Annibal's Weblog

Dat was mijn examen-score! Dat ik één fout gemaakt had wist ik al; dat mijn zelfvertrouwen verder terecht was is fijn om te weten. Mijn docente, die wanneer zij geen lessen geeft secretaris is op mijn eigen afdeling, was trots op me en had een lollie voor me meegenomen. Jeej! Verder is het bij ons vooral heel hectisch: doordat er in een kort tijdsbestek 4 fulltimers zijn weggevallen en de stroom binnenkomende post en aanverwante artikelen alleen maar groter wordt is er een achterstand ontstaan waartegen er nu al maanden gestreden wordt, zonder dat er echt resultaat is geboekt. Dit weekend doen we er met z'n allen een gooi naar om de achterstand wat in te lopen en zodoende, hopelijk, wat meer ademruimte te creëren door zaterdag over te werken. Een druppel op een gloeiende plaat, ben ik bang, maar al is het maar weer éven op orde, dan kunnen we weer even ademhalen. Ik moet hier overigens bijzeggen dat het me verrast hoe gemakkelijk het me af gaat om dit van me af te zetten. Hoe moeilijk dat ook was bij mijn vorige werkgever, hier is het op de één of andere manier een stuk makkelijker om afstand te nemen. Natuurlijk wordt ik hier, als nieuweling, ook nog wel gespaard, maar de stapels en stapels en stapels ingekomen stukken (echt, je wil het niet weten) zouden toch echt al een flinke last moeten wezen. Ik ben dus trots op mezelf, nu ik erachter kom hoe veel ik precies heb geleerd door mijn burn-out. Niet slecht, toch?

************

Tjonge, nou, de jeuk continues hoor! Met wel nog een kleine nouveauté erbij: vervellen. Echt, de vellen hangen ervanaf, dus katjelief ziet er niet uit op dit moment. Maar dat geeft niet, want dat is op dit moment juist de bedoeling. Na het vervellen komt er een mooi, vers huidje tevoorschijn en is de afbeelding zoals 'ie zijn moet. In theorie dan, want nu lijkt het alsof de complete tatoeage eraf valt. Er zijn twee kleine stukjes waar je al door de vellen heen naar de nieuwe huid kunt gluren en aldaar is zekerste weten kleur te zien, dus het komt zeker wel goed. Ik kan alleen bijna niet meer wachten..

Wij houden van films. Het is een gezamenlijke hobby van mijn lief en mij om op te gaan in andere werelden, mee te leven met verschillende verhalen en achteraf te discusiëren over wat wel en niet goed was aan de film die we zojuist hebben gezien. En wanneer de dagen weer korter worden, het weer tijd wordt je jas weer uit de kast te halen en je als vanzelf op een dag een onoverkoomlijke trek krijgt in warme chocolade, dán is bij ons pas echt het hek van de dam: gooi op die films! Toen we afgelopen week dus een bioscoopbezoek planden voor de zaterdagavond en het bioscoopaanbod van de komende tijd bekeken besloten we dat het nu dan toch éindelijk tijd was geworden om het onbeperkte bioscoop-abonnement te gaan aanschaffen waar wij al een tijdje een oogje op hadden. Gisteren, voor onze film, vulden we dus onze formulieren in, legitimeerden we ons, lachten we voor de foto.. En nu gaan we dus een donkere winter tegemoet. Ons lijstje met films die we willen zien groeit gestaag en we zijn alweer aan het twijfelen of we dinsdag of woensdag opnieuw willen en welke van de twee al uitgezochte films het als eerste moet gaan worden. Gosh, wat kun je blij worden van een passe-partout voor élke film die er draait!

************ 

Na een paar dagen met een gezwollen en soms gloeierig been is de eerste helings-fase voltooid. Per vanochtend is de fase aangebroken die ik al vóór het zetten van de tatoeage vreesde met heel mijn wezen: ze jeukt! Vanmorgen en overdag ging het nog wel, maar terwijl ik zit te typen weet ik af en toe niet waar ik het zoeken moet. Maar goed dat ik morgen vrij ben dus, want mijn concentratievermogen wordt er op deze manier niet beter op. Morgen ga ik lekker met mijn mama op stap dus qua afleiding komt het wel goed, en dan hoop ik maar dat de kriebels snel plaats maken voor verse, genezen huid. Hoopt u met mij mee?

Op mijn werk wordt er voor ons natje gezorgd middels grote koffie-automaten. Althans, zo noemen ze dat dan, maar er komt nog veel meer uit. Zo heb je ook thee, natuurlijk, en heet water. Koud water, chocomel en zelfs een bakkie groentesoep kun je krijgen. En het klinkt misschien duf, maar zo'n automaat kan mij mateloos intrigreren. Het brengt een geheel eigen cultuurtje met zich mee. Zo heb je natuurlijk van die handige bekertjes-houders, waarmee je voor je hele afdeling ineens koffie (en aanverwanten) mee kunt zeulen. Wij noemen ze frisbees. En daaraan onlosmakelijk verbonden heb je natuurlijk het rondje vragen-wat-iedereen-wil-drinken. "Wil jij wat drinken, Anita?" "Nou, doe mij maar een één-viertje." 

En dán wanneer de automaat stuk is: sneller als de snelste roddel gonst het over de afdeling. De automáát is stuk. Jaja, mensen, dat is echt een ramp van wereldformaat. Dan moet je namelijk naar het einde de volgende gang lopen! En vóór jullie het muggeziften noemen: lóóp die afstand maar eens met een frisbee vol net iets te volle bekertjes, hoor. Tsssk. Ook leuk is het wanneer er 'een nieuwe' of 'een externe' is. Die weten dan niet zo goed hoe de automaat werkt en dan drukken ze nog wel eens een verkeerd knopje in. Dat ze een kán koffie willen hebben bijvoorbeeld, in plaats van een bekertje. Maar dat is ook altijd wel een beetje sneu, want er past namelijk helemaal geen kan in het uitgifte-dingie. En er komt áltijd een bekertje uit. Dus dan wordt het bekertje overspoeld met een kan-hoeveelheid aan koffie. Of koud water. Of groentesoep. Tja.. Heel zielig. Maar het beteuterde heen-en-weer-gestommel met druipende plastic bekertjes maakt altijd weer een hoop goed. Voor de toeschouwers dan.

Ja, die koffie-automaat vind ik wel grappig. Behalve die zeldzame keer dat er een bekertje klem komt en dat 'ie die dan plet. Maar dat mag de pret niet drukken, want ik weet nu hoe het is om in een automaten-cultuur te werken

************

De tatoeage gaat goed. Ze zal nog tijd nodig hebben om te helen, in de avond zet mijn been op en gaat het pootje maar even hoog. Behalve wat trekkerigheid en soms een beetje een zwaar been merk ik er niet zo veel van. Alleen stoten is naar. Verder kan ik zeggen dat de reacties redelijk eenduidig zijn: shock over de grootte, verbazing over de felle kleuren. Ik heb in elk geval besloten dat ik mooie hoge pumps en een kokerrokje ga kopen als het werk helemaal klaar en genezen is. Zulke vrouwelijke, nette kleertjes vind ik echt kick-ass met zo'n knetterende tatoeage eronder

En hier is ze dan:

Er komt nog een vogeltje boven het katje (daarom kijkt ze omhoog) en een regenboog achterlangs. Is ze niet zoet?

Ik ben geen keukenprinses. Met tegenzindraai ik (indien noodzakelijk) een eetbare maaltijd in elkaar, maar mijn hobby zal koken nooit worden. Wanneer je mij vrijwillig de keuken in wil hebben zul je me dus om een taart moeten vragen.. Of om een kipgerecht. Want ok, koken mag ik dan heel suf vinden, kip grillen kan ik buitengewoon goed. En Annibal's houden van kip. 

Vroeger, toen ik nog een kleine Annibal was bijvoorbeeld. Eens in de zoveel tijd nam mijn mama me mee naar de poelier. Daar kochten we dan 'gerimpaneerde kip' en daar was ik ab-so-luut dol op. Gerimpaneerde kip is eigenlijk gepaneerde kip, maar dat kon ik niet uitspreken ofzo. Toen wij eervorige week dus een lekker hapje gingen eten bij Maaike en Mark was ik blij verrast toen ik een verloren gewaand stukje nostalgie op mijn bord vond. En unlike sommige andere jeugdsentimenten, die in het volwassen leven nogal tegen blijken te vallen*, was die gerimpaneerde kip érg lekker. Zelfgemaakt had ze 'm (of zelfgerimpaneerd, zo u wilt), dus dat bracht mij op ideeën: even googelen naar het recept et violà! Sindsdien hebben we hier al twee keertjes van gesmuld en zat zijn we het zéker nog niet. Eetse!

Benodigdheden:

Patentbloem
1 eiwit
Klein scheutje olijfolie
paneermeel
1 kipfilet per persoon

Snijd de overtollige stukjes vet en kraakbeen van de kipfilets. Haal de filets door de patentbloem en roer de olie en het eiwit door elkaar. Bestrijk de kipfilet met het ei-oliemengsel en strooi het paneermeel eroverheen. Ca. 15 minuten bakken in boter of margarine. 

*: Een tijdje terug kwamen we bij de C1000 van die koekjes met zo'n gekleurd suikerlaagje tegen. Je weet wel, net als Café Noir, maar dan met fruitsmaakjes. Die kregen zowel Paul als ik vroeger altijd bij oma, dus over-enthousiast kochten wij 3 pakjes. Eenmaal thuisgekomen konden wij ons niet inhouden, scheurden een verpakking open.. En wisten vervolgens niet hoe snel we onze koekjes weer uit moesten spugen. Bah!

Voor mijn -inmiddels niet meer zo héél nieuwe- baan is het de bedoeling dat ik weer ga studeren. Het is niet zo heftig als mijn vorige studie*, maar het is wel zaak dat ik meer leer over de achtergrond van mijn werkzaamheden en de instantie waar ik nu in dienst ben. Anderhalve week geleden begon ik dan ook met 'module 1', waaraan twee lesdagen, een stage en een examen zijn verbonden. De twee lesdagen zitten er inmiddels op en komende donderdag heb ik mijn examen. Dus dat betekent studeren. En als je studeren zegt, zeg je (in mijn geval) ook studie-ontwijkend gedrag. Ik ben een ster in het uitstellen van de benodigde studie-uren, ongeacht of ik de studie leuk vind en of ik die tijd al in heb gepland. Het is gewoon té makkelijk om het nog even uit te stellen..

Erg trots ben ik dan ook dat ik mezelf er vandaag mooi even níet met een Jantje van Leiden heb afgemaakt: de drie belangrijkste schema's van hetgeen ik moet weten zitten al practisch volledig in mijn hoofd! Wonderbaarlijk snel ging het; ik was even vergeten hoe goed ik precies ben in stampwerk. En belangrijker: ik was even vergeten hoe leuk ik het eigenlijk vind om te studeren, nieuwe informatie op te slaan en bezig te zijn met het toepassen van nieuw geleerde structuren. Ik ga dus lekker nog een paar avondjes aan de slag met het boek dat ik gekregen heb en na mijn examen staat er (als het gelukt is tenminste) een voor mij persoonlijk érg interessante stage op het programma, welke ook voor mijn werkzaamheden heel relevant is. Geloof het of niet, maar ik kijk ernaar uit

*: Toen ik daarmee bezig was was de gehele opleiding opgedeeld in twee examens, die zo moeilijk waren dat het slagingspercentage zo rond de 25 % schommelde. Ondertussen is die opleiding volledig herzien en opgedeeld in maarliefst 6 modules.

Hele dagen zou ik in bed kunnen liggen. Slapen, luieren, knuffelen.. Katjes erbij, lief tegen me aan, verder helemaal niets. Vanmiddag dwong ik mezelf om één uur uit bed te komen, omdat we nog naar Wim toe zouden gaan om zijn verjaardag te vieren. Terwijl ik gisteravond reeds om een uur of 12 op bed lag. En raad eens? Als ik nú ga liggen, slaap ik gewoon weer binnen een minuut of 10. 

Verder heb ik best het één en ander te vertellen, maar de pijn in mijn nek speelt me weer eens parten. Ik denk dat het te maken heeft met gisteren, want we hadden een bedrijfsuitje met onze afdeling en bij het buksschieten denk ik dat ik mezelf teveel heb ingespannen. Die buksen zijn best zware wapens! Het komt er dus allemaal even niet uit zoals ik zou willen, maar ik heb de hoop dat het morgen weer beter zal gaan. Welterusten dus maar..

Soms denk ik er ineens aan. Besef ik het me allemaal. Dat ik nu alweer meer dan 3 jaar aan het loggen ben. Ik en mijn lief alweer 5,5 jaar samen zijn. De brugklas alweer 18 jaar geleden is. Mijn broertje overmorgen 24 jaar wordt. Het alweer dik 6 jaar geleden is dat ik 3 héle kleine bolletjes pluis mee naar huis nam, met z'n drietjes in één reismandje. Ik mijn eerstvolgende verjaardag voor de derde keer een decennium vier. En zowel mijn eerste tatoeage als mijn rijbewijs alweer bijna 10 jaar in mijn bezit zijn.

Soms vind ik het fijn. De tijd die verstreken is heeft me doen groeien. Me inzichten gegeven, wijzer gemaakt. Ik weet nu wie ik ben, wat ik wil en dat ik ok ben. Maar soms benauwt het me. Waarom gaat het zo hard? Hoe ouder ik wordt, hoe bewuster ik me word van de tijd, en het verstrijken ervan. Mijn eigen sterfelijkheid komt dichterbij, net als die van mijn naasten. En ik word niet alleen bewuster, ik kan er ook minder goed tegen. Waarom ben ik de afgelopen twee jaar zo'n emotionele doos geworden? Hoe komt het in vredesnaam dat ik eens nauwelijks blikte of bloosde van zaken waar ik nu niet eens meer aan kan dénken zonder bijna in tranen uit te barsten? Ik kan het leed van de wereld niet meer aan, wil het niet meer zien. En denken aan het feit dat ik ooit mijn katten of mijn ouders zal verliezen trek al helemáál niet. 

Er was een tijd dat ik continue wilde dat het al morgen was. Nu wil ik alleen nog maar dat het vandaag zal blijven. Zal ik dan over een tijdje gaan verlangen naar gisteren? Meestal kijk ik vol vertrouwen mijn toekomst tegemoet. Maar op sommige momenten kijkt het kleine meisje in mij vooruit en dan schijt ik in mijn broek..

Wellicht is het toch geen slecht plan om een reserve-voorraad chocolade in huis te hebben voor op de momenten dat ik écht. Héél. Erg. Ongesteld ben

In de ochtend ben ik een echte diesel. Wanneer mijn wekker gaat ben ik vaak nog diep in slaap en met enige regelmaat ben ik zelfs nog aan het dromen; als ik mezelf eenmaal uit bed heb gesleept (na een kwartier of 3 snoozen) ga ik mijn ochtendroutine in semi-slaapstand door en meestal word ik pas écht wakker wanneer ik al op mijn werk ben. Ik kan er niets aan doen, het zal wel met de combinatie van avondmens/diepe slaper te maken hebben, ofzo. Sinds de vakantie is het pas echt erg: mijn laatste werkdagen voor we vrij waren was het nog licht als de wekker ging, toen we weer moesten werken was het ineens nog stikdonker op het moment van opstaan. Die botte overgang van wakker worden met licht naar wakker worden als vleermuis is een beetje too much voor mijn arme lijf. Nu kan ik al helemaal niet meer wakker worden. Ik slaap nu echt door de wekker heen. En als ik me dan uiteindelijk over de rand van dat warme nestje heb weten te gooien ben ik misselijk.

Misselijk, ja. En nee, ik ben niet zwanger. Dat is een kwaaltje waar ik al sinds mijn jeugd last van heb: wanneer ik te vroeg op moet ben ik een uur of anderhalf misselijk en krijg ik geen hap door mijn keel. Oh, de hel van ontbijten in de tijd dat ik nog vakantiewerk deed voor de bloemenveiling (om half vijf opstaan!!).. Nouja, de laatste weken heb ik dat dus vaker wel als niet en dat is bijzonder irritant. De oh zo zorgvuldig opgebouwde verdraagzaamheid voor die paar boterhammen in de ochtend is volledig weg. Het is de laatste dagen zo erg dat ik zelfs al heb opgezocht wanneer de wintertijd weer ingaat. Ik kijk dus uit naar de 26e, want dan kan ik weer even van de schemering proeven wanneer ik wakker word. En wie weet krijg ik die donkere wereld dan wél in mijn systeem gebouwd. Of misschien moet ik maar gewoon een wake-up light aanschaffen? Ik vraag me af of je daardoorheen kunt slapen