Nou, op de ene foto ziet mijn been er heel raar uit (ik denk dat Richard een beetje gesoept heeft om de hele vogel zichtbaar te maken), mar je krijgt zo wel een idee van het totale werk:
De foto's die ik zef heb gemaakt zijn wat dromeriger en gedetailleerder door de combi groothoeklens en natuurlijk licht, maar als je die wil zien moet je maar even een berichtje achterlaten, zodat ik ze kan mailen. Die wil ik liever niet over het internet verspreiden..
Wel zeggen wat jullie ervan vinden hè? 
Nou, hoeveel verschil kan er tussen 2 berichten zitten? Ik ben superduperblij, want mijn tatoeage is af! Een foto zal ik jullie helaas nog héél even verschuldigd moeten blijven, omdat ik liever niet heb dat er foto's van circuleren op het web zonder het stempel van de artist erop*, maar ik kan jullie zeggen dat ze práchtig is! We zijn wel weer iets van het originele plan uitgeweken omdat dat uiteindelijk beter stond, maar als je freehand laat tatoeëren moet je je ook wel flexibel op kunnen stellen. Het maakt me ook allemaal geen kont uit om eerlijk te zijn, want het vrolijke, kleurige plaatje dat ik voor ogen had, dat is het helemáál geworden. En what's more: als je de losse 'onderdelen' zo eens opnoemt krab je jezelf waarschijnlijk eens op het hoofd, omdat dat behóórlijk druk en veel klinkt, maar wanneer je het uiteindelijk zíet klopt het gewoon. Heel fijn Zoals een vriend van me al opmerkte: "minder druk dan ik had verwacht van je uitleg vooraf, in dit geval "more is less"!!!!"
Zodra ik de foto heb zijn jullie de eerste hoor!
*: Dit i.v.m. copycats. Mét stempel kan dat natuurlijk ook gebeuren, maar een góede artist zal de tattoo niet namaken wanneer dit erop staat. En een slechte, tja.. Daarbij vraag ik me vooral af hoe dít eruit zou komen te zien in verkeerde handen 
Het is echt ongelooflijk naar, en stom, en onjuist, maar soms kan ik me zó uit het veld geslagen voelen door iets heel kleins. Ik bedoel, ik voel me als een vis in het water, heb het naar mijn zin, leer steeds bij en heb mezelf al tamelijk ingenesteld op mijn nieuwe stek. Ik kan het goed vinden met mijn naasten en we hebben wat voor elkaar over, wanneer dat nodig is. Maar dan, die éne keer dat ik ook eens iets nodig heb.. Dan kan dat ineens niet. Niet wat de naasten zelf betreft hoor, maar degene die daar weer boven staat gooide er even een portie streng zijn tegenaan. De argumenten daarvoor zijn op het eerste gezicht juist, maar wanneer ik er langer over nadenk uiterst onvriendelijk om tegen me te gebruiken en gaan voorbij aan hetgeen dat ík heb ingebracht. Want ik héb ingebracht. En ik voel me voor aap staan. Ik heb al een hele tijd niets gevraagd, en zelfs nu, deze ene keer, heb ik moed moeten verzamelen om überhaupt mijn vraag te stellen. Heb ik zoveel mogelijk beperkt waar ik om vraag. En dan dus een kous op de kop.
Tranen vloeiden. En dat vind ik eigenlijk nog het aller-ergste. Dat ik me zo laat kennen. Dat ik zó gefrustreerd raak, dat ik me dan niet in kan houden. Het is maar iets kleins. "Laat maar, het hoeft al niet meer." hoor ik mezelf zeggen. En ik meen het. Want ik ben er alweer klaar mee. De volgende keer zal ik nog eens extra nadenken wanneer ik mezelf laat schieten voor hen.
Een tijdje terug schreef ik al over hoeveel moeite ik elke ochtend weer heb met uit bed komen. De laatste dagen leek het alleen maar erger te worden: nóg misselijker mijn bed uit, een nog flauwer gevoel en nog meer vermoeidheid in mijn lijf. Al een paar keer had ik gehoord van een product dat sinds een jaartje ofzo op de markt is, waar mensen zoals ik veel profijt van schijnen te hebben. Een Wake Up-light. Maar jemig, wat zijn die dingen duur. Dus ja, dan doe ik mijn koppige Annibal-act en weiger er één te kopen.Een paar weken. Een maand. Twee maanden. Maar toen ik donderdag kokhalzend mijn bed uit wankelde wist ik, dat ik de strijd verloren heb. Dus nu staat hij hier op het kastje. En log, lelijk en groot ding. Maar de twietvogeltjes die eruit komen maken een hoop goed
Maandag de vuurdoop: zou het? Echt?
************
"Dan is het nu toch écht tijd voor het I-told-you-so-dansje"zegt Paul. "Nee hoor," zeg ik "dat wordt niet op prijs gesteld." Ik stap op de fiets. Doet zeer. Loop door de stad, op zoek naar een wakeup-light en een cadeau'tje voor mijn jarige nichtje. Moet me diverse keren inhouden. Want dingen vastpakken doet pijn. Kracht zetten doet ook pijn. En ies zwaars optillen doet écht pijn.
"Ok" zeg ik in de Mediamarkt, uiteindelijk. "Maandag ga ik de dokter bellen." Paul doet het I-told-you-so-dansje. Midden in de Mediamarkt. Dat stel ik nog steeds niet op prijs, maar ik ontkom er niet meer aan, weet ik. Want na anderhalve week eigenwijs roepen dat het écht vanzelf wel weer overgaat is het op het punt dat ik bijna niets meer met mijn hand kan. Wat begon als een gekneusde duim doordat ik iets te hard naar een zware-deuren-openduw-ding graaide is nu uitgegroeid naar een rare bult in de muis van mijn hand. Zucht. Ja, jullie hebben het gezegd, mama, papa en Paul. Maar ik kon het toch best even aankijken?
Beginnen mijn antennes zich uit te strekken. Ver over de grens van de jaarwisseling, of zelfs de winter, in de richting van iets waar ik wellicht nog niet aan zou moeten denken.. Maar is de grote vakantie nu écht nog zo ver weg? En mag een mens niet dromen? Dromen van wijdse landschappen, eenzame wandelingen en woeste natuur. Ik denk, heel voorzichtig, al zo'n beetje te weten waar onze volgende reis ons brengen zal. En ik hoop er te vinden wat ik ooit al in Canada vond: de perfect serene stilte in mij, die ik al sinds die paar weken over de oceaan terug probeer te vinden. Soms lijk haar terug te hebben, voor even, maar nooit helemaal zoals toen. Wellicht zoek ik een utopie. But you can't blame a girl for trying
************
Iets anders waar ik nog naar op zoek ben is naar dat éne kleine dingetje, dat mijn tatoeage zal moeten completeren. Aanstaande woensdag is het zo ver en gaat Richard er weer aan verder. Omdat de regenboog begint op mijn voet, vond hij het een goed idee om nog iets kleins als een lieveheersbeest o.i.d. aan de basis van de regenboog te zetten. Hoe langer ik erover nadenk, des te beter het idee me lijkt: op deze manier kan ik niet alleen mijn geloof in mezelf, mijn vrijheid en het afschudden van oude onzekerheden eren, maar ook de oorsprong ervan. In deze oorsprong is voor mij het getal '4' heel belangrijk, maar hóe ik deze nou precies moet verwerken in het totaalbeeld, daar kan ik niet goed op komen. Ik dacht aan 3 kleine sterretjes (á la de troetelbeertjes: een beetje rond van vorm en in verschillende kleuren, omdat ik al zo lang ik me kan heugen 'iets' heb met sterren) en een hart, maar zou dat niet heel afgezaagd zijn? Of misschien een lieveheersbeest met 4 stippen, hetgeen ik erg mooi en symbolisch vind klinken.. Behalve dan dat ik an sich niet echt iets bijzonders met lieveheersbeestjes heb. Tja. Kleine bloemetjes? Nee. Een vlinder? Nee, is het ook niet. Maar wel zoiets. Misschien. Denk ik. Nouja, een lastige dus. En hoewel ik er vast wel uitkom met mijn 'tatoeageman' ga ik het tóch zeggen: ideeën zijn welkom!
Voor het eerst in een heel, heel lange tijd heb ik morgen een absoluut, 100 % afspraakloze woensdag*. De hele! Dag! NIKS!
En om dit heuglijke feit te vieren ga ik per direct in mijn bed liggen met een boek. Hoera! 
*: Volgende week wordt dat weer ruimschoots 'goedgemaakt', dan ben ik zowat de hele dag niet thuis. Maar ook dát heeft z'n redenen. Weldra meer hierover!
Ook elders in Den Haag wordt er vernieuwd. Toen de C1000 in ons winkelcentrumpje hier de deuren sloot werden we al snel nieuwsgierig: wat zou ervoor in de plaats komen? De beplakking werd van de ramen afgehaald en we hadden goed zicht op het interieur van de winkel. Voor zover je het nog een interieur kunt noemen dan, want de binnenkant werd compleet gestript en al gauw zag je vooral veel bouw-afval en gereedschap door de ruimte verspreid liggen. Het gerucht kwam ons ter ore dat alle C1000-winkels die weg waren zouden worden vervangen door Albert Heijns ténzij er al een AH in de buurt zat. In dat geval werd het een Lidl. Sinds ons winkelcentrum al is gezegend met een gigantische AH hoopten we dus dat deze gerichten klopten, want een dergelijke prijsvechter zou ideaal zijn om in de buurt te hebben. Het is heel erg, maar op dit moment zijn we vaak gewoon te druk om écht moeite te doen om een goedkopere winkel op te zoeken en komt het er dus op neer dat we een boel boodschapjes voor de hoofdprijs ons huis binnen sjouwen.
Gisteravond, toen we nog snel even wat lekkers gingen halen voor de bios, liepen we weer langs de lege winkel. En waarempel: er zaten nieuwe stickers op de ramen. A. L. D. I. om precies te zijn, verspreid over 4 grote ruiten. Met een blij huppeltje vervolgden wij onze weg, richting de super waar wij nu naar op weg waren. Maar weldra kunnen wij met gemak op budget boodschappen doen
Aan het Centraal Station in Den Haag zit een overdekt winkelcentrum vastgeplakt van twee verdiepingen. Babylon heet het. Ik heb er vele voetstappen liggen omdat ik twee jaar vlak achter Babylon gewerkt heb en er bovendien een bioscoop in dit centrumpje gehuisvest was waar ik altijd érg graag kwam. Een bioscoop met een heel persoonlijke, gezellige sfeer: wanneer je er thee of koffie haalde kreeg je dit nog echt in een kopje geserveerd, met een koekje erbij. Hoe geweldig is dát? De films die er draaiden zaten een beetje tussen de blockbusters en de filmhuis-films in, het soort films waar ik doorgaans heel blij van word. Maar sinds een poos is die bioscoop dicht. Sterker nog, heel Babylon is gesloten: er wordt grootscheeps verbouwd en de bedoeling is dat het ergens in 2009 weer geheel vernieuwd de deuren kan openen (kan dat eigenlijk wel met draaideuren? Babylon had altijd hele grote draaideuren als ingang). Elke dag fiets ik er nu langs, want ik werk een gebouw of twee achter mijn vroegere werkplek. Elke dag kijk ik dan ook melancholisch naar die grote kranen die het casco van het gebouw volledig opnieuw aan het opbouwen zijn. Het zal nog wel een tijd duren eer het nieuwe Babylon toegankelijk is. En zou de bioscoop wel terugkomen? En nog net zo fijn zijn?
Ik vrees met grote vrezen. De plannen zoals ze er nu uitzien zijn werkelijk práchtig, maar ik vraag me af of er nog wel plaats is voor zo'n bijzondere bioscoop in het nieuwe concept. Kijk maar:
Het oude Babylon
Het Babylon van de toekomst
Of ons vertrouwde bios-je nog terugkomt, zullen we ergens in het komende jaar wel gaan merken. Voor nu hoop ik in elk geval dat de bouw soepel zal lopen en inderdaad op de geplande datum klaar zal zijn. Er zit namelijk nog een nadeel vast aan deze revisie: het fietspad aan de Babylon-kant is afgesloten vanwege alle bouwmaterieel, waardoor er op één van de drukste fietspaden van heel Den Haag twee rijrichtingen op één redelijk smal fietspad zijn geplempt. Jullie kunnen je wellicht enigzins voorstellen wat voor tafrelen dat oplevert in de spits
Ook vandaag was mijn shawl niet bij de gevonden voorwerpen van de bioscoop. De HTM heeft 'm ook niet binnengekregen. En nou weet ik héus wel dat het ook gewoon een geweldige shawl is, maar móest iemand 'm dan echt inpikken? 
Gelukkig was mijn dag al snel weer goed, toen een indirecte collega op mijn werk mij uitgebreid complimenteerde op mijn bril. En ja, die ís natuurlijk ook wel heel erg hip. En een nieuwe shawl vind ik ook wel weer!
Dan komt the happy happy season alweer dichterbij, dus moeten er verlanglijstjes komen. Een stuk of 4 verschillende, want je hebt natuurlijk Sinterklaas met de schoonfamilie, Sinterklaas met de vrienden, kerst met je lief en dan ook nog ergens een suprise-ding tussendoor. Je spreekt een maximaal bedrag af met de betreffende mensen en gaat nadenken. En dan kom je er al snel achter dat het afgesproken bedrag éigenlijk net even een euro of vijf te laag is om écht een beetje keuze te hebben. Meer mensen blijken daar last van te hebben en het maximale bedrag wordt gewijzigd. Dankbaar vul je die twee dingen die je bedacht had in, om er vervolgens achter te komen dat álle cadeau's die je na deze nieuwe afspraak bedenkt.. Gewoon weer € 5,= te duur zijn 
(En wat Mickey Mouse hier dan weer mee te maken heeft weet ik eigenlijk ook niet. Maar fuck it, er staan sterretjes bij. En sterretjes zijn altijd goed, denk ik dan maar.)