Vergeten?

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Uncategorized
Comments (9)

Het is best een beetje raar, eigenlijk. Als kind leer je allerlei regels, en leer je ook dat je ze altijd toe moet passen. Je moeder doet er haar best voor, je vader wordt boos als je je er niet aan houdt, op school leer je waarom die regels er zijn. Van pannen op het vuur moet je afblijven, je mag binnen geen fikke stoken (en buiten eigenlijk ook niet), mensen slaan, schoppen of bijten is niet lief en je kijkt naar links, naar rechts en nog eens naar links voor je oversteekt.

Dan wordt je ouder en ga je je eigen weg. Misschien vind je het nodig om tegen die regels aan te schoppen, maar uiteindelijk bewijst het nut ervan zich vanzelf. En in veel gevallen leren mensen die regels dan tóch weer aan hun kinderen. Zíjn die moeder die haar best doet om kindjelief de weg in de wereld te leren, zíjn die vader die hen corrigeert waar nodig. Maar er is dus iets vreemds: buiten die periodes van zelf kind zijn en kinderen hebben ligt klaarblijkelijk een vage grens, en die grens doet mensen vervolgens zélf die regels aan de laars lappen. Zoals die dame, van middelbare leeftijd, die vanmiddag recht voor mijn fiets over begon te steken, zonder ook maar een moment naar iets anders te kijken dan naar de vriendin met wie ze aan het praten was. Voor remmen was het al te laat en ik kon niet anders dan uitwijken. Uitwijken en tegen een auto rijden. Waardoor ik viel. Met mijn heup op de stoeprand. 

De mevrouw was heel aardig en bood duizend maal haar excuses aan. En natuurlijk, ik kan best begrijpen dat zoiets in een klein hoekje zit. "Kán gebeuren" zei ik haar dus, nadat een meneer die het gezien had me overeind had geholpen en de dame in kwestie met haar vriendin mijn fiets op schade had geïnspecteerd. En ik meende het ook, eerlijk waar. Maar ergens diep van binnen blijf ik me toch telkens weer verbazen over de hoeveelheid mensen die, per ongeluk of niet, zulke dingen uithaalt. Want op dit stukje weg kan ik élke dag dat ik vanuit mijn werk naar huis rij minstens 3 mensen overhoop rijden, als ik wil. Op het stuk erna minstens hetzelfde aantal. Tel hier op donderdagavond nog eens zo'n drie personen bij op, want dan is het koopavond en dus extra druk. Meestal kan ik aanvaringen voorkomen omdat ik erop bedacht ben. Maar écht, ik kan niet altijd alles ontwijken. Dus nu zit ik hier, met een boel blauwe plekken, een pijnlijke heup, last van mijn nek en spierpijn in mijn armen. Gelukkig was er niets ernstigs. Maar irritant is het af en toe wel :-P

9 Responses to “Vergeten?”

  1. Janneman Says:

    inderdaad AUW en irritant. Al moe tik eerlijk bekennen dat ik zelf ook niet altijd goed bezig ben hoor…..:s

  2. Martine Says:

    Zo, écht wel! Ik hoop dat je inmiddels een beetje bent bijgekomen van de schrik. Voortaan maar een andere route nemen?

  3. wien Says:

    Oej, dat is schrikken ja! Beterschap voor de blauwe plekken en je spieren!

  4. Myrna Says:

    Dus op de fiets ben je ook al niet veilig voor onoplettende medemensen… Man, je schrikt je rot! En dan is het inderdaad maar goed dat jij zelf soms WEL oplet.
    Bij mij vaak andersom trouwens: als voetganger 17 keer kijken of snel aan de kant springen om niet door spookrijdende of door het rood rijdende fietsers aangereden te worden.

  5. Eve Says:

    Ik sluit me bij Myrna aan. Als voetganger ben ik heel veel oplettender dan als fietser. Zal wel aan Utrecht liggen ;-)

  6. B.A.R.T. Says:

    Daarom rij ik in mijn seatje… dan heb ik minder te vrezen van voetgangers en fietsers. Al zeggen ze dat de automobilist altijd de schuldige is ;-)

  7. dr gieling Says:

    hoewel ik (ooit de ultieme stadssnelheidsduivelfietser) een grenzeloze hekel aan fietsers heb gekregen, leef ik in dit geval helemaal met je mee. ik hoop dat het beter gaat met je heup. anders heb ik de perfecte kraker (from the usa) voor je gevonden.

  8. sanneke Says:

    Nou lekker dan, zíj niet uitkijken en jíj met de brokken zitten. Potjandoppie.

    ps. wat een lievigheid komt er naar me toe vanuit Den Haag, net ook nog een hilarische e-card. En zal ik je dan maar wat verklappen? Die achternaam van jullie (waarvan ik in eerste instantie dacht dat het de naam van een broer of huisdier was), dat was bijna de voornaam van Neeltje geweest. Als ze een jongetje geweest was dan. %-)

  9. Erica Says:

    He wat vervelend he!
    Ja opletten in het verkeer blijft (hoe oud je ook bent) van groot belang!
    Balen dat jij nu weer pijn moet lijden, het zit je wat dat betreft ook niet altijd mee.
    Hopelijk zijn de pijn en de blauwe plekken maar van korte aard…
    Dikke knuffel!

Leave a Reply

?>