RSS
FlickrOver Zen en voetbal
22 Jun 2008 4 Comments
De golven sloegen tegen onze benen en spetterden onze opgerolde broeken nat. We waadden door het water, pratend, soms zwijgend, de zee in turend, soms kijkend naar de omgeving, of elkaar. We spraken over hartewensen en geduld, we spraken over twijfel aan jezelf, wanneer dat eigenlijk niet zou moeten en aangedaan zijn van dingen, die je machteloos doen staan. Maar we spraken ook over een toekomst met bloemen en make-up, met dingen doen zoals jíj ze wil en simpele manieren om anderen te laten weten dat je aan ze gedacht hebt. We spraken voorál over het geluk dat wij beiden hebben gevonden, op ónze manier, en herkenbare verhalen wisselden van hoofdrolspelers, maar niet van verloop. Ik heb een heel diep, onverklaarbaar gevoel dat die parallellen nog lang niet van elkaars zijde zullen wijken.
Nienke en ik hadden het bijzonder gezellig, gisteren. Het strand zo dichtbij is fantastisch: volledig Zen kwamen we weer terug. Graag had ik haar een wat uitgebreidere maaltijd aangeboden, maar de trein naar huis vertrok alweer vroeg. Tja, voor het voetbal moet je toch wát over hebben hè? 
Later, in de stad, bleken de (speciáál voor onze voetbal-minnende gaste aangeschafte) oranje-tompoucen niet te hebben geholpen. Van achter de lenzen van onze camera’s zagen Paul, Wim en ik hoe iedereen ingespannen de wedstrijd bekeek. In de kroeg, buiten op straat de volle kroeg inkijkend of zelfs op een straathoek, op de telefoon. Juichend bij een doelpunt. Maar naarmate het donkerder werd op straat gingen de schouders meer hangen en tegen de tijd dat we naar huis fietsten zagen de oranje gekleedde mensen er klein, fragiel en gebroken uit in de kroegen waar we langs fietsten. Wij hadden geen televisie nodig om te weten hoe laat het was.
Bijna thuis fietsten we langs een groepje jongens. Een bevende stem vroeg zich hardop af waarom dit nou toch moest gebeuren. Een straat verderop voetbalden wat jongens met hun -ééns vast erg geliefde- Trom-pet. Bijna thuis reden we langs een bos oranje-vlaggetjes, los gesneden van het balkon waaraan ze vastzaten. De lantaarnpaal waar ze nog wel aan vast zaten scheen er treurig op neer. Nèt terwijl ik de voordelen van een winnend Nederland op het EK begon in te zien*; nèt terwijl zich een zeker jeugdsentiment van een EK lang, lang geleden, met Marco van Basten als held, zich van mij meester maakte, verloor Nederland. Circa 0,0068 seconde lang was ik teleurgesteld. Maar meteen daarna kwam mijn sadistische inslag alweer bovendwarrelen en kon ik mijn gegrinnik om het geluid van die enkele gastoeter in de verte niet inhouden: gewonnen of niet, het gas waar déze Nederlander voor betaald had móest en zou eruit!
Zodadelijk eten wij de twee overgehouden oranje-tompoucen als toetje :-P
*: Lege bioscoopzalen, geen hond op straat en interessante foto-momenten.
4 Comments (+add yours?)
Leave a Reply
Jun 22, 2008 @ 20:18:00
Hoi Naknak,
Het is helaas niet anders.
Nederland als een gek op gang, winnen van Italie en Frankrijk.
In de krant stond zelfs: “Nederland geeft Italie voetballes”.
Heel Nederland was in de sfeer van het begeerde bijna niet meer te vermijden kampioenschap.
Helaas had Rusland geen les nodig.
De teneergeslagen gezichten van de fans, waarvan er hier 1 volledig uitgerust inclusief trompet op de bank zat, wekte bij mij toch ook wel meedelijden.
Wellicht niet terecht, maar op dat moment dacht ik: “klootzakken”!!!
H.v.j.
Jun 22, 2008 @ 21:02:00
‘k Heb er geen seconde minder om geslapen.
Alleen jammer van het verkoopplan voor welpies dat ik gisteren voor mijn zusje had uitgedacht. Die dingen zijn nu niks meer waard.
Jun 23, 2008 @ 13:45:00
Pfff, :`( dat is het enige dat ik kan zeggen.
Whaha, dat klinkt dramatisch. Maar baal er wel goed van! But h
Jun 26, 2008 @ 14:26:00
Klinkt als een superfijne dag met Nien!
Tja het voetbal… Ik had ook best een kater, maar in de loop van de zondag verdween die toch best snel.
Waren de oranje-tompouchen een geslaagd toetje??
Xx.