13 Jul 2008
by Annibalin Pirate kitty loves Pirate cat
Gisteren was het 12 juli 2008. Exact een jaar na 12 juli 2007, de dag waarop ik en Paul elkaar in de ogen keken en officiëel beloofden elkaar nooit meer los te laten. Nog geen miliseconde voelden wij spijt; we hebben het gevoel dat we er alleen maar beter van zijn geworden. We hebben een éxtra dag in het jaar om iets te vieren. We hebben er de meest prachtige en dierbare herinneringen aan overgehouden. En ja, stiekum, ookal vind men altijd dat het huwelijk niets verandert, ookal 'is het maar een papiertje', verandert er wél iets. Wat dan? Tja, leg dat maar eens uit. Het is alsof onze relatie échter is geworden, meer diepgang heeft gekregen. Zoiets. En hoewel het geplande weekendje weg door omstandigheden nog even is uitgesteld, hebben we er gisteren een fijne dag van gemaakt. Een wandeling, uit eten, een film, een ijsje en vooral veel elkáár. Een dag van genieten.
Dus nu is het méér als een jaar geleden, die mooie, geweldige dag. En dat gaan we nog héél vaak vieren!
************
Voor ons erg onverwacht en súperleuk: alle felicitaties die wij gisteren in onze diverse brievenbussen (analoog, digitaal en mobiel) hebben gevonden. Wat lief! Martine, Steven, Jesse, Mama, Papa, andere Mama, andere Papa, Suus, Wim, Karen, Ralph, Eveline, Remy, Erica, Francis en Michiel: héél erg bedankt! 
11 Jul 2008
by Annibalin Pirate kitty and her kittens
Al eerder vertelde ik er een pietsie over: Beertje is dik geworden. Het kleine, rázendsnelle, bevallige poesje dat ik had heeft in relatief korte tijd (in anderhalve maand was het gebeurd) model ‘voetenbankje’ gekregen. Sinds Max op dieetvoer overmoest en we dus alledrie de katten maar het speciale voer zijn gaan geven (één kat iets anders geven als de rest is een ramp) is Beertje veranderd in een soort stofzuigertje. Alles, maar dan ook álles dat haar broers niet lusten of eten, dat gaat bij haar naar binnen. Met een noodvaart. Het kost niet eens moeite om er een stofzuigergeluid bij te denken als je haar ziet gaan.
Toen ze bij de dierenarts werd gewogen was het dan ook geen verassing, maar wel een schok om te horen dat dat poezekatje van een kilo of 3,7 Max bijna voorbij was gestreefd en bijna vijf kilo woog! Wij besloten nog eens éxtra hard wat we al bedacht hadden: op dieet met dat wijf! De dierenarts gaf er nog eens het advies bij om haar óók flink te laten bewegen, dus ons voornemen was duidelijk. Nu de uitvoering nog. Wij kochten nieuwe speelgoedjes en daar gingen we:
Minder eten in haar bakje, check.
Voorkomen dat ze nog bij haar broers pikt. Check.
Elke avond spelen: niet zo check.
Zie een log klein dikzakje als onze Pooh-beer maar eens in beweging te krijgen. Da’s lastig.Gelukkig begint nu, na twee weken, het mindere eten z’n vruchten af te werpen, waardoor ze afvalt en automatisch ook weer wat beweeglijker wordt. Hopelijk krijgen we haar dus weer terug in model ‘Beertje’ en hoeven we binnenkort niet meer te steunen en te kreunen als we haar op willen tillen..
En wat doe je, wanneer je streng moet zijn voor je kat? Méédoen! Want tja, als we eerlijk zijn ben ik ook best alweer een tijdje ‘een maatje meer’. Ik hou van wijntjes, patatjes, chocolade en slagroom en dat is te zien. Ahum. Het kon me eigenlijk verassend weinig schelen, maar wanneer je nieuwe broeken moet gaan kopen omdat je niet meer in de oude past is de lol er ineens snel af. Volgens mijn moeder is dit een huwelijkse zegening en hoewel ik eerst nog dacht “jaja, het zal wel” begin ik het nu toch echt te geloven: een maandje terug wilde Paul zijn trouwbroek aan bij de bruiloft van een vriend van hem en hij paste er nog maar net in. Nu zitten we dus met z’n drietjes in hetzelfde schuitje: Beertje op rantsoen, wij ook op rantsoen. Zo vlot als bij Beertje gaat het vooralsnog echter niet 
09 Jul 2008
by Annibalin Pirate kitty in distress
Jezelf dingen opleggen. Omdat ze leuk zijn, of omdat ze horen, of misschien wel omdat het niet eens in je opkomt dat het ook anders mag, of kan. Iedereen heeft het wel eens. Ik ben er ook érg goed in: ik wil mijn verjaardag vieren, ik wil naar Parkpop. Ik wil naar een concert, met vrienden afspreken, een schoon huis, gezonde katten, foto’s maken en bewerken, mensen terugmailen of bellen, een kaartje sturen naar een afgedreven vriendin. Het liefst wil ik ook nog élke dag een logje schrijven, even in mijn boek lezen, af en toe eens een samen-avondje met mijn lief, een momentje met de Nintendo spelen.. Ik wil alles. Ik moet alles. Van mezelf, that is. Want het is leuk, en het moet even, en over een paar weken, dan heb ik écht wel weer even tijd voor mij. Tel daar dan nog bij op dat ik al een aantal maanden mijn vrije woensdagje moet missen (alleen in de ochtend werken schept niet de ruimte die een échte vrije dag in de week schept) en je voelt ‘m al aankomen.
Ik niet. Dus ik ging lekker. Maar toen, na allerhande verjaardagen, een concert, Parkpop en de katten een dag ‘uit logeren’ bij de dierenarts was ik het moeten zo zat. Dus was het klaar en moest ik even níet. Even loslaten. Even niet meer kijken naar het kalendertje in de rechterkolom van mijn blog en vinden dat ik iets móet schrijven, omdat het datumpje van gisteren óók al geen stukje herbergt. Mijn camera eens even laten staan op mijn bureau. Ruimte maken in mijn hoofd. Tijd maken voor mezelf. Spelen met de katten, knuffelen met mijn lief. En komende woensdag, dan mag ik weer eens écht uitslapen. Genieten van een héle woensdag vrij. En nu, nu schrijf ik weer eens een stukje. Want dat vind ik leuk. En héél toevallig had ik er gewoon zin in 
07 Jul 2008
by Annibalin Pirate kitty on a roll
En dan lekker in je warme/fijne bedje liggen luisteren..
04 Jul 2008
by Annibalin Pirate kitty on the loose
Deze afgelopen dagen waren véél. Waren drúk. Twee verjaardagen, Parkpop, een concert van Radiohead, een dansvoorstelling op het strand en gisteren de hele dag mijn katten kwijt. Het was bijna allemaal geweldig leuk en met de katten kwam alles keurig op z’n pootjes terecht (zoals het goede katten betaamt ;-)) maar nú is het gewoon op. Even. Mijn lampje gaat uit, ik tank even bij. Die uitgebreide verhalen, die foto-verslagen, die observaties, hopen en wensen, die volgen nog wel eens, een andere keer..
02 Jul 2008
by Annibalin Pirate kitty's treasures
We zaten in de trein en aten onze broodjes op. Ik en Suus (Paul’s zus) lachten wat over mooie acties die we hadden uitgehaald terwijl Paul sms-te met vriend Alan om af te spreken waar hij ons op zou pikken. Alan, onze rasechte adoptie-Amsterdammer wist prima hoe we in het Westerpark moesten komen, dus we maakten ons nergens druk over. Wij kwamen er wel, en wij hadden er zin in. Al in de trein naar Amsterdam merkten we dat we niet de enigen waren die naar Radiohead gingen, en vanaf het moment dat we het station uitliepen was het duidelijk: Alles en iedereen was Radiohead. De pendelbus was vol en warm, het Westerpark was zelfs buiten de poorten al flink afgestampt. In de rij om binnen te komen, het terrein op..
De support-act speelde al, maar vonden we niet zo boeiend. Ondanks de forse hoeveelheid mensen was er goed rond te lopen en vonden we de mensen die we vinden wilden. Daarna op zoek naar een goede plek en niet al te lang daarna begonnen ze: de grootmeesters gitaar-pielen werden met luid gejuich ontvangen. Maar de eerste paar nummers vielen een beetje weg: door de drukte en het niet al te hellende terrein zagen we zo ongeveer níets (zelfs de beeldschermen die er hingen bleven verborgen achter lange mensen, die overigens verassend vaak polo’s droegen!) en de zon, die net begon onder te gaan, scheen ons heel erg in de ogen. Het leek ook wel of de band even in moest komen: meteen al wel strak en goed, maar erg rustig. Té rustig, misschien. Maar de zon zakte. En zakte. Er verscheen een magische gloed achter het podium, de lucht kleurde elke song een andere kleur en de beelden op de schermen en de lichten op het podium staken er prachtig tegen af. De band bouwde op, bouwde op, meer tempo kwam erin, de sfeer nam een vogelvlucht..
En daar zweefden we dan, met z’n allen, net iets buiten ons gebruikelijke zelf, net iets meer genietend van al dat onze zintuigen bij ons binnen loodsten. Deze band, deze meesterlijke, bijzondere band, die eigenlijk niet geheel mijn ding is maar die ik wel heel graag eens live wilde zien, maakte elke kruimel verwachting in mijn wezen waar: het concert was práchtig. Deze mannen weten wat ze doen. Deze mannen hadden er zín in: Thom Yorke deed zelfs méér dan eens een babbeltje tussen de nummers door en wanneer er gespeeld werd was te zíen hoe ze opgingen in de muziek. De Tibetaanse vlaggen op het podium gaven weer wat wij allemaal dachten. Dachten, en als één uit volle borst meebrulden:
This is what you’ll get
This is what you’ll get
This is what you’ll get
When you mess with us
Next Newer Entries
RSS
Flickr