Annibal's Weblog

Deze week was druk. Té druk, eigenlijk. Want echt opgeknapt ben ik nog niet, en misschien is dat ook wel de reden dat de laatste ongemakken van het ziek zijn maar niet weg willen gaan. De keelpijn, die allang weer was vertrokken, is weer terug with a vengeance en sinds gisteren kan ik me écht niet meer wagen op plekken waar er geen zakdoek binnen 5 meter omtrek te vinden is.

Maar geknutseld moest er dus worden, want die deadline, die was al bijna. En het is af. En het is leuk geworden! Ook voor jullie is het nog even een verassing, want je weet maar nooit wie er stiekum meelezen

Ook scharrelde ik een avondje rond in het Wesbroeckpark met Wim, Vincent en onze camera's. Het laatste beetje mooie weer wilde ik erg graag benutten en ik heb nog steeds de hoop dat er beterschap volgt uit voldoende buitenlucht. Dat het niet geholpen heeft geeft uiteindelijk niet, want het was wel een erg gezellige avond. Fijn om weer even op pad te zijn met de camera, ik begon 'm al te missen..

Verder dronk ik een bakkie thee bij mijn ex-collega's en dát was bijzonder: toen ik er net weg was en de sleutels langs ging brengen voelde dat méér als mijn werkplek als mijn nieuwe werk, maar nu was dat anders. Het voelde zoals het ook voelt wanneer ik op visite kom bij Buitenlandse Zaken, of op mijn middelbare school. Oud en vertrouwd, maar tóch niet helemaal meer van mij. Ver weg, maar toch dichtbij. Het was leuk om daar even te zijn en de mensen met wie ik 8,5 jaar lief en leed deelde en blij keerde ik weer huiswaarts.

En dan vanavond: inpakken. We hebben morgen een bruiloft in Castricum, waarna het feest gevierd wordt op het strand. Omdat er langs dat strand een hele leuke camping ligt (nouja, dat 'ie leuk is is ons verteld) waar veel gasten en ook het bruidspaar (buiten de huwelijksnacht in een hotel) nog een paar dagen zullen toeven besloten we dat het tijd was voor een weekendje weg en boekten wij óók twee overnachtingen. Eigenlijk wel héél welkom, want een echte vakantie hebben we al niet meer gehad sinds de kerst, bedachten wij ons. er even tussenuit zou best goed kunnen doen. Maarja, inpakken dus. En verder: wat moet er mee? Wanneer ik de weersvoorspellingen zie word ik al bang.. En ik had nog wel zo'n vrolijk zomers jurkje gekocht. We zullen zien.

Vanavond dus een dubbele dosis Euchina Force en vroeg naar bed. Als dus lukt

Het werk is gedaan, onze creaties zijn klaar. Vrijdag brengen we ze naar hun nieuwe rechtmatige eigenaren en kamperen we twee nachtjes langs het strand. Zinin!

Overigens zijn de snotters nog steeds niet weg en heb ik mórgen, jáha, weer eens tijd voor een uitgebreider verhaal.. Truste

Nu écht gefeliciteerd, lieve mama! 

************ 

Het gesnotter klinkt sinds gisteren stereo in dit huis: ik heb Paul aangestoken, dus nu kunnen we fijn tegen elkaar opsnuiten. Alleen morgen en overmorgen niet, want dan zit Paul voor zijn werk in Groningen.. *snotter*

Het was trouwens éigenlijk de bedoeling om lekker een stukje te gaan lopen terwijl de rest van Nederland aan de televisie geplakt zat, maar helaas: van al dat gesnotter wordt je moe zodat je maar beter.. Aan je televisie vast kunt plakken, onderuitgezakt op de bank (weliswaar geen voetbal, maar met een serie)

Na twee dagen flink slapen, gaan de oogjes weer open en doet ze het weer een beetje

En dan, nu ik weer een beetje onder de levenden ben: een douche!

"Nou meneer, ik ben nogal langzaam van begrip, dus doet u mij maar een flinke portie duidelijkheid."

"Prima, mevrouwtje. Dan heb ik hier een speciale aanbieding voor u, een échte daar-kan-geen-mens-omheen."

"Doet u die dan maar."

Beyond verkouden dus, nu. Je zou het rustig 'ziek' kunnen noemen, zelfs.

…

Wanneer gaat die druk nou van mijn hoofd, oren en jukbeenderen??

Sinds we de katten hebben overgezet op rauw vers eten zijn we zoekende: wat lusten ze wel, wat lusten ze niet? Waar doen ze het goed op? Hoe veel geven we ze precies, en hoe vaak? Er zijn verschillende merken 'KVV'* in de omloop, maar het ene merk is makkelijker te pakken te krijgen als het andere. Max doet het tot nu toe alleen maar goed op één bepaald smaakje van één bepaald merk, Loki houdt van alle smaakjes van weer een ander merk, Beertje is minder moeilijk en heeft wel voorkeuren, maar eet in principe (bijna) alles.

Er is echter nog een derde manier van voeren, die nóg beter schijnt te zijn als KVV en deze manier wordt ook wel 'BARF'* genoemd. 'Barfen' met je hond of kat betekent éigenlijk dat je zelf hun menu samenstelt op een manier die zo dicht mogelijk in de buurt komt van hetgeen ze in de natuur zouden eten. Het liefst zelfs zoáls ze het in de natuur zouden eten. Prooidieren dus. Met huid en haar. Het vereist enig onderzoek om je dieren op deze manier te voeden, maar onze interesse is wel gewekt; vandaag besloten we dan ook de proef eens op de som te nemen en te kijken hoe deze 3 zes jaar oude huiskatten zonder ook maar een greintje buiten-ervaring (buiten balkon en tuin) zouden reageren wanneer ze ineens een écht vleesje in hun bakje tegen zouden komen.

Alledrie kregen ze vanavond dus een rauw kippenvleugeltje. Lacherig stopte ik ze in de bakjes, terwijl ik het er met Paul over had hoe verschrikkelijk verbaasd ze wel niet zouden zijn, en dat ze waarschijnlijk niet zouden weten wat ze ermee aan moesten. Voor Loki en Beertje ging dit inderdaad op: meer als een beetje spelen met het kipje en enthousiast aflikken kwam er in het begin niet van, maar Max, jemig zeg:

Hij pakte zijn vleugeltje uit het bakje, rende er in de sluip-stand mee naar de kamer.. En begon er wild aan te kauwen, al grommend én met hanekam!

Uiteindelijk hadden ook Beertje en Loki redelijk door hoe ze de kip naar binnen kregen en ja hoor, er liggen nu her en der enige (zo goed als kaalgevreten) kippenbotten door het huis verspreid. En het ultiem bizarre? Dat is dat ik mijn katten nog NOOIT, in héél hun leven, zó voldaan heb gezien na een maaltijd. Ze lopen alledrie door het huis alsof ze iets ultíem stoers hebben gedaan. Zo uitgebreid heb ik ze nog nooit zien wassen na het eten. En toen ik opstond na míjn maaltijd, hetgeen normaalgesproken het startschot is voor een héle hoop gezeur en gemiep om een kattensnoepje.. Wachtte er niets op mij in de keuken dan waaibosjes en krekels. De katten? Nergens te bekennen!

Trotse kattenmama in tha house dus

Ik heb zo'n gevoel dat we dit vaker gaan geven..

*: Kant-en-klaar Vers Voer, dat zijn dus worstjes met gemalen rauw vlees erin. Het ziet er een beetje uit als filet american ofzo.
**: Biologically Appropriate Raw Food.

Verbazingwekkend. Hoe vind je een groep leuke, gezellige en vooral heel bijzondere mensen, waarmee je zo maar een keer, zo maar op een plek, een fantastische middag mee kunt hebben? Gewóón, op het internet. Je hoeft er niet eens veel moeite voor te doen, het groeit gewóón vanzelf.

Alleen vínd ik het niet gewoon. Ik kan nauwelijks geloven dat het écht mogelijk is om zo maar zo'n geweldig goed bij elkaar passend clubje op te scharrelen van het internet. Een middag met hen door te brengen, gelijkgestemde zielen, uit alle windstreken aan komen waaien. Ik had een geweldige middag. Ik sprak met hen. Lachte met hen. Bewonderde het prachtige (en dan bedoel ik ook echt práchtige) nieuwe huis van B.A.R.T. en zijn D.U.S.H.I. en voelde me thuis. Bij hen. Bij deze mensen.

B.A.R.T., D.U.S.H.I., Eveline, Remy, Nien, Marnix, Erica en Marieke, jullie zijn allemaal leuk. Jullie zijn allemaal bijzonder. Ik heb genoten van jullie gezelschap en hoop dat we een mooie datum kunnen vinden om die picknick op het strand te doen. Ik heb er zin in..

Noot van de schrijver/fotograaf: Helaas had ik het te druk met het naar mijn zijn hebben om iedereen van allerlei invalshoeken op de foto te krijgen. Ook de groepsfoto bleek op de terugweg door mijn 'zeef' gezakt te zijn. Excuses voor het ongemak

P.S.: Ik ben er ondertussen wél achter hoe het toch kwam dat ik telkens het gevoel had dat ik een halve seconde trager liep als de rest van de wereld/webloggers (en al dágen mijn ogen nauwelijks open kan houden): naast het gebruik van pijnstillers i.v.m. mijn tijdelijk weer enorm gepijnigde nek ben ik sinds gisteravond ook verkouden en gammel..
P.P.S.: Nog één ding dat ik jullie niet kan onthouden: uitgerekend déze zondag besloot mijn vergeetachtige ik de jaarlijkse even-vergeten-de-lichten-uit-te-doen-act te vertonen. Gelukkig heb ik ondertussen geleerd van die ene zaterdagavond ruim na sluitingstijd op die verlaten parkeerplaats in Zwitserland en had ik een startkabel in de auto; B.A.R.T. was zo vriendelijk zijn auto even aan de mijne te haken en aldus konden Erica en ik weer on our merry way. Ik was zó onder de indruk van dit alles dat ik me pas veels te laat bedacht dat ik B.A.R.T. best dat ritje had kunnen besparen en Marnix en Nienke wel even op het station af had kunnen zetten.. Sorry!