Dus staan we morgen om dit tijdstip te genieten van Radiohead 
Don't leave me high, don't leave me dry
It's the best thing that you've ever had, the best thing that you've ever, ever had
And for a minute there, I lost myself, I lost myself
Een verjaardag! Negen-en-twintig werd ik gisteren. Best oud. De dertig komt nu echt in zicht en ik weet niet zeker wat ik dáár nou van moet vinden. Dus vind ik er gewoon nog maar even niks van. Eigenlijk had ik dit weekend sowieso weinig tijd ergens iets van te vinden: er was van alles om te vieren.
Dit jaar was namelijk het jaar van de grote wisseltruc: mijn schoonvader, jarig op de dag vóór mij, werd 60 en wilde zijn verjaardag graag op míjn verjaardag vieren. In dat kader besloot ik dan maar míjn verjaardag op zíjn verjaardag te vieren. Volgt u het nog? Juist. Drukker dan druk had ik het er dus mee, net als mijn lief. Boodschappen moesten er komen. Het huis opruimen. De katten tussendoor nog 'even' hun prikjes. Tegen de tijd dat we er zo'n beetje waren, op donderdagavond laat, kwam er een telefoontje: (voor ons) onverwachts hadden mijn schoonouders tijd tussen hun voorbereidingen door gevonden om tóch even bij mij langs te komen. En visite uit Lelystad, die laat je natuurlijk niet na het eten komen. En míjn ouders, die konden dan natuurlijk ook wel mee-eten. Op vrijdag zelf dus ook weer hollen: eet-boodschappen doen in mijn pauze, die ik ook inkortte om eerder weg te kunnen, zodat ik bij thuiskomst nog snel even kon douchen en soep in elkaar kon draaien.
Dus de ouders kwamen langs en we aten soep. Vrienden vielen binnen, met prachtige* cadeau's en héél veel gezelligheid. Ik genoot ervan, was überblij van alle verwennerij en kon niet slapen van opwinding toen het eenmaal voorbij was. Dat had de volgende ochtend toen de wekker ging wel even z'n effect: wakker worden was nogal lastig. Maar een douche deed wonderen en wij reden naar Lelystad. De verjaardag van schoonpaps was geheel in piraten-stijl: er hingen piratenvlaggen, er was een piratenhoed en een ooglapje en we gingen met z'n allen naar de haven, waar men jaarlijks de vaardagen organiseert. Paul's vader had er een boottocht geregeld en na het varen was er een barbeque in de achtertuin. Nadat alle ooms, tantes, neven, buren en vrienden waren vertrokken stapten wij met de (schoon)ouders en (schoon)zus nog even op de fiets terug naar de haven om naar de afsluiter van de eerste vaardag te kijken: een symfonisch vuurwerk. Geweldig! De tijd vloog en om twee uur in de nacht trokken we eindelijk onze voordeur weer achter ons dicht.
Vandaag was dan eindelijk onze eerste, langverwachte rustige dag en ookal wilden we wel even naar parkpop, veel zin om er moeite voor te doen hadden we niet. Eerst moest er uitgebreid worden uitgeslapen. Daarna was er dan eindelijk tijd om sámen te vieren dat ik jarig was. Dus kreeg ik ontbijt op bed. En mijn cadeau'tje. Althans, de aankondiging dan. Paul tegende een katje op mijn enkel: ik krijg mijn volgende en laatste tatoeage van hem! Ik ben zó blij met dit prachtige cadeau, dat ik heel snel op zoek wil naar iemand die deze voor me kan ontwerpen. Eigenlijk wilde ik Hello Kitty, maar ik denk uiteindelijk toch dat ik het leuker vind om een eigen katje te hebben. Eentje hélemaal alleen van mij..
Na het ontbijt was Paul nog zó moe dat hij weer in slaap viel. Maar ik had wat beters te doen en las alle leuke felicitaties die via de mail, mijn weblog en hyves binnen waren gestroomd. Wat lief! Daarna knuffelde ik nog héél even met Loki en Beertje die lagen te soezen op de bank (en soesde per ongeluk nog even een uurtje met ze mee) en zijn we uiteindelijk, om half zes in de avond, nog eventjes naar Parkpop gegaan. Ongedwongen in het zonnetje, zonder de gedrevenheid om al je vrienden bij elkaar te verzamelen zoals andere jaren, genoten wij van Parkpop op de meest relaxte manier ooit. Niets moeten. Geen enkele reden tot haast. Loom fietsten we weer terug naar huis. Het was een goed weekend 
*: Wat kennen mijn familie, vriendjes en vriendinnetjes mij toch goed..
Gisteren was het dan zo ver. Tijd voor de APK-keuring van de katten. Omdat we laatste tijd een paar keer achter elkaar een beetje een raar gevoel overhielden aan interacties met de dierenarts waar de katjes vanaf baby-leeftijd komen, hadden we -héél vertwijfeld- gekozen voor een nieuwe dierenarts. Eentje die ons al met raad en daad terzijde stond toen we overwogen de katten over te zetten op rauwe vleesvoeding, zelfs terwijl we daar geen 'patiënt' waren. Stíekum dus ook een beetje een dierenartsen-keuring, dit bezoek.
Maar gelukkig: al héél gauw na het binnenwandelen van de behandelkamer verdwenen ál onze twijfels: wat een geweldige vent! Héél veel uitleg, heel veel achtergronden, een extreem grondige check-up, vaccinaties volgens de nieuwste methoden* en veel, HEEL veel complimenten. Hij vond onze katten mooi. Hun bouw vond hij prachtig, het was voor hem een verademing om mensen in de praktijk te hebben met katten die keurig op gewicht zijn (nou, ok, behalve Beertje, maar haar figuur vond hij nou ook niet bepaald ontzagwekkend, terwijl wij haar afschúwelijk dik geworden vinden) en hij vond ze erg 'stabiel'. Het kostte even wat moeite om hem te vatten, maar hij bedoelde in doen en laten: niet snel van hun stuk te brengen. Getuigt van een goede opvoeding, vond hij. Moet ik nog uitleggen hoe breed mijn grijns was toen ik die kamer weer uitkwam?
En dat, terwijl er eigenlijk ook wel nieuws was dat mijn grijns onder andere omstandigheden misschien totaal had doen verdwijnen: volgende week donderdag moeten zowel Loki als Beertje onder narcose om hun gebitten te laten reinigen. Loki heeft zelfs al een ontsteking (of anderhalf) te pakken en daar baal ik behoorlijk van. Twee jaar geleden constateerde de vorige dierenarts dat Loki's tanden erg vies waren, maar schoonmaken was nog niet nodig. Het jaar erna werd er niets over gezegd en nam ik dus aan dat het was verbeterd, maar nu heeft hij ineens ontstekingen! Nouja, met een beetje geluk hoeven er geen kiezen getrokken worden en daar hopen we dan maar op. Maar raar vind ik het wel. Conclusie: wij zijn éxtra blij dat we zijn overgestapt..
*: Daar hadden we zelf namelijk al over gelezen, maar met onze oude dierenarts nog in ons hoofd verwachtten we weer veel tegengas wanneer we ernaar zouden vragen. Maar hey, deze kwam er dus zélf mee!
P.S.: De eervolle vermelding van vandaag gaat natuurlijk naar Sanneke, die na twee hele leuke jongens nu ook een práchtige meid op de wereld heeft gezet. Gaat dat zien! Is het geen dotje??
Al een aardige tijd geleden kwam ik erachter hoe ontzéttend handig het internet wel niet is voor aankopen. Je zoekt je spullen uit wanneer je er maar zin in hebt, bestelt, betaalt.. Een paar daagjes wachten en je krijgt ook nog eens een cadeautje aan de deur gebracht. Al weten wat er in het pakje zit maakt het uitpakken ervan absoluut niet minder leuk! Er zijn bepaalde dingen waar ik nog niet zo heel veel bestel-lef mee heb (vooral kleding en schoenen, omdat ik altijd heel nerveus word als ik een maat moet opgeven), maar verder heb ik al zó veel 'van het web geplukt': van telefoonfrontjes tot camera-lenzen, van een professionele mixer tot computeronderdelen. Tassen, make-up.. Ook on-line supermarktbezoek is ons al niet meer vreemd.
Per vandaag is er weer een nieuwe webwinkel aan mijn favorieten toegevoegd. Ze verkopen er niet al te alledaagse zaken en ik denk dat menigeen me vreemd aan zal kijken wanneer ik blij ga vertellen wat ik er besteld heb, maar blíj ben ik ermee hoor! Morgenavond wordt een flink pakket bezorgd. Het zal wel even flink sjouwen zijn, en dan moet er behoorlijk wat ruimte vrijgemaakt worden in de vriezer. Maar daarna kunnen we het allemaal uitpakken en in porties verdelen. Vier parelhoenkarkassen. Een haaskarkas. Drie kipkarkassen. Eendennekken. Kippennekken. Kippenvleugels. En enkele kilo's gemalen rauw vlees. De eendagskuikens durfde ik nog niet aan. Ik ben bang dat ik moet huilen als ik ze zie*. In dit geval was ik slechts indirect de klant, de éigenlijke gelukkigen die zullen gaan genieten van dit voedselpakket staan nú al mauwend rondom mijn bureau.
Prooidieren eten is een geweldige voeding voor de katten. Nimmer zijn ze zo voldaan als wanneer ze een kippenvleugel hebben afgekloven. Max heeft de smaak al helemáál goed te pakken: die kraakt ondertussen het bot tot kleine stukjes en eet het merg eruit. Meer afwisseling dus, per morgen. Ik ben erg benieuwd wat mijn klanten ervan vinden 
*: Stom wijf ben ik. Ja, ik weet het.
"Doe er maar een flink stuk af" zei ik tegen hem.
Dus dat deed hij. Een paar centimeters boven mijn schouders is het nu. Rond vijven vanmiddag was het nog zeker 10 cm. eróver. Het is wel even wennen, maar een vlot koppie is best even fijn!
(Bovendien ben ik het komende half jaar waarschijnlijk toch weer te lui om te gaan. Zoals altijd.)
De golven sloegen tegen onze benen en spetterden onze opgerolde broeken nat. We waadden door het water, pratend, soms zwijgend, de zee in turend, soms kijkend naar de omgeving, of elkaar. We spraken over hartewensen en geduld, we spraken over twijfel aan jezelf, wanneer dat eigenlijk niet zou moeten en aangedaan zijn van dingen, die je machteloos doen staan. Maar we spraken ook over een toekomst met bloemen en make-up, met dingen doen zoals jíj ze wil en simpele manieren om anderen te laten weten dat je aan ze gedacht hebt. We spraken voorál over het geluk dat wij beiden hebben gevonden, op ónze manier, en herkenbare verhalen wisselden van hoofdrolspelers, maar niet van verloop. Ik heb een heel diep, onverklaarbaar gevoel dat die parallellen nog lang niet van elkaars zijde zullen wijken.
Nienke en ik hadden het bijzonder gezellig, gisteren. Het strand zo dichtbij is fantastisch: volledig Zen kwamen we weer terug. Graag had ik haar een wat uitgebreidere maaltijd aangeboden, maar de trein naar huis vertrok alweer vroeg. Tja, voor het voetbal moet je toch wát over hebben hè?
Later, in de stad, bleken de (speciáál voor onze voetbal-minnende gaste aangeschafte) oranje-tompoucen niet te hebben geholpen. Van achter de lenzen van onze camera's zagen Paul, Wim en ik hoe iedereen ingespannen de wedstrijd bekeek. In de kroeg, buiten op straat de volle kroeg inkijkend of zelfs op een straathoek, op de telefoon. Juichend bij een doelpunt. Maar naarmate het donkerder werd op straat gingen de schouders meer hangen en tegen de tijd dat we naar huis fietsten zagen de oranje gekleedde mensen er klein, fragiel en gebroken uit in de kroegen waar we langs fietsten. Wij hadden geen televisie nodig om te weten hoe laat het was.
Bijna thuis fietsten we langs een groepje jongens. Een bevende stem vroeg zich hardop af waarom dit nou toch moest gebeuren. Een straat verderop voetbalden wat jongens met hun -ééns vast erg geliefde- Trom-pet. Bijna thuis reden we langs een bos oranje-vlaggetjes, los gesneden van het balkon waaraan ze vastzaten. De lantaarnpaal waar ze nog wel aan vast zaten scheen er treurig op neer. Nèt terwijl ik de voordelen van een winnend Nederland op het EK begon in te zien*; nèt terwijl zich een zeker jeugdsentiment van een EK lang, lang geleden, met Marco van Basten als held, zich van mij meester maakte, verloor Nederland. Circa 0,0068 seconde lang was ik teleurgesteld. Maar meteen daarna kwam mijn sadistische inslag alweer bovendwarrelen en kon ik mijn gegrinnik om het geluid van die enkele gastoeter in de verte niet inhouden: gewonnen of niet, het gas waar déze Nederlander voor betaald had móest en zou eruit!
Zodadelijk eten wij de twee overgehouden oranje-tompoucen als toetje 
*: Lege bioscoopzalen, geen hond op straat en interessante foto-momenten.
Ik was alweer eventjes lekker bezig. Ik verzamelde af en aan dingen-om-te-doen in mijn hoofd, om er vervolgens continue met een licht onheilspellend gevoel aan terug te denken. Want ja, je vergeet natuurlijk altijd wel íets van die dingen-om-te-doen, als je zo'n beetje lekker aan het sparen bent. Dus vandaag deed ik voor de grap maar weer eens mijn kordaat-act: ik schreef alles dat ik nog moet op een lijstje, verstuurde mailtjes die ik 2 maanden geleden al de deur uit had willen hebben, maakte de uitnodiging voor mijn verjaardagsfeestje (met een beetje veel hulp van Paul, maar dat mag de pret niet drukken), plande dingen in de agenda, pleegde telefoontjes en streepte ding-om-te-doen na ding-om-te-doen af van het lijstje. Nu staan er nog 3 dingen op, en dat zijn wat grotere klussen, waar ik waarschijnlijk (afhankelijk van het soort klus) een paar avonden tot een aantal weken voor nodig zal hebben. Maar dat geeft niet, want de kléine klusjes die mijn zicht telkens vertroebelden zijn weer even weg. En dat betekent dat ik nu vroeg naar bed kan; over een minuut of 5 gaat de kookwekker en dan moet de pc uit.
Jaha, kordaat zijn, dat kan ze wel.
…
Als ik me dan alléén nog maar even kon herinneren wat ik vandaag nou zo vréselijk hard nodig had bij de drogist, in het kader van de niet-meer-vertroebelde-blik enzo.. 
Gisteravond bezochten we voor het eerst de nieuwe Pathé-bioscoop, hiero in de stad. Omdat we Pathé Scheveningen een vreselijke plek vinden en Tuchinski op het binnenhof plaats zou gaan maken voor dit nieuwe filmpaleis waren we tóch wel nieuwsgierig geworden hoe het er dan was. Sceptisch liepen we binnen en in eerste instantie was ik not amused: de systemen lagen plat en daardoor kon je alleen kaartjes kopen aan de popcorn-balie. Waar natuurlijk een knetterslome rij stond, terwijl de reclame van 'onze' film al een minuut of 10 bezig was. Toen we eenmaal aan de beurt waren ontstond er óók nog eens één of andere wazige spraakverwarring (volgens de dame achter de balie begon onze film op een heel ander tijdstip dan dat overal vermeld was en ze begreep maar niet welk tijdstip wij dan bedoelden), waardoor we uiteindelijk maar besloten weg te gaan. Toch maar naar Tuchinski, onze geliefde, oude bioscoopje*.
Om vervolgens toch weer te gaan twijfelen. Over een kwartier begon er weer een andere film.Voor de film die we hadden uitgezocht moesten we sowieso minimaal anderhalf uur wachten. Tóch maar hier dan? Ja. Ok. Gelukkig waren er ook nog kaarten-automaten, waardoor we spontaan besloten onze bioscoop-bonnen dan maar niet te gebruiken en zodoende de tergende popcorn-rij te ontlopen. Kaartjes in de hand, nog even plassen, dan naar de zaal. Bij het jongetje dat onze kaartjes scheurde konden we het niet laten om het even te vragen: "wanneer gaat Tichinski dan dicht?"
Héél blij en uiterst behulpzaam vertelde hij ons, dat er gelukkig is besloten beide bioscopen open te houden, met elk een eigen programma. Hoera! Dát was fijn om te horen en nu we nog eens om ons heen keken bleek deze bioscoop eigenlijk ook best wel ok te zijn. Best een leuk gebouw, een goede vibe. Lekker veel licht, veel kleuren. Na nog wat rondkijken liepen we de zaal in. Een zaal met fijne stoelen, veel beenruimte, betere plekken om je drinken neer te zetten. Stiekum toch nog best aardig, zo'n nieuwe bios
Maargoed, het geplande bezoek aan de nieuwste Indiana Jones werd dus uiteindelijk gewijzigd naar The Happening. Achteraf niet zo'n beste keuze: de film was lachwekkend slecht. Lang geleden dat ik betáálde om zulke bagger te aanschouwen. Jemig zeg! Slecht acteerwerk, slechte characters, stomme dialogen, geen enkele spanningsopbouw (of überhaupt spanning, érgens), beroerde effecten en een verhaal waarbij we ons sowieso al hadden afgevraagd of de goede verhalen misschien op waren.
Nee, dan vandaag. Vanuit mijn werk languit op de bank, boekje erbij.. Lezen! Ik heb het sinds mijn burn-out nog altijd moeilijk met lezen. Ik wil het graag, maar me ertoe zetten lukt me zo slecht. Terwijl ik niet meer kan ophouden áls ik dan eenmaal begin. Vandaag las ik het vijfde deel uit de Artemis Fowl-serie, en dit was zo'n geweldig leuk boek.. Ik hoop dat ik de smaak nu te pakken heb en pak meteen maar weer een nieuw boek uit de kast. Truste!
*: Nouja, ok, op Babylon na dan. Maar die is dicht. En op het filmhuis na, maar daar draaien geen 'grotere' films.
Alweer bijna een jaar geleden is het. Die ene geweldige, práchtige dag, waar ik en mijn lief zo lang naartoe leefden en waarvan ik en mijn lief zo inténs genoten. Die dag, die ons nog bij staat als de dag van gisteren. Die dag waarop er zo ontélbaar veel dierbare herinneringen gemaakt werden; waarop onze vrienden en familie ons omringden met zo veel aandacht en liefde dat het intense geluk van toen nog steeds mijn hart verwarmt als ik eraan denk.
Nog minder als een maand wachten, en we knijpen er een weekendje tussenuit om ons eerste jubileum te vieren. Maar nog dagelijks herinner ik het me. Allemáál. Maar er is één herinnering, die me een onafgemaakt gevoel bezorgde. Daar móesten wij nog iets mee. Af en toe dachten we er even niet aan, de laatste tijd was er weinig tijd om er iets mee te kunnen en omdat ons balkon één dezer dagen geverfd zal worden was het maar al te gemakkelijk om de actie die benodigd was nog éventjes uit te stellen.
"Huh? Balkon verven?? Wat heeft dát ermee te maken?" denken jullie nu vast. En terecht. Maar er is als het goed is één iemand, die dan weet waar ik het over heb. Martine was met haar Steven en Jesse op onze Grote Dag aanwezig en zij gaven ons cadeaubonnen van de bloemist, zodat wij onszelf op een later tijdstip nóg eens in het zonnetje konden zetten, namens hen. Martine schrok, toen zij vlak voor het geven ervan hoorde dat wij geen bloemen wilden hebben omdat onze katten ze opvreten als gekken. Maar gelukkig, ik kon haar geruststellen: een vrolijke balkonplant zou ons zéker ook heel blij maken.
Vandaag vonden we het tijd. Die plant moest er nu toch écht eens komen. Die schilders, die zoeken het maar uit. Dus wij togen naar de bloemist, met onze bonnen. Maar die meerjarige, bloemige plant die we voor ogen hadden, die kochten we er niet. We werden namelijk verliefd op nog iets véél mooiers:
Deze vaas is zo blij en kleurrijk.. En óók nog eens te gebruiken als windlicht!
Deze windlichtjes (de glazen kikkertjes kochten we los en kunnen aan het randje van elk glas hangen, líef he?) zijn zo al heel mooi, maar pas écht bijzonder als je er een kaarsje in aansteekt:
In de melkglazen buitenkant zit nóg een glas, bedrukt met gele inkt. In deze inkt zitten vlindervormige 'gaten', waardoor het licht dat door de vlinders valt weerspiegelt op het buitenste glas
Martine, Steven, Jesse en Eva, héél erg dank jullie wel voor deze cadeau's, we zijn er heel erg blij mee. Nog vele avondjes zal jullie aanwezigheid ons balkon verlichten!
Dat is waar we ons weekendje weg doorbrachten. Waar we kampeerden. Waar we het huwelijk van vrienden Mathijs en Janneke vierden, waar we nog wat dagen doorbrachten met hún vrienden. Gezellig. Leuk. Geweldig! De bruiloft zelf, op vrijdag, deed ons erg denken aan onze eigen bruiloft: vrij en ongedwongen, eigenzinnig en bijzonder. We vermaakten ons geweldig! Het was briljant te zien hoe zij invulling gaven aan hún dag (Mathijs is videokunstenaar en het was dan ook niet moeilijk te bedenken waar het idee van de camera in het bruidsboeket vandaan kwam) met een grote projectie van wat de bruid ongeveer zag, een muppet-vis die de ringen aangaf, een witte vlieger voor elke gast voor op het strand, acts van een muzikant en een cabaretier die de jongetjes van de strand-tent hoe langer, hoe vreemder deden kijken, flower-showers (elke gast werd voor de camera be-regend met honderden rozenblaadjes) en veel, héél veel zelfgemaakte cadeau's. Precies waar ze om gevraagd hadden, precies hetgeen ze ook kregen. Schilderijen, poppen, knuffels, je kon het je zo gek niet bedenken..
Na meer dan 3 weken brainstormen hadden ook wíj een leuk plan gevat en waren aan het creëren geslagen:
Het idee van deze popjes is dat hun hartjes gaan kloppen wanneer je hun handjes en mondjes aan elkaar verbind. De popjes zijn gemaakt door Paul en voorzien van een hele grote batterij, rode led-lampjes als harten en diverse contactjes. Voor de kleertjes hebben we de markt afgestruind voor mooie stofjes en heb ik mijn naaimachine uit de kast gehaald. Gelukkig waren ze er blij mee Na tot ver in de nacht te hebben gefeest en gedanst reden we terug naar onze tent om daar als een blok in slaap te vallen.
Voor ons verdere weekend was relaxed het ultieme sleutelwoord: anders dan wanneer we écht met vakantie zijn, hadden we geen enkele activitiet op ons lijstje staan. Niets te zien, niets te doen, strand om de hoek en een hoop mensen die je misschien niet allemaal even goed kent, maar die wel erg leuk en gezellig zijn én in dezelfde vibe als jij zitten.. Ja, daar komt een heel bijzonder en héél chill weekend van. Dan kan het zijn dat je om kwart over twaalf je bed uit komt rollen, tot een uur of vier bezig bent met ontbijten en douchen en vervolgens op je gemak naar het strand schuift.. IJsje eten, beetje vliegeren, wat drinken, terug naar de camping om daar met z'n allen te eten, natafelen, wijnen en bieren, en dan tevreden weer op bed. En ondanks ons vroege vertrek van vandaag, was die super-relaxte vibe niet meer weg te krijgen uit ons hoofd en ons lijf.
Mijn zonnebril staat afgetekend op mijn gezicht. De rest ervan gloeit. Het strand zingt nog na in mijn hoofd en misschien waren we wel een klein beetje té relaxed toen we vanmiddag aanschoven aan de tuintafel bij mijn ouders. Ik had het gevoel dat de rest van de wereld een seconde of 3 sneller ging als ik