Annibal's Weblog

Pfff, waar moet ik beginnen? Het is nog steeds een kakafonie van van alles en nogwat in mijn hoofd. Gisteren haalde ik mijn lief weer op van zijn kamp. De bruiloft van Maaike en Mark komt nu toch wel érg dichtbij, dus vandaag zijn we de stad in gegaan om een mooi pak te kopen voor Paul (waarvoor we met vlag en wimpel zijn geslaagd). Mijn oppaskatjes Henk, Ventje en Peewee hebben het vandaag voor de laatste keer met mij als surrogaatmama moeten doen. Onze Wii Fit is éindelijk binnen. En komende week is de laatste héle week die ik nog moet werken. Daarna nog een maandag en dinsdag en dan.. De bruiloft. En dan, de dag dáárna, nog een bruidsmake-up. En dan, dáárna, op 12 september, heb ik mijn eerste échte vakantiedag. Dus dat wordt weer stressen, omdat we de 13e met vakantie gaan en we dan waarschijnlijk alles nog in moeten pakken.

Diepe zucht. Adem in. Adem uit. 

En dan weer verder. Want vanavond hoef ik even niets. Nouja, één ding dan: de chocoladetaart die we hebben gekocht opeten, samen met mijn lief. Die hadden we verdiend, vonden we wel. Dus ik ga mezelf naar de bank verhuizen. I bid you all a good night

Eergisteren ging er iets *klik* in mijn hoofd. En nu is het even afgelopen. Mijn bordje is even te vol, terwijl ik even geen honger meer heb. Als mensen me vragen hoe het met me gaat merk ik dat de tranen dichterbij zijn als de lach.

Maar dat geeft allemaal niet. Nog twee weken, dan heb ik vakantie. De eerste sinds afgelopen kerst, bedacht ik me gisteren. Dan mag ik er wel even een weekje doorheen zitten, als mijn lief er niet is, ik ongesteld ben en alles dat ik nog aan het regelen ben weldra samen moet gaan komen in een (al dan niet) spetterende uitvoering. Toch?

Eén van de fijne dingen aan de vakantie-tijd is dat er véél leuke films in de bioscoop draaien. Van het weekend toog ik wederom richting de stad om een film te zien; deze keer was de keus gevallen op X-files: I want to believe. Met gemengde gevoelens, maar goede hoop.

En helaas helaas, ik moet eerlijk zeggen dat de gemengde gevoelens méér op de plaats waren dan de goede hoop. Ik zeg het niet graag, maar jémig, wat was dit een saaie, gemiddelde* film zeg. Slecht camerawerk en een flinterdun, niet al te geloofwaardig verhaal deden soms pijn aan je ogen. In de gemiddelde aflevering van de vroegere serie gebeurde meer dan in deze hele film, de weinige actie die er was was nauwelijks te volgen.. Maar het ergste vond ik eigenlijk nog, dat er geen échte X in deze file zat. Het enige bovennatuurlijke, onverklaarbare fenomeen was een man die misschien een psychische connectie had met de slachtoffers, maar dit had weinig om het lijf en kon wat mij betreft niet goedmaken dat dit éigenlijk simpelweg een 'gewone' speurtocht naar de dader was. Waar was het mysterie? Waar bleef het gevoel dat er nét iets te weinig van de sluier werd opgelicht, waardoor je continue uitgedaagd werd om te blijven kijken, na te denken, te gissen? Het enige denkwerk dat ik uiteindelijk heb gedaan tijdens deze film was waarom [SPOILER-ALERT!]onze overbekende FBI-agenten elkaar nog steeds bij de achternaam noemden, terwijl ze al enige jaren samenwoonden en samen zelfs een kind hadden verloren.[/SPOILER-ALERT!]

Uiteindelijk was er slechts één ding werkelijk geslaagd te noemen: een grapje over George W. Bush. Nothing much to go on, zeg maar. En ok, het aceerwerk van Gillian Anderson kon ook nog wel door de beugel. Dat Skinner nog even langs kwam fietsen was leuk. Maar verder.. Nee, niet doen. Dit is nu écht een typische film waarvan je je een paar maanden níet meer kunt herinneren waar 'ie over gaat. En misschien is dat maar beter ook. Morgen ga ik nog eens mijn geluk beproeven in de bios. Hellboy 2 wordt het dit keer. Ik heb zo'n gevoel dat deze film, na zulke saaie meuk, niet tegen zal vallen..

*: Misschien nog wel erger dan een slechte film: een film die gewoon helemaal niets doet. Niet goed, niet slecht. Vervangbaar. Zo vergeten. Als een kleine kruimel wit brood op een lege maag.

Alleen zijn. Dat betekent dat ik niemand heb om even mee te knuffelen. Een kus te geven, zomaar. Niemand die tegen me aankruipt in bed. Het hele huis in mijn eentje schoonmaken. Niemand die ik kan vertellen hoe mijn dag was, als ik thuiskom. Alleen slapen in een veels te groot bed. Wachten met het vervolg op onze serie zien. Koken voor één persoon. Überhaupt altijd zélf moeten koken. Een leeg, stil huis om me heen.

Mijn lief is weer een week lang buiten spelen. Tot komende zaterdag zal ik hem niet zien en nauwelijks horen. En hoewel dat elk jaar toch weer een beetje slikken is, weet ik nu, na een paar jaar samenwonen, ook de keerzijde van alleen zijn maar al te goed. Dat betekent namelijk óók heel veel tijd voor MIJ. Diagonaal in bed liggen als ik dat wil. Een schoon huis dat een schoon huis blíjft. Geen troep waar er eerst geen troep was, nadat ik me even heb omgedraaid. Met mijn broer en vriendinnen op pad. Niet hoeven wachten met eten tot hij thuis is van zijn werk. Niet overleggen over planningen. Zo maar, zonder uit te hoeven leggen, alle lichten een half uur uitgooien om een onweersbui te fotograferen (zie foto!). En vooral héél veel doen waar ik zin in heb.

Paul speelt buiten. Maar ik speel thuis

Proloog

Hoe lang kan een halve dag werk duren? Láng. Maar gelukkig, ook aan deze donderdagochtend kwam een eind. Thuis maakte ik de laatste dingen voor onze katten-oppassen in orde, kleedde me om, knuffelde mijn katjes voor de bijna laatste, éénnalaatste en laatste keer en laadde de auto in. Kreeg nog even een punthoofd van mijn eigen chaos (de drie zakken potgrond die nog achterin lagen eruit halen. Auto volledig inpakken. Erachter komen dat ik sleutels nodig heb om de potgrond binnen te leggen. Spullen weer uit de auto, sleutels uit tas, alles weer in de auto. Potgrond in de kelder, tassen weer uit de auto om sleutels terug te stoppen, halverwege mijn zonnebril tegenkomen, pakken en opzetten, tassen weer in de auto, erachter komen dat ik de sleutels ben vergeten terug te stoppen door de zonnebril. Haren uit mijn hoofd trekken en gillen, zooi wéér uit de auto, sleutels erin, alles weer terug) en haalde achtereenvolgens Chanoek en Paul op. Eenmaal op weg was alles in kannen en kruiken: de files waren we tot aan de B-wegen richting Lowlands voor, we waren tamelijk bijtijds op de camping (anderhalf uur rij, een makkie) en de reeds door onze vrienden ingenomen ruimte was geweldig ruim. Nadat alle tenten stonden en ook onze partytent zijn plek had gekregen luisterden we voldaan naar radio Lowlands, spraken met de buren en hesen onze lichtgevende bloem in onze vlaggenmast. Klaar voor de start!

Hoofdstuk 1

Na een ultiem koude nacht (helaas, alle voorbereidingen ten spijt was het weer ouderwets klappertanden :-() liep ik op mijn geleende slippers (ik had gerekend op regen en had niets dan mijn kisten bij me) met Alan richting de campingwinkel van de Hema. Volledig over de zeik van mijn wederom mislukte plan om wárm de nacht door te komen trok ik mijn portemonnee en kocht een veels te hoog geprijsde slaapzak. Het kon me niets schelen. Komende nacht wilde ik geen kou meer. Onderweg scoorden we de eerste editie van de festivalkrant, welke bij het ontbijt voor vermaak zorgde. Met ál mijn vriendjes en vriendinnetjes liep ik vervolgens naar de India voor de start van deze Lowlands; volgens mij hebben we nog nooit zo'n gezamenlijke aftrap gemaakt. De reden hiervoor was dat werkelijk íedereen wilde horen wat Henry Rollins te zeggen had, en ondanks de knetterende hitte in de tent (hoe koud de nachten bij helder weer ook zijn, overdag is het heet) was het geweldig om deze man aan het werk te zien. Een waardiger start van ons festival had ik me dan ook niet kunnen wensen. Wat een geweldige, charismatische man, en wat zijn de dingen die hij te zeggen heeft wáár. Ookal trapt hij open deuren in, ookal duurt het soms net even een tikje te lang, het maakt allemaal niet uit: deze man had ik voor geen goud willen missen. Na ons aller Henry splitste onze groep zich op als altijd en nam ik samen met Chanoek een kijkje bij Killswitch Engage. Een band die me vooraf erg leuk had geleken, maar welke bij nader inzien toch aardig tegenviel: té veel slome overloopjes, een zanger die wel probeert te grunten, maar het eigenlijk niet kan en een drummer met een dubbele bassdrum die 'm nauwelijks gebruikt. We waren er snel weer weg en liepen door naar de Alpha, alwaar we genoten van het optreden van The Presidents of the United States of America. Stiekum al best een beetje oude lullen, die het stiekum nog best héél goed kunnen allemaal. Meezingers Lump en Peaches ontbraken niet, we zaten in het zonnetje op het gras en alles was goed. 

Hierna pikten we Paul op die Roni Size Reprazent had meegepakt, luisterden naar anderhalf liedje van Amy MacDonald en liepen vervolgens naar de tent om ons te wapenen voor het komende donker. Slippertjes uit, kisten aan, warme vesten mee en éven een momentje chillen. Bij de tent wachtte ons een briljante verassing: laatkomer Ivo bleek ook binnen te zijn en hij had Paul's opmerking in een eerdere mailwisseling over het ontbreken van kamerplanten héérlijk letterlijk genomen en wij troffen op ons binnenplaatsje, onder de partytent, dan ook drie potten met prachtige Geraniums aan. Na de plantjes water te hebben gegeven kwamen vervolgens The Thing Things, The Kooks, The Flaming Lips en Infadels aan bod. Leuke optredens, het één wat meer mijn smaak als het andere, maar allen Lowlandswaardige acts. Hierna was het tijd om onsweer op te houden op de favoriete hangplek van ons groepje: de Lima. Aldaar confisqueerden wij een picknickbank naast de feest-tent, lachten, praatten en dronken wat af en genoten vooral van elkaars gezelschap. Blije muziek op de achtergrond, beetje dansen.. Zo kwam aan dag 1 een einde.

Mijn wallen na tóch weer een nacht kou:

Overdag kan het weer dan vervolgens weer zo 180 graden draaien dat je uiteindelijk slippers moet lenen:

Toen we het terrein opliepen werden we verwelkomd door de rijdende disco van een paar jaar geleden, dit keer omgetoverd tot een.. Ehm.. Tja.. Een fluo sportveld met DJ?

De India:

Hoofdstuk 2

Ook deze nacht was weer waanzinnig koud maar HOERA! Die zwaar overprijsde slaapzak maakte het élke teveel betaalde cent waard: ik sliep als een roosje en werd niet één keer wakker! Zéker toen ik hoorde dat er mensen naast onze tent hadden staan schreeuwen in het holst van de nacht, waardoor zelfs Suus en Paul wakker waren geworden (dit zijn net zoals ik mensen die slapen als een blok beton) was ik blij, want daar heb ik niets van meegekregen.Voordat we van de tenten vertrokken moest er trouwens nog getuinierd worden: de tuincentrum-meneer had tegen Ivo gezegd dat de geraniums eigenlijk geplant moesten worden en dat lieten wij ons geen tweede keer zeggen. Onze binnenplaats was nog nóóit zo levendig.

Het weer van overdag was wederom reden om de geleende slippers aan te houden en ook de festivaldag zelf had weer een hoop moois in het verschiet: Jaya the Cat (chillen met skapunkreggea van de bovenste plank), tussendoor nog straattheater waarbij wij ons achter een hek moesten scharen, een bandje om kregen en vervolgens á la Lowlands door de tassencontrole en 'security' moesten, Jan Rot & vrienden (gewoon zomaar ergens een podiumpje tegenkomen dat er eerst nog niet was, op de grond gaan zitten en meegenieten), Blood Red Shoes (is het erg als ik deze alleen nog maar weet omdat ik 'm heb omcirkeld in mijn programmaboekje ten teken van het feit dat ik deze band gezien heb??), Los Campesinos! (GEWELDIG! Let op mijn woorden, deze gaan bekend worden), The Hawkeye and Hoe Band (banjo, contrabas, trommel, DIK feest! Hoogtepunt!), Franz Ferdinand (meezingen, want wij zijn zo blij, blij, blij) en tot slot de Russen-disco, met veel 'balkan-beats', coctails én natuurlijk weer veel Bamboe (zie het logje van vorig jaar, ook dit jaar werd er weer gesprongen; dit keer raakte er echter niemand van ons gewond). Natuurlijk moesten we ook dit jaar weer een beetje stout doen en pikten we een pot bamboe van z'n rechtmatige plek (tja, je moet wat, wanneer je een aardappelschilmesje op tafel vind? Die potten bamboe zaten ook niet eens zo heel erg vast, bleek) en dansten we vrolijk verder. Een mooier einde van de tweede dag kun je je niet wensen.

Paul en Ralph blijken best groene vingers te hebben:

Onze binnenplaats:

Mijn tweede bandje vervult mij met trots; ik heb namelijk een heus HEK-bandje:

En onze bamboe:

Hoofdstuk 3

De laatste dag alweer? Elk jaar weer verbaas ik me over hoe hard het wel niet gaat. Deze laatste dag was, geheel volgens allerbeste Lowlands-traditie, regenachtig en nat. De échte regen liet echter op zich wachten tot een uur of 6, waardoor het niet al te nadelig was. Zo hebben we het graag! Ons programma bestond deze dag uit Lykke Li (leek me helemaal niets, maar was stiekum best heel leuk!), Textures (in het voorbij lopen hoorden we de zoete klanken van deze knetterharde metalband en bleven even hangen), Gogol Bordello (net als twee jaar terug een absoluut hoogtepunt!), Tricky (jóngens, wat is die man GOED!), Asakusa Jinta (hoera voor geflipte japanners), dEUS (superstrak, en tot onze verbazing speelden ze Suds & Soda), Anti-Flag (gewóón fijne punk) en als afsluiter The Dresden Dolls (theaterrock met Tim Burton-trekjes). Nog één keertje hingen we rond bij de Lima, proostten we op ons eigen fijne festival en togen ik en mijn lief vervolgens naar de tent. Het was mooi geweest, maar ook veels te kort. Onderweg naar de camping maakten we alweer plannen voor het volgende jaar. 

De regen van de laatste dag hoorde er geheel volgens traditie bij:

Bij elk Lowlog horen foto's van de Lima:

(Noteert u ook even het Llow-rookverbod, inclusief voelsprieten van de zgn. Llowlows, de Lowlands-mascottes?)

Epiloog

En daar heb je 'm dan weer: die verdómde maandag, op tijd je bed uit anders zijn de toiletten al dicht, 3 dagen chaos uit je tent scheppen, je loodzware tas op je rug, een pokke-eind lopen om nog úren in de file te staan om van het parkeerterrein te komen (en geloof me, dan hebben de mensen die met de auto zijn nog the better end of the deal). Iedereen is moe en een beetje geprikkeld, iedereen wil graag naar huis. Maar dan! Eenmaal in de auto, na drie kwartier kijken naar auto's die net als jij geen céntimeter vooruit komen, bedenk je als vriendengroep een plan. Met twee auto's door de greppels, op weg naar het begin van de file! Een ander zou waarschijnlijk al gestresst raken van de gedachte, maar bij ons wordt het dan meteen een hele organisatie: alle passagiers uit de auto, de chauffeurs in opperste concentratie.. De eerste greppel was niet moeilijk, dit was voornamelijk een behoorlijke kuil. Met gemak namen onze twee loeigrote auto's (een Citroën CM en onze eigen Suzuki Baleno Station) deze hobbeldbobbel en reden we door naar de tweede en laatste greppel.

Deze was flink kapotgereden en in de grote laag modder zat een BMW vast. En toen weer een stérk staaltje teamwork: alle passagiers uit de auto's, de chauffeurs klaar voor de start, drie man voordringende auto's tegenhouden door quasi-nonchalant ervoor te gaan staan ouwehoeren en twee man sterk te hulp om de vastzittende auto uit de modder te duwen. Auto weg, de volgende in de rij de modder in, ook deze auto weer los duwen.. Toen waren wij. De CM eerst, toen ik. Met z'n tweeën tegelijk gaven we gas (de flink opgepompte CM spetterde onze motorkap flink vol en ook Paul kreeg de volle laag) en reden we er zó, heel soepel, doorheen. Achter ons was nog een auto aangehaakt die meteen achter ons aankwam, maar ook zij kwam vast te zitten. De euforie van ons sterke staaltje samenwerken gecombineerd met het stuurmanschap van mij en Ralph (naar om jezelf zo op de borst te slaan, maar ik vond het best cool van mezelf dat ik en één van mijn vrienden de énigen waren die zonder vast te komen zitten door de modder geploegd waren) deed iedereen juichen en na ook de auto achter ons uit de modder hadden bevrijd waren we on our merry little way. Nog geen half uur later zaten we op de weg, met grote moddersporen op onze zijkanten en een flinke pluk gras aan onze trekhaak van de eerste geul..

En als je dan voor de 3e keer in 10 minuten tijd in de rij bij de Albert Heijn staat weet je: ok, qua spanningsboog kun je me vandaag weggooien.

Gelúkkig rekenden we die derde keer in de wél af waarvoor we daadwerkelijk naar de Albert Heijn waren gereden..

************

Ok, nou, mooi. Bepakt en bezakt, onze Lowlands-gear staat klaar. Tent, luchtbed, pomp, kleding voor alle weersomstandigheden, gesmeerde broodjes in de koelkast.. We hebben er zin in! Ik kreeg zelfs een heel mooi én handig Lowlands-cadeau'tje van Paul: een geweldige Pip-natrena-dispenser (zie het plaatje hiernaast maar) Omdat ik fan ben van Pip (het theepotje op het plaatje heb ik ook, evenals twee bijpassende mokjes) ben ik er súperblij mee en ik weet zeker dat ik het coolste meisje op Lowlands ga zijn. En als ik dan weer thuiskom gaat 'ie bij mijn theesetje.

Dan wordt het nu tijd om naar bedje te gaan, want ik wil morgen een béétje uitgerust zijn wanneer we in de auto stappen. Elk jaar is dat wel een beetje een utopie hoor, omdat juist die dagen er vlak voor zo vreselijk hectisch zijn. Inpakken, proberen niets te vergeten, het huis schoonmaken voor de katten-oppas, tussendoor nog een beetje werken.. Ook dit jaar is van dat vroeg naar bed gaan vanaf een week vantevoren weer niet gelukt, maar het feest zal er wel niet minder om worden. Rest mij niets anders dan u allen een waardig 'Tot ziens' te zwaaien.

DOEHOEI!

Terwijl mijn man op de achtergrond druk skeletten in elkaar aan het rammen is met zijn zwaard* zit ik hier mijn (hópelijk) laatste boodschappenlijstje voor Lowlands te maken. 

Waarom is het toch altijd zo dat je langer bezig lijkt te zijn met inpakken naarmate je eerder begint? Vergeten we de jaren dat we er later mee beginnen net zo veel als nu, maar hebben we dan niet meer de tijd om het vantevoren nog te bedenken? En waarom zijn we nou zo vroeg begonnen, als je uiteindelijk de laatste dagen tóch nog inpak-stress krijgt??

*: Zelda. Op de Wii.

En toen was het ineens behoorlijk stil op mijn log. Het was dan ook druk: twee avonden achter elkaar bracht ik door in de bioscoop en vandaag was ik druk met een proefmake-up voor mijn vriendinnetje Maaike, die 10 september aanstaande zal trouwen met haar Mark. Daarna hebben we met z'n vieren gegeten (het plan was een BBQ hier op het balkon, maar uiteindelijk waren de weergoden ons danig ongunstig gezind dat we alle vlees en groente maar op de (wok)pan hebben gegaard) en met de Wii gespeeld. 

De proefmake-up ging geweldig en zowel Maaike als ik zijn blij met het resultaat. Ik ga zó trots zijn wanneer mijn vriendinnetje trouwt, dat ik mezelf in elk geval heb voorgenomen een familiepak tissues in mijn tas te stoppen. Ik weet het nu namelijk al: die ga ik nodig hebben. Het komt nu steeds sneller dichterbij en ik begin er meer en meer zin in te krijgen! Een week of twee geleden scoorde ik zelfs al een gewéldige jurk (tja, als ceremoniemeester moet je er op je paasbest uitzien, nietwaar?), waar ik met een paar schoenen dat ik heb, mijn mooie nieuwe hoed en een mooi vestje dat ik hopelijk snel op de kop ga tikken vast très chique voor de dag kan komen. Nu Paul nog een pak en we zijn er helemaal klaar voor. Gaat goedkomen!

Iets dat al goed ís gekomen zijn mijn bioscoop-bezoeken. Donderdagavond zag ik The Dark Knight met Maaike en Eefke, gisteravond zagen we dankzij een spontante actie Wall-E met Mémé en Carlo. Zowel beide films als beide gezelschappen stonden garant voor een super-avond en ik kan iedereen aanraden om deze films te gaan zien (bij voorkeur met net zulke leuke mensen ;-)).

The Dark Knigt is een comicverfilming zoals ze naar míjn idee bedoeld zouden moeten zijn: snel, adembenemend, een góed verhaal, prachtig acteerwerk (echt, ga deze film zien en je begrijpt waar de Heath Ledger-hype vandaan komt), mooie aankleding, een perfecte sfeer.. Ik ben blij, want met deze film heb ik iets gevonden waarop ik de hoop al héél lang geleden had opgegeven: een comic-verfilming die niet alleen leuk is zijnde een comic-verfilming, maar ook als film. Want hoewel veel comicverfilmingen best aardig zijn en zéker ook heel vermakelijk, ik vind het altijd weer heel jammer dat zulke films zich nooit echt kunnen meten met écht goede films. Deze wel. Zien dus!

Wall-E is een Pixar-animatiefilm en dat is er weer aan af te zien: prachtig vormgegeven en bloedmooi in beeld gebracht. Je moet een béétje door het soms wat overdreven sentiment heen prikken (robotjes die zuchten omdat ze eenzaam zijn vind ik slightly overdone), maar dan heb je ook wat. Een film die leuk, grappig, schattig en hartverwarmend is, je van begin tot eind weet te boeien en je absoluut achterlaat met een blij gevoel. Wat mij betreft de eerste échte hoogvlieger van Pixar in tijden. Dan moet er ook nog even een eervolle vermelding bij: het voorfilmpje* was wat mij betreft alleen al de € 9,= voor het bioscoopkaartje waard!

*: Pixar maakt altijd een klein voor-filmpje bij zijn films, die vaak een gróte bekendheid gaan genieten en een volledig eigen leven gaan leiden.

..Maar daarom niet minder herkenbaar

Ik heb een prijs gewonnen. Jawel, het is écht waar! Dit is 'm:

En náást deze award heb ik ook nog eens de eer om zeven andere weblogs van deze prijs te voorzien. Leuk, want zo kan ik nog eens even wat favoriete weblogjes van mij in de promotie gooien. Tjek dis out (in random order):

* Een weblog waar ik gráág even kom lezen en spieken is het log van Marieke. Marieke is een geweldige meid en ze heeft áltijd wel wat leuks te vertellen. Bovendien is het lastig níet vrolijk te worden van haar log: altijd veel blije kleurtjes, beestjes en spulletjes, vrolijke verhalen en foto'tjes. Ik heb deze dame nu twee keer 'in het echie' mee mogen maken en ze is ook nog eens heel lief!

* Het tweede log dat ik graag in het zonnetje wil zetten is het weblog van Gieling. Gieling schrijft werkelijk práchtig en bespreekt bovendien vaak onderwerpen die stof geven tot nadenken. Wie op zoek is naar kwaliteit moet zéker bij dit log wezen, want zowel het log als de smaak van deze meneer (hetgeen eens in de zoveel tijd minitieus wordt bijgehouden middels lijstjes van kwalitatief hoogwaardige producten en winkels) hebben ab-so-lúút allure.

* Wanneer je bij Myrna op het weblog rondneust weet je het direct: deze dame heeft pit! Myrna heeft een leuke en gezellige schrijfstijl en omdat ik van ongeveer hetzelfde bouwjaar ben vind ik het grappig om bij haar te lezen én te herkennen. En voor de bonuspunten kun je nu ook nog eens met haar eerste zwangerschap meelezen. Hoe bijzonder!

* Elke dag kijk ik wel even: heeft Erica alweer een nieuw logje? Erica heeft het soms flink te verduren, doordat zij chronische slijmbeursontstekingen heeft in beide schouders (hoop dat ik het zo goed zeg, Eer ;-)) en daarnaast op dit moment op de wachtlijst staat voor een behoorlijk heftige kaak-operatie. Desondanks blijft deze dame altijd weer positief en ben ik altijd weer blij als ze weer iets van zich heeft laten 'horen'.

* Eigenlijk heeft ze dezelfde award al in de wacht gesleept, maar ik kan absolúút geen webloggers-prijzen uitreiken en dan het log van mijn vriendinnetje Nienke overslaan. Nienke ken ik via onze blogs, maar ik kan gerust stellen dat zij ondertussen een échte vriendin van mij is geworden. Diepe geheimen (whaha, juist) delen wij met elkaar, maar ook (en vooral) ons lief en ons leed. Deze meid zou ik niet meer kunnen missen, en hey, zeg nou zelf: schrijft ze niet ongelooflijk leuk??

* Van iemand als Mieke zouden een hoop mensen een boel kunnen leren: Mieke is iemand die constant bezig is met groei, intuïtie, energie en gevoel. Ik lees altijd erg graag bij haar en vind haar ook een heel lief mens. Helaas zit zij nu in een moeilijke situatie en heeft ze het zwaar, maar déze, die komt er wel

* Last but not least heb ik nog een prijs voor Eve. Eve haar lief beleven, ondernemen en dansen door het leven. Altijd weer een slimme observatie, een mooie gedachte of een bijzondere doordenker. En tussendoor ook nog eens fijne reisverslagen, wanneer het weer tijd is om de wereld te verkennen. Topper!

Dit betekent natuurlijk niet dat ik verder geen logs in mijn favorieten heb staan die deze prijs niet zouden verdienen. Ik heb een paar bijzondere mensen tussen mijn rijtje uit gepikt, maar ook de andere aanklikbare plaatjes aan de rechterzijde van mijn weblog leiden naar bijzondere, mooie, grappige en lieve mensen en hun weblogs. Ik kan íedereen aanraden zomaar eens een mooi plaatje aan te klikken: wedden dat je iets moois vind?