensen naar toe kunnen.