Al eerder vertelde ik er een pietsie over: Beertje is dik geworden. Het kleine, rázendsnelle, bevallige poesje dat ik had heeft in relatief korte tijd (in anderhalve maand was het gebeurd) model 'voetenbankje' gekregen. Sinds Max op dieetvoer overmoest en we dus alledrie de katten maar het speciale voer zijn gaan geven (één kat iets anders geven als de rest is een ramp) is Beertje veranderd in een soort stofzuigertje. Alles, maar dan ook álles dat haar broers niet lusten of eten, dat gaat bij haar naar binnen. Met een noodvaart. Het kost niet eens moeite om er een stofzuigergeluid bij te denken als je haar ziet gaan.
Toen ze bij de dierenarts werd gewogen was het dan ook geen verassing, maar wel een schok om te horen dat dat poezekatje van een kilo of 3,7 Max bijna voorbij was gestreefd en bijna vijf kilo woog! Wij besloten nog eens éxtra hard wat we al bedacht hadden: op dieet met dat wijf! De dierenarts gaf er nog eens het advies bij om haar óók flink te laten bewegen, dus ons voornemen was duidelijk. Nu de uitvoering nog. Wij kochten nieuwe speelgoedjes en daar gingen we:
Minder eten in haar bakje, check.
Voorkomen dat ze nog bij haar broers pikt. Check.
Elke avond spelen: niet zo check.
Zie een log klein dikzakje als onze Pooh-beer maar eens in beweging te krijgen. Da's lastig.Gelukkig begint nu, na twee weken, het mindere eten z'n vruchten af te werpen, waardoor ze afvalt en automatisch ook weer wat beweeglijker wordt. Hopelijk krijgen we haar dus weer terug in model 'Beertje' en hoeven we binnenkort niet meer te steunen en te kreunen als we haar op willen tillen..
En wat doe je, wanneer je streng moet zijn voor je kat? Méédoen! Want tja, als we eerlijk zijn ben ik ook best alweer een tijdje 'een maatje meer'. Ik hou van wijntjes, patatjes, chocolade en slagroom en dat is te zien. Ahum. Het kon me eigenlijk verassend weinig schelen, maar wanneer je nieuwe broeken moet gaan kopen omdat je niet meer in de oude past is de lol er ineens snel af. Volgens mijn moeder is dit een huwelijkse zegening en hoewel ik eerst nog dacht "jaja, het zal wel" begin ik het nu toch echt te geloven: een maandje terug wilde Paul zijn trouwbroek aan bij de bruiloft van een vriend van hem en hij paste er nog maar net in. Nu zitten we dus met z'n drietjes in hetzelfde schuitje: Beertje op rantsoen, wij ook op rantsoen. Zo vlot als bij Beertje gaat het vooralsnog echter niet 
Jezelf dingen opleggen. Omdat ze leuk zijn, of omdat ze horen, of misschien wel omdat het niet eens in je opkomt dat het ook anders mag, of kan. Iedereen heeft het wel eens. Ik ben er ook érg goed in: ik wil mijn verjaardag vieren, ik wil naar Parkpop. Ik wil naar een concert, met vrienden afspreken, een schoon huis, gezonde katten, foto's maken en bewerken, mensen terugmailen of bellen, een kaartje sturen naar een afgedreven vriendin. Het liefst wil ik ook nog élke dag een logje schrijven, even in mijn boek lezen, af en toe eens een samen-avondje met mijn lief, een momentje met de Nintendo spelen.. Ik wil alles. Ik moet alles. Van mezelf, that is. Want het is leuk, en het moet even, en over een paar weken, dan heb ik écht wel weer even tijd voor mij. Tel daar dan nog bij op dat ik al een aantal maanden mijn vrije woensdagje moet missen (alleen in de ochtend werken schept niet de ruimte die een échte vrije dag in de week schept) en je voelt 'm al aankomen. 
We zaten in de trein en aten onze broodjes op. Ik en Suus (Paul's zus) lachten wat over mooie acties die we hadden uitgehaald terwijl Paul sms-te met vriend Alan om af te spreken waar hij ons op zou pikken. Alan, onze rasechte adoptie-Amsterdammer wist prima hoe we in het Westerpark moesten komen, dus we maakten ons nergens druk over. Wij kwamen er wel, en wij hadden er zin in. Al in de trein naar Amsterdam merkten we dat we niet de enigen waren die naar Radiohead gingen, en vanaf het moment dat we het station uitliepen was het duidelijk: Alles en iedereen was Radiohead. De pendelbus was vol en warm, het Westerpark was zelfs buiten de poorten al flink afgestampt. In de rij om binnen te komen, het terrein op..