Annibal's Weblog

Nou zeg, tussen allerlei heftige dromen, wakker-liggerige uurtjes en het werk door blijft er vooral een futloos hoopje Annibal achter op de bank. Gisteren had ik een 'afspraakje' met mijn lief, maar we waren allebei zo moe dat het niet veel meer werd dan tegen elkaar aan in slaap vallen. Vandaag gingen mijn antenne's even overeind: het onweerde! Heuse boemel-de-boemels gingen door de lucht, gepaard met bliksems en regen. Zou het dan toch afkoelen? Begrijp me niet verkeerd, ik vind het zonnetje héél erg lief, maar een beetje koelte tussendoor om bij te trekken en even aktief te gaan zitten doen is ook best welkom zo af en toe. Maar op de fiets naar huis was het gewoon weer warm. Wel wat natter als normaal, maar ach.. 

Ik begeef me dus maar weer naar bedje, al mijn voornemens van lieve mensen terugmailen, úitebreid reageren op andere logs en het bijwerken van de financiën ten spijt. Misschien morgen? In elk geval: sorry!

Ohja, nog wel één spannend (ahum) nieuwtje voor op de donderdagavond: ik had vandaag mijn eerste bedrijfsongeval. Toch nog best goed, een maand zonder me te bezeren! Maar vandaag dan toch: ik sneed me in mijn mondhoek met een enveloppe..

Even fijn douchen (jaha, héérlijk met die nieuwe ketel! Hoezee!) en dan lekker vroeg naar bed

Tot morgen!

Had ik het in mijn vorige logje over oude vriendschappen die als een rode draad door mijn leven lopen, ook nieuwe vriendschappen zijn me erg dierbaar. Via het web heb ik, sinds ik een weblog schrijf, vele interessante, leuke en lieve mensen ontmoet (zowel virtueel als 'voor het echie'). Door met deze mensen af te spreken kom je weer op onverkend terrein, doe je dingen die anders aan je voorbij zouden zijn gegaan en heb je een geweldig gezellige dag met mensen die je pas een paar keer in je leven hebt gezien, maar die je voor je gevoel toch heel goed kent. Mensen bij wie je je direct al perfect op je gemak voelt.

Zo waanden ik en Paul ons gisteren in Latijns Amerika, alwaar we samen met Eveline en Remy een prachtige dag doorbrachten. We bekeken een korte dansfilm, bezochten het optreden van de band Caramba, hingen rond op een heerlijk terras, aten samen een té lekkere vette hap en struinden langs de prachtigste plekjes van Utrecht. Een feest! Al met het chinees nieuwjaar verbaasde ik me erover, en ook nu weer was het duidelijk: wat een léuke mensen, en wat is het gezellig! Ik voel me bevoorrecht om hen op deze manier te hebben gevonden en ik hoop ze nog véél vaker te zien. Eveline en Remy, heel erg bedankt. We hebben een top-dag gehad! Speciaal voor jullie de foto's (als jullie grotere willen, mail even, dan stuur ik ze op):

We aten ijsjes bij deze prachtige ice-creamtruck

Terwijl de mensen die wél kaart kunnen lezen de kaart consulteerden en een route naar onze volgende bestemming berekenden, deed ik waar ík goed in denk te zijn: ik knipte even een foto

Boze schapen nemen de wereld over. Of op z'n minst dit verkeersbord in Utrecht

De band Caramba was niet alleen leuk om te horen, de bandleden waren ook très fotogeniek

Vanaf het terras zag ik de hijskraan, die even verderop stond, draaien. Eerst vroeg ik me af welke arme drommel er toch op deze prachtige dag moest werken, maar het bleek dat hijskranen 'los' worden gezet als ze uit zijn om te voorkomen dat ze omwaaien

Deze meneer (die overigens nog even heel vriendelijk naar me zwaaide toen hij me zag fotograferen) zien Eveline en Remy regelmatig door Utrecht struinen en dit sprak tot de verbeelding: zou hij een voormalig zwerver zijn die de lotto heeft gewonnen, maar zijn oude gebruiken niet kan of wil afleren? Zou het een voormalige rijke stinkerd zijn die nu rondzwerft met niets in bezit, behalve een hagelwit pak?

Er voer zelfs een heuse gondel rond!

************

Nadat we Utrecht achter ons hadden gelaten zodat onze vrienden de schouwburg konden bezoeken bracht ik Paul naar zijn volgende bestemming: hij heeft vandaag zijn voorbereiding bij de YMCA, voor het komende kamp dat hij zal gaan leiden. Hij is voor het eerst hoofdstaf, dus hij zal een béétje extra zijn best moeten doen. Ik ben benieuwd hoe hij het heeft, en of hij het overleeft daar, met al die natuur, want zijn hooikoorts is de afgelopen dagen dusdanig ernstig dat ik hem heb aangespoord nog eens met de dokter te gaan praten.

Nadat ik zelf veilig en wel weer thuis was aanbeland en de katten hun maaltijdzakje had gegeven ben ik nog even op de fiets gesprongen: het was immers moederdag, dus ik wilde mijn mams graag nog even haar cadeau'tje brengen. Ze was er héél blij mee (ik kan nog even niet zeggen wat het is, omdat wij komend weekend iets soortgelijks aan de ándere mama gaan brengen) en we brachten nog een paar heerlijke uurtjes door in de tuin. Juist in het donker is het geweldig om nog buiten te zitten, dus in opperbeste stemming fietste ik terug naar huis, om vervolgens na het verschonen van de kattenbakken in een volledige coma te geraken. Strakjes ga ik bij Maaike en Mark eten en horen hoe hun vakantie in Toscane is geweest, maar eerst ga ik nog even met mijn katjes chillen op de bank. Ik doe het rustigaan, want al die gezelligheid is héél gezellig, maar je wordt er best moe van!

Ik ben een erg makkelijk mens, in vriendschappen. Mijn verjaardag onthouden hoeft niet, ik ben niet beledigd wanneer je een periode lang geen tijd hebt me te bellen of mailen en wanneer ik behoefte heb om iemand te spreken, dan bel ik zelf wel. Verwijten over wie er het vaakst belt, de meeste tijd voor de ander vrij maakt of de meeste moeite in de vriendschap steekt, daar heb ik een broertje aan dood. Ik vind wel dat iets van twee kanten moet komen, maar wanneer een vriendschap goed zit, komt de balans in deze dingen vanzelf wel. Daar doe je dan namelijk béiden moeite voor. Wanneer een vriendschap verwatert kan deze wat mij betreft rustig weer op een later tijdstip worden opgepakt, met als enige vereiste dat beide partijen het leuk moeten vinden. 

Omgekeerd zit ik ook niet te wachten op een vriendschap waarin dingen volgens roosters moeten worden vastgelegd. Wanneer ik zin en tijd heb om te bellen bel ik, maar dat kan inderdaad soms maanden duren. Als je me eerder wil spreken, heb je zelf ook twee handen en een telefoon. Ik vind het leuk om met mensen af te spreken, maar ik ben ook een beetje een Golden Retriever: ik vind iedereen lief en hou ervan leuke dingen te doen met ál die mensen. Kun je er dus niet tegen om mij soms een paar maanden niet te zien, maar vervolgens ineens 3 x in twee weken tijd iets met me te doen omdat het toevallig zo uit komt.. Tja, dan moet je dus niet bij mij zijn. Voor trouw echter wel: als je een béétje relaxed om kunt gaan met elkaar zien, schrijven en bellen zal ik je nooit vergeten. Nóóit. Dan kun je bij me aankloppen met een probleem als we elkaar al twee jaar niet hebben gezien of gesproken, en ik zal alles in mijn macht doen om je te helpen. Aan je denken. Er voor je zijn.

Zo kan het dus zijn dat ik oude vrienden uit het oog verlies en weer terug vind, als een rode draad in mijn leven. Zo zijn mijn vriendinnetje Mémé en ik wel eens een jaar of twee van elkaar weggedreven, maar hebben we nu weer met redelijke regelmaat contact. Soms zie of spreek ik haar zo maar een halfjaar niet hoor, mind you, maar dan, als vanzelf, komt er weer een mailtje, sms-je of een afspraak en hebben we het reuze gezellig. Sans prejudice. Geen verwijten over en weer, gewoon leuk als we elkaar zien of spreken, en zo niet, dan niet. Gisteravond was ze bij ons met haar lief Carlo, en we hadden het leuk, met z'n viertjes bij ons op balkon. Biertje en wijntje erbij, geweldig weer, veel lol. Van Mémé weet ik, dat het goed zit. We hebben elk ons eigen pad, maar deze blijven elkaar altijd kruisen.

En zo kan het zijn, dat ik een aantal dagen geleden een wijntje zat te drinken met mijn jeugdvriendinnetje Sabina. Héél lang niet gezien, dus erg bijzonder om elkaar weer tegen te komen op Hyves en weer eens af te spreken. Ik zal haar binnenkort zéker weer zien, dat hebben we al met elkaar afgesproken. Ook na al die jaren hadden we elkaar nog veel te vertellen.

En zo kan het dus ook zijn, dat ik mijn schoolvriendin Francis na een jaar of vijf ineens weer aan de telefoon had. Zo'n drie jaar terug. Het kan zo maar voorkomen dat we een tijd lang niet spreken. Dan zijn we druk, met van alles. Maar wanneer we elkaar weer zien, zoals vandaag, lachen we heel wat af. Samen struinden we door Haarlem, haar huidige woonplaats, bekeken we winkeltjes, shopten we voor leuke spulletjes, aten we samen op haar balkon en bespraken we van álles. Ik was erg moe en vertrok dus bijtijds weer naar huis, maar ik weet zeker dat we nog úren hadden kunnen vullen met elkaars gezelschap. Dus spreken we vast snel weer af. Of iets minder snel. Maar dát maakt niet uit, dan. Want we hebben het gezellig, als we elkaar zien. En als er iets ís, dan zijn we er ook. Wanneer dat ook is..

En ja hoor, ik had dus toch béter af moeten kloppen. Ik heb zó'n jeuk gewoon.. Klote-zonne-allergie

Raar eigenlijk, hoe het menselijk lichaam soms werkt. Als ik me héél moe voel en besluit een tukje te gaan doen, vraag ik vaak aan Paul of hij de tijd voor me in de gaten wil houden en me wakker kan maken na een uurtje. Steevast vergeet hij dan de tijd en slaap ik een uur of 2 à 2,5, word ik vervolgens héél moeilijk wakker en ben ik de rest van de dag duf..

Hoe grappig is het dan dat ik, áltijd als ik even 'mijn ogen dicht doe' wanneer Paul niet thuis is, na exact een uur weer wakker word?

Op de foto: Een tukje doen hiero op de bank is overigens vaak een érg gezellige aangelegenheid: er komt bijna altijd wel een katje met me knuffelen

Komende dinsdag heb ik vrij genomen. Ergens voor 12 uur in de ochtend komen er dan wat meneren, en die gaan dan wat dingen doen in de gangkast. En als die meneren weg zijn, dan spring ik onder de douche voor de meest uitgebreide haren-was-sessie in eeuwen.. Met de verwarming UIT 

Er zijn zó veel leuke mensen om mee af te spreken. Zó veel leuke dingen om te zien en te doen. Er staat van alles op stapel: we willen in juni een paar daagjes Oerol meepakken, deze maand gaan we onze lowlands-kaartjes aanschaffen, diverse mensen zullen we opzoeken of thuis ontvangen.. Langzaamaan sijpelt de agenda naar de zomer toe weer vol.

Het enige dat maar geen vaste omlijning wil krijgen is onze vakantie. Waar gaan we heen? Wat willen we gaan doen? En wanneer? Dat het geen ontzettend spannend gebeuren gaat worden, dat weten we al. Daar kiezen we bewust voor. Dit jaar wil Paul namelijk zijn rijbewijs gaan halen*, en ik wil graag een spiegelreflexcamera aanschaffen. Bovendien kwam er een nieuwe auto, werd Max plotseling ziek en hebben we net een voor akkoord getekende offerte voor een nieuwe CV-ketel op de bus gedaan, omdat we geen warm water meer hebben als we de verwarming niet laten loeien**.

Geen überspannende, geldverslindende bestemming dus. Maar wat dan wel? In elk geval kamperen, da's niet zo moeilijk. Niet zo ver weg, dat is ook wel een goed plan. Maar toch, met dit warme weer begint het bij mij alweer te kriebelen. Ik wil weg, met de grote tent in de grote auto. Naar gebieden waar dieren rondlopen in de bossen die we hier niet hebben. Naar plaatsen waar alles nieuw is, en alles net een beetje anders. Frankrijk misschien? Luxemburg? We zullen zien, we hebben waarschijnlijk tijd zat: eerder als september zal het zeker niet worden. Maarja, die kriebels zijn er dus. Sinds ik en lief een ontbijtje aten op balkon, gezeten aan onze kampeertafel, waarbij de melk om de één of andere reden die typische camping-smaak kreeg en het luie gevoel van nog-lang-niet-werken door mijn hoofd zong..

*: Hij gaat zo'n all-in cursus doen. Dan is hij tenminste in één keer van al het gezeur (en wíj van de kosten) af..
**: Dat ging nog best, toen het nog koud was. Maar nú, pfff.. Het wordt ook steeds erger: eerst moesten we de verwarming aan laten slaan tot het water warm werd en dan kon de thermostaat weer naar beneden, maar ondertussen moet 'ie blijven draaien zo lang je warm water wil. Zwaar irri, als je gaat douchen, want daarna vergeet je natuurlijk om 'm weer lager te draaien. We hebben hier nu gemiddeld 4 maal per week sauna

Elk jaar wanneer de zon weer gaat schijnen komt opnieuw mijn wederkerende (en meestal redelijk hopeloze) missie omhoog borrelen: ik wil bruin worden. En niet alleen op mijn rug, zoals meestal nog wel enigzins lukt, maar óveral. Op mijn rug, mijn armen, mijn buik en ja, zélfs op mijn benen. Redelijk hopeloos dus, aangezien ik een bijna doorzichtig bleke huid heb en dus ook altijd práchtig rood opkleur, om vervolgens met nauwelijks extra pigment af te bakken. Bovendien kreeg ik een aantal jaren terug last van zonne-allergie, waardoor ik nu éxtra voorzichtig met de op mij vallende zonnestralen moet zijn. Gelukkig (*klopt af*) heeft die allergie zich al een hele tijd niet laten zien, maar daar heb je nog geen mooi bruin kleurtje mee.

Vandaag vond ik een uitstekende dag om een start te maken aan de werkzaamheden ten behoeve van een jaloersmakend gepigmenteerd velletje: ik en mijn lief zouden ontbijten op balkon en tijdens onze uitgebreide brunch (een ontbijt was het niet echt meer te noemen) heb ik me netjes in feest-verpakking (hemdje en rokje) in het zonlicht geparkeerd. "Vanaf de eerste mooie dagen meefikken is het devies voor een zongebruinde huid" weet ik, dus daar voeg ik me dan maar naar.

Na een tijdje te hebben rondgerommeld op het balkon werd het warm en gingen we naar binnen: aan het begin van je missie moet je nooit in zeven sloten tegelijk gaan lopen. Maar om vijf uur hadden we een date: we gingen met Eefke en Maurice picknicken op het strand en ookal had ik me nog zo keurig gekleed, het bleek uiteindelijk warmer als ik dacht, dus de broekspijpen werden opgerold en mijn shirt ging uit (thank the Gods voor het aantrekken van een bikini-bovenstukje). En dán, ja.. Dan weet je het natuurlijk al. Ik ga genádeloos verbranden. En dat gebeurt dan ook. Zo hard ging ik, dat zelfs Maurice, die nogal ernstig gevoelig is voor verbranding, verbaasd was over mijn eindresultaat.

Nu zit ik dus gloeiend en rood achter de pc. Gloeiend van binnen ook, vanwege mijn eigen stommiteit. Ik had het me nog zó voorgenomen. Maar nu gaat het alweer mis. Híer word ik niet bruiner van

Eén bright side aan het verhaal: mijn benen zijn nog net zo fluoriscerend wit als altijd. Dáár zit dus nog een sprankje hoop..

Met lange, vrije weekenden als deze vind ik het een absolute traktatie om veel tijd buiten te kunnen doorbrengen. Vroeger vond ik mezelf vooral een binnenmens, maar naarmate de tijd verstrijkt kom ik er steeds meer achter hoe fijn ik het vind om me buiten te vermaken. Het mooie weer van nu komt dan ook als geroepen! Eergisterenmiddag, na een hele ochtend vol regen, zagen we langzaam-maar-zeker de lucht opentrekken en het zonnetje gaan schijnen. Voorzichtig keken we het even aan, maar al snel vonden we het tijd worden: camera meegraaien en naar buiten! We hadden de afgelopen dagen al het één en ander aan pluizig-heden voorbij zien komen en die wilde ik allemaal gráág even op de foto:

Terwijl wij trouwens over een bruggetje heen hingen om mama-, papa- en baby-hoentjes te aanschouwen zagen we op de bodem van het ondiepe stroompje ook nog iets liggen dat we maar even aan de politie hebben doorgemeld: een laptop en een geldkistje Waarschijnlijk iets dat bij een inbraak is buitgemaakt. Toen we daarstraks boodschappen gingen doen hebben we nog even over het randje van dat brugje heengegluurd, maar de spullen lagen er niet meer. We hopen dat de eigenaar kan worden opgespoord en op z'n minst nog kan worden blijgemaakt met zijn kistje (de laptop lijkt me niet zo'n hele grote aanwinst meer)..

Voor gisteren stond er óók een frisse uitwaai-actie op het programma: ik stond vroeg op en reed met papa en Wim naar de Maasvlakte. Aldaar keken we onze ogen uit, waaiden we fijn uit en lieten ik en Wim onze camera's bovendien hard voor ons werken:

Het was er héérlijk! Jammer dat het me niet goed is gelukt de fazanten die we zagen vast te leggen en ook de paar broedse meeuwen die er al waren weigerden zich met hun nestje te laten vereeuwigen, maar ik heb mezelf alsnog kostelijk vermaakt.

Ook vandaag was weer een dag met veel buiten-activiteiten: na het huis te hebben schoongemaakt is Paul aan zomerklaar maken van het balkon begonnen, terwijl ik de auto waste*. Na het wassen van de auto heb ik hem nog even geholpen met het schrobben van het balkon zelf; hierna zijn we lekker gaan zitten op onze mooie schone balkonstoelen om te genieten van onze planten, die (nu het mooi weer is) ook per direct in de knop zijn geschoten. Clematissen, Hortencia's, de aardbeien, alles loopt al uit! In één pot ontdekten we zelfs een plantje dat letterlijk aan is komen waaien: er zit een soort nootje half verscholen onder de aarde en daar komt nu een klein plantje uit. Leuk!

Het weekend is voor mij pas aanstaande dinsdag voorbij en ik zie dan ook geen reden om de komende twee dagen ergens anders door te brengen dan op ons balkon, wandelend door onze heerlijk groene buurt en eventueel nog een wandeling over het strand. De planten en bloemen lopen uit, baby-beestjes worden geboren en ik voel me alsof ik net wakker ben geworden uit een winterslaap

*: Dát is nou echt het enige nadeel dat ik aan de lente kan ontdekken: al die blije lente-vogels schijten heel je auto onder!