Annibal's Weblog

Ik heb 'm gemaakt! Vanmiddag. Mijn eerste afspraak met mijn tatoeage-artist!

Sinds mijn besluit een derde tatoeage te gaan nemen heb ik mijn gedachten uitgebreid de vrije loop gelaten. Wat begon als een kleine hello kitty werd al snel een grote, wazige blanco. Ik wilde iets dat voor mijzelf staat, maar wát? Hello Kitty is maar gewoon een merk, uiteindelijk. Dus dat werd 'm niet. Het door de broer van een vriend ontworpen katje was heel erg lief. Maar des te meer ik me in de materie verdiepte, des te meer mijn droombeeld groeide. Figuurlijk, maar ook letterlijk. Van een liefhebster van zwarte tatoeages warmde ik langzaam maar zeker op voor gekleurde stukken. Grotere stukken. En uiteindelijk zal ik de 22e voor het eerst onder de naald gaan.

Freestyle gaat hij 'm zetten: het ontwerp wordt ter plekke ontworpen (op mijn been) en gezet. Heel spannend en ook best een beetje eng, want op deze manier heb ik nog nooit iets laten zetten, maar ach.. Zo weet ik in elk geval zeker dat ik iets heel bijzonders krijg. Maatwerk. En eigenlijk vind ik het ook wel stoer om gaandeweg aan het ontwerp te werken. Het jaar bedenktijd dat ik mezelf altijd gegeven heb heb ik op deze manier niet, maar wat ik ervoor terugkrijg is iets dat mij zo op het lijf geschreven is (ha-ha) dat ik 100 % zeker weet dat ik er gelukkig mee zal zijn en blijven. Ik heb er zin in!

Hoe had deze hele mooie, zonnige middag nu beter kunnen eindigen dan op een terras, met een drankje en mijn boek? Wat eerder klaar vanwege mijn eerste cursusdag in het kader van mijn werk, wachtend op mijn broertje om hem eens flink van nieuwe kleding te voorzien, zat ik daar in het zonnetje. En ik las. En ik genoot. En toen hierna ook het kopen van die kleding van een leien dakje ging kon het allemaal niet meer stuk. Drie nieuwe broeken, twee riemen (of riems? Riemen dan maar), een paar schoenen, twee blouses en nieuw gezichts-was-spul in maar zes winkels. Aardige score, vind u niet?

Dus onze late middag was mooi. Práchtig. Nouja, op één ding na dan. Waarom hebben ze toch overal van die belachelijk grote spiegels in die pashokjes-area? En zulk heel erg onflatteus licht? Net nu ik een beetje vrede had met mijn gewicht, en nu ik net had geleerd "whatever" te denken bij mijn 'bewegende delen', krijg ik weer allerlei van die feiten op mijn neus. 

En wist u dat je van Wii Fit bést wel kunt zweten?

En zo kreeg ik van het weekend pepernoten van mijn moeder. Géén kruidnoten, mind you, want daar vind ik niet veel aan. Nee, échte, verse pepernoten. Dus daar genieten ik en lief al een paar dagen van. En hoewel het natuurlijk eigenlijk wel naar is dat al dat spul al zo vreselijk vroeg in de winkels ligt… Ze smaken er niet minder om!

Houden jullie je in tot de Sint weer in het land is?

Alweer meer als een jaar geleden 'kregen' we een heel bijzonder huwelijkscadeau. Onze vrienden Kirsten en Dennis nodigden ons uit voor een bijzonder dagje 's-Hertogenbosch. Dat dagje werd een flinke tijd op de lange baan geschoven want we zijn allemaal hardstikke druk, maar een paar weken geleden vond Kirsten dat we daar maar eens mee op moesten houden. En terecht! Een afspraak werd dus genoteerd en afgelopen weekend was het dan zo ver: zaterdagmiddag vertrokken we, compleet met slaapspullies, naar Den Bosch. En ja, werkelijk alles werd voor ons uit de kast getrokken en van zaterdagavond tot-en-met zondagavond werden we in de watten gelegd met heerlijke diners, leuke spelletjes op de Wii, een rondje winkelen, een heuse rondvaart over de Binnendieze en natuurlijk echte Bossche Bollen. Wat een feest! Wij genoten volop van al dit lekkers en al dit leuks, maar héél stiekum toch vooral van dat weerzien, waarbij vrienden die je al veels te lang niet hebt gezien ineens een weekend lang in de buurt zijn om mee te praten en te lachen

Toen wij hier kwamen wonen riepen lief en ik al meteen naar elkaar "wat leuk! Een bibliotheek naast de deur!". Beiden haalden we herinneringen op aan de bibliotheken waar wij in onze jeugd de wereld ontdekten tot we ze hadden leeggelezen en met dit droombeeld in ons hoofd werden we lid. Ohja, en dat we dan nooit meer verplicht waren tot het aanschaffen van dure reisgidsen voor eenmalig gebruik was ook wel heel handig.

De eerste desillusie volgde meteen diezelfde dag nog: bij het speuren naar reisgidsen voor onze toekomstige vakantie kwamen we erachter dat onze bieb niet eens Lonely Planet's had. Huh?? "Nouja," dachten we nog, "wellicht zijn er andere gidsen die we net zo fijn vinden" en sloegen het voorteken in de wind. Maar in de loop van de twee jaar dat we nu lid zijn komen we erachter dat het toch niet helemaal voor ons is weggelegd, dat bibliotheek-gebeuren.

De laatste twee boeken die ik leende waren de druppel. Ik leende ze ooit, op een vrije woensdag, toen in mijn hoofd nog het gevoel van zeeën van tijd rondzong. Ik legde ze in de boekenkast en vergat ze vervolgens. Na dik anderhalve maand kwamen de boeken onder een stapel oude kranten en tijdschriften vandaan en bezorgden me een minor hartaanval. Na in één week tijd drie keer voor een gesloten bieb te hebben gestaan toch maar even on-line verlengd, en netjes op tafel gelegd, zodat ik ze niet kon vergeten. Tot er visite kwam en ik ons huis aan kant wilde hebben. Boeken weer in de vergetelheid. Opnieuw anderhalve maand later (het kunnen er ook 2 zijn) kwamen de boeken weer tevoorschijn, uit die boekenkast. Ik denk ten gevolge van een 1e herinneringskaart van de bibliotheek. En dan. De schaamte. Zo lang geleden geleend en nog steeds niet teruggebracht. And on top of that: ook nog steeds niet gelezen!

Dus ik deed wat elke reasonable adult would do: ik stak mijn kop in het zand en probeerde heel hard te vergeten dat ze bestonden. Na de tweede herinneringskaart probeerde ik eerst nog even Paul zo ver te krijgen ze terug te brengen, maar ook hij doet een perfecte struisvogel-immitatie, dus dat lukte niet. En toen. Kon. Het. ECHT. Niet meer. En ik deed het. Ik pakte ze op, liep (hoe symbolisch) door de stromende regen naar de bieb en bracht ze terug.

Het was nog érger dan ik verwacht had, in elk mogelijk opzicht. Eerst had je de twee bibliothecaresses, die beurtelings eerst met grote ogen en open mond naar het schermje op hun inname-schermpje keken (ik lieg niet, ze deden het echt), elkaar vervolgens aanstootten, aankeken en zenuwachtig gniffelden alvorens het boetebedrag aan mij te vertellen. Daarna kwam natuurlijk, na het eerste oh-dat-valt-me-nóg-mee-gevoel, het toch wel pijnlijke moment van een briefje van twintig uit je portemonnee trekken (dat is twee nieuwe boeken. TWEE!) en daar ook nog wat kleingeld bij moeten passen. Maar toen! Oh, de vernedering. Net terwijl ik met de staart tussen de benen af wilde druipen om me nooit, nóóit meer in deze bibliotheek te vertonen, de stem van die ene bibliotheek-dame, incluis strenge schooljuffen-toon. "Mevróuw. Dit boek is nat geweest." Ik hoefde gelukkig geen zwart-wit gestreept pak aan, terwijl ik naar een ander tafeltje dieper in de spelonken van dit hellehol werd gebracht, waar weer een andere bibliotheekdame woonde. Maar het scheelde niet veel. 

En toen, na een hele verhandeling ("Nee, mevrouw, dat heb ik niet gezien. Ik heb zojuist meer dan € 20,= aan boete betaald, maar die boeken heb ik niet eens ingekeken." … "Nee, dat heb ik écht. Niet. Gezíen!") en nog veel meer strenge schooljuffen-praat, mocht ik weg. Eindelijk. Na, uiteraard, van de strenge mevrouw te hebben gehoord dat ze zou overleggen wat te doen met de kosten van het boek. Wellicht kon er iets geregeld worden i.v.m. de leeftijd van het boek (waarbij ik maar meteen aannam dat het zo klaar was, gezien de zwaar vergeelde pagina's van het betreffende boek). Eenmaal thuisgekomen besloot ik dat wij overduidelijk nog niet verantwoordelijk genoeg te zijn voor een bibliotheek-abonnement en knipte de pas kapot. Met het bedrag dat we de afgelopen 2 jaar aan boetes betaalden hadden we sowieso al een flinke verzameling boeken aan kunnen schaffen. Misschien kunnen we het later nog eens proberen. Als onze kinderen 15 zijn, ofzo.

En nu hebben we óók nog een voicemail van de bieb. Omdat het boek nat was geworden en wij daar meer vanaf wisten is de € 8,20 die het boek kostte in rekening gebracht op onze bieb-kaart, zodat we die de volgende keer kunnen voldoen

En nu is de vakantie alweer om.. Ik ga naar bed, want morgenochtend gaat de wekker weer. Wat kunnen 3 weken toch hard gaan!

************

Na gisteren vroeg te zijn opgestaan en files te heben getrotseerd kwam ik erachter dat die workshop voor de 'gevorderde gebruiker' (waarop ik korting kreeg i.v.m. de aanschaf van mijn camera) een nogal vreemd beeld heeft van wat een gevorderde gebruiker dan is. 95 % van hetgeen dat werd verteld wist ik al, terwijl ik nou heus niet een héél groot licht ben wat fotograferen aangaat. Om eerlijk te zijn baal ik er behoorlijk van, want van het geld dat ik nu aan die workshop heb besteed had ik een accessoire voor de cam kunnen aanschaffen dat ik heb gemist toen we met vakantie waren. Ik denk dat ik Canon hier nog maar eens over ga mailen, want € 45,= betalen om héél hard te vechten om niet in slaap te vallen (letterlijk!) vind ik wel errug jammer..

Anyway, naar bed dus, want morgen moet er weer ge-arbeid worden. Ciao!