De taxi

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Uncategorized
Comments (10)

Bezweet van al dik twintig minuten tegenwind in combinatie met drukkende, benauwde warmte wil ik over gaan steken. Als fietser heb ik geen voorrang op de auto's die ik kruis, maar evenwijdig aan mijn fietspad bevind zich een zebrapad en ik heb geluk: er gaat net een meneer oversteken. Op de eerste weghelft is trouwens sowieso geen auto te bekennen, dus dat is helemáál makkelijk. Op de tweede weghelft komt een grijs taxi-busje mij, de voetganger en nog twee mensen die met mij meefietsen tegemoet. Hij rijdt hárd. Maar ik ken dat van taxi's, die stoppen toch altijd op het laatste moment. De overstekende meneer denkt er precies hetzelfde over en zet voet op de zebra. Ik begin ook met mijn oversteek.

Maar de taxi stópt helemaal niet op het laatste moment. Die stopt een moment of drie ná het laatste moment, waardoor ik mezelf bijna van mijn fiets moet laten vallen om nog op tijd stil te komen staan. Hij is precies met zijn eigen raampje ter hoogte van mij stil komen te staan en heeft mij klem. Mooi, vind hij, want dan kan hij me even lekker uitschelden, want hij heeft voorrang. Ik kijk hem met grote, sprakeloze ogen aan en besluit voor hem langs te steppen, hier niet aan mee te doen. Maar dát vind meneer de taxi geen goed idee en laat woest zijn koppeling opkomen, waardoor zijn busje keihard naar voren schokt en me voor een tweede keer zowat van mijn fiets rijdt. Wederom sta ik klem en maakt de bestuurder in kwestie van de gelegenhuid gebruik om (met consumptie) tegen me aan te gaan schreeuwen. Ik versta er gelukkig niks van dankzij de muziek op mijn hoofd en op de één of andere manier komt het niet eens in me óp erop te reageren; uit automatisme begin ik opnieuw voor zijn busje langs te sturen. Wéér een brullende schok naar voren. Maar dán schrikt de taxi-man, want er klinkt een nog véél woester gebrul van vóór zijn busje. Hij heeft zojuist op een háár na de voetganger van het zebrapad gereden en híj is wel in staat tot een reaktie. En hoe!

Terwijl de taxichauffeur was afgeleid kon ik eindelijk mijn pad vervolgen. De taxi stond onderussen klem, want voor hem stond een wóeste man met opgeheven armen tegen hem aan te brullen en achter hem stond een rij toeterende auto's. Her en der reden fietsers om hem heen en vervolgden hun pad. Achteraf verbaasde me er trouwens wel over: hoe kon die man nou nog stééds op het zebrapad staan? Het kan niet anders dan dat hij is blijven staan, omdat hij zag waar die chauffeur mee bezig was. Wat een held!

Ik weet dondersgoed dat ík eigenlijk niet degene was die voorrang had, en misschien had ik het beter ook niet kunnen némen. Maar de reactie van de taxichauffeur (die trouwens meerde ouderen/invaliden achterin had zitten) was absoluut buitenproportioneel. Er was immers een voetganger waar hij tóch voor zou moeten stoppen (al was hij dat dus ook overduidelijk niet van plan) en telkens wanneer ik terugdenk aan dit voorval moet ik denken aan iets dat mijn rijleraar altijd zei: "Een goede chauffeur kan dan misschien een auto onder controle houden, het vergt een goede automobilist om de fouten van een ander te kunnen opvangen".

10 Responses to “De taxi”

  1. nelis Says:

    wat een aso! ik ben twee maand terug eens geschampt door een dikke taxi en gleed bij zijn zijkant langs, tis dat ik al 24 jaar fietservaring heb, o.a. als postbode, maar anders had ik plat op mijn smoel gelegen..
    liefs!

  2. jannemanswereld Says:

    nou dit was geen fout hoor. Je maakte een inschatting. Namelijk dat hij zou stoppen voor de voetganger. dit is heel associaal gedrag!!!

  3. miek Says:

    ooh, daar krijg je toch jeuk van, van zo’n vent! bah. wat een aso.

  4. Marieke Says:

    Gatver, wat een eikel…

    Elke dag moet ik oversteken op het industrieterrein. Meestal fiets ik niet eens alleen. Het eerste stukje van de weg kan je zo oversteken. Maar dan… Sta je op het middenstukje van de weg te wachten tot er een automobilist zo vriendelijk is om even af te remmen zodat de fietsers over kunnen steken. Maar nee: iedereen wil naar huis. Ze zitten allemaal alleen in hun auto en niemand stopt even. Totdat er een brutaal wordt. En gewoon oversteekt.

    Totdat het een keer mis gaat…

  5. Myrna Says:

    Nou ja zeg! Asocialen hebben de wereld zullen we maar zeggen… Daar zou je toch ook stil van vallen. Fijn dat die meneer bij jou op het zebrapad je “redde” :-)

  6. gieling Says:

    proleten leiden de wereld. wees maar wat voorzichtiger, amiga. brave meisjes komen in de hemel, maar in deze tijd zonder normbesef en tolerantie, moet je het gevaar van de zieke, hersenloze geesten maar niet opzoeken…

  7. Annibal Says:

    @ Neel: Nou, echt he? Je vraagt je soms af hoe een kind zich nu nog zou moeten redden in het verkeer, bah :(

    @ Janneman: Moah, ik vond het misschíen wel een inschattingsfout.. Maar ik blijf erbij dat die man er héél anders op had moeten reageren. Die man beseft niet hóe veel schade hij wel niet aan kan richten met zijn auto :(
    @ Miek: Naar he? Zo negatief! Bah!

    @ Marieke: Ohja, zulke stukjes zijn ook altijd een feestje. IIk ken er een paar waar dat ook opgaat voor automobilisten en die ontwijk ik ook zo veel mogelijk. Er kómt inderdaad een moment.. En die put, je weet wanneer ze dáár wat mee doen.

    @ Myrna: Ja, ik vond hem echt geweldig zeg! Ik was té sprakeloos, anders had ik hem zéker even gemeld dat hij hip is :)
    @ Gieling: Hey, welkom terug :) Ennuhm, ja, voorzichtiger, zeker :) Ik was hier best even van geschrokken..

  8. Mieke Says:

    Wat een gefrustreerde hufer zeg!
    Je laatste zin zegt genoeg.
    x

  9. Erica Says:

    Sommige mensen horen echt niet thuis in het verkeer en deze man is daar duidelijk een groot voorbeeld van..
    Schrikken hoor meid! Dikke knuff!

  10. Nien Says:

    Een woord. Hufter.
    Tweede woord: vergeten.
    Derde woord: bah.

Leave a Reply

?>