Annibal's Weblog

Je hebt wel eens van die klusjes, die een beetje blijven liggen. Je hikt ertegenaan, denkt af en toe eens bij jezelf "Ohja! Dát moet ik ook nog een keer regelen!" Om er vervolgens nooit toe te komen. Tot dat ene moment daar is, dat het inééns heel handig uitkomt. Dan regel je dat. En soms, dan maak je daar iemand HEEL erg blij mee. Zoals mijn lief mij vandaag blij maakte, door de autoradio in onze auto in te bouwen. Ik heb muziek!!

Blij heen-en-weer-hupsend bewonderde ik het geluid, dat maarliefst van víer verschillende kanten door de auto schalt. Zó blij hupsend dat de buurvrouw van mijn ouders (aldaar voor de deur is de klus geklaard) er klaarblijkelijk nogal van schrok en zo haar huis weer in rende. Blij springend stuiterde ik vervolgens nog even door de keuken, gang en woonkamer van mijn mama en papa, want ja, een muziekje bij het autorijden vind ik (vooral als ik een flink stuk alleen rij en dat gebeurt nog wel eens) toch wel héél erg fijn. (Dat mijn nek dit gespring dan weer niet zo'n héél goed plan vond, dat kon ik ook niet helpen hoor :-P)

En het komt nog precíes op tijd ook: morgen mag ik met wat weblog-vriendjes-en-vriendinnetjes op pad om bij B.A.R.T. en zijn D.U.S.H.I. de nieuwe woning te gaan bewonderen. Ik heb er ZO veel zin in! Jeej!!

************

Ohja, nóg zo'n goed-voor-jubelstemming-ietsje: ik ben vandaag DIK geslaagd voor een outfit voor de bruiloft van een goede vriend van Paul over twee weken. Omdat het op het strand gevierd zal worden moest het luchtig en tóch bruiloftswaardig zijn, dus het is een heel mooi stranderig jurkje geworden, mét een hoed! Jaha, écht waar! Foto's volgen wel. (Ooit. Misschien. ;-))

Waarde lezer,

Hierbij een mededeling van huishoudelijke aard:

De schrijfster van dit weblog had heden te kampen met een kleine aanval van verplichte creativitet (incluis deadline) en kon derhalve vandaag niet aanwezig zijn voor het produceren van een (al dan niet) vermakelijk stukje. Dit heeft zowel positieve als minder positieve kanten: het object in kwestie behoeft nog enige aanvullende aandacht (lees: het plan is er.. -red.), maar gelukkig zal het eindresultaat dezes (na de gestelde deadline) ongetwijfeld weer voor een dankbaar onderwerp voor dat (al dan niet) vermakelijke logje zorgen.

Wij wensen u een prettige voortzetting van uw dag en danken u voor de aandacht.

Tot ziens.

Sinds ik een nieuwe baan heb is het dramatisch, maar waar: ik kom de sportschool niet meer in. Nu ik een uur per dag, vijf dagen in de week, fiets en het bovendien drukkend warm is kan ik me er maar niet toe zetten me erheen te slepen. Sowieso is het allemaal al een beetje anders, want sinds ik niet meer mag spinnen vanwege mijn rug, nek en bekken moet ik mezelf vermaken i.p.v. een schreeuwende leraar tevreden stellen, en dat vergt toch ook wel extra wilskracht. Als ik eenmaal op de crosstrainer sta gaat het allemaal best hoor, dát wel.. Maar erhéén gaan, jemig zeg..

Bijkomende lastigheid (of, wellicht, bijkomend excuus?) is dat ik nu ook mijn woensdagochtenden werk for the time beeing, en dat maakt de vrije tijd ook nog eens schaarser. Maarja, ondanks mijn gefiets groei ik dus redelijk uit mijn voegen. Dikkie Dik, ben ik nu. En nee, ik zit er niet echt slechter van in mijn vel.. Maar wanneer je broeken strakker gaan zitten zítten ze gewoon niet meer zo lekker

Nu moet ik dus kiezen. Mezelf ertoe zetten. Echt. Minder snoepen (onmogelijke opgave voor een zoetekauw als ik ben). Of een toegankelijkere manier van sporten zoeken. Ik lees de laatste tijd veel over Wii Fit, iets waar ik éigenlijk niet zo in geloofde, maar hetgeen tóch wel enig zweet op de voorhoofden van de gebruikers schijnt te kunnen toveren. En op mijn werk is ook een fitness-ruimte. Misschien daar maar eens iets mee doen? Een combi? Ik weet het niet. Ik zie ertegenop om bij mijn sportschool op te zeggen. Het is een soort van mix tussen een sportschool en een buurthuis en ik heb het er altijd erg gezellig.. Maar nu betaal ik dus wel € 35,= per maand voor één keertje sporten. Hou ik mezelf voor de gek? Of kan ik misschien beter een verandering in gang zetten, zodat het weer verleidelijker wordt om te sporten? 

Hoe lastig het ook is, ik wil hier wel iets mee. Ik ben niet voor niets aangekomen..

Bezweet van al dik twintig minuten tegenwind in combinatie met drukkende, benauwde warmte wil ik over gaan steken. Als fietser heb ik geen voorrang op de auto's die ik kruis, maar evenwijdig aan mijn fietspad bevind zich een zebrapad en ik heb geluk: er gaat net een meneer oversteken. Op de eerste weghelft is trouwens sowieso geen auto te bekennen, dus dat is helemáál makkelijk. Op de tweede weghelft komt een grijs taxi-busje mij, de voetganger en nog twee mensen die met mij meefietsen tegemoet. Hij rijdt hárd. Maar ik ken dat van taxi's, die stoppen toch altijd op het laatste moment. De overstekende meneer denkt er precies hetzelfde over en zet voet op de zebra. Ik begin ook met mijn oversteek.

Maar de taxi stópt helemaal niet op het laatste moment. Die stopt een moment of drie ná het laatste moment, waardoor ik mezelf bijna van mijn fiets moet laten vallen om nog op tijd stil te komen staan. Hij is precies met zijn eigen raampje ter hoogte van mij stil komen te staan en heeft mij klem. Mooi, vind hij, want dan kan hij me even lekker uitschelden, want hij heeft voorrang. Ik kijk hem met grote, sprakeloze ogen aan en besluit voor hem langs te steppen, hier niet aan mee te doen. Maar dát vind meneer de taxi geen goed idee en laat woest zijn koppeling opkomen, waardoor zijn busje keihard naar voren schokt en me voor een tweede keer zowat van mijn fiets rijdt. Wederom sta ik klem en maakt de bestuurder in kwestie van de gelegenhuid gebruik om (met consumptie) tegen me aan te gaan schreeuwen. Ik versta er gelukkig niks van dankzij de muziek op mijn hoofd en op de één of andere manier komt het niet eens in me óp erop te reageren; uit automatisme begin ik opnieuw voor zijn busje langs te sturen. Wéér een brullende schok naar voren. Maar dán schrikt de taxi-man, want er klinkt een nog véél woester gebrul van vóór zijn busje. Hij heeft zojuist op een háár na de voetganger van het zebrapad gereden en híj is wel in staat tot een reaktie. En hoe!

Terwijl de taxichauffeur was afgeleid kon ik eindelijk mijn pad vervolgen. De taxi stond onderussen klem, want voor hem stond een wóeste man met opgeheven armen tegen hem aan te brullen en achter hem stond een rij toeterende auto's. Her en der reden fietsers om hem heen en vervolgden hun pad. Achteraf verbaasde me er trouwens wel over: hoe kon die man nou nog stééds op het zebrapad staan? Het kan niet anders dan dat hij is blijven staan, omdat hij zag waar die chauffeur mee bezig was. Wat een held!

Ik weet dondersgoed dat ík eigenlijk niet degene was die voorrang had, en misschien had ik het beter ook niet kunnen némen. Maar de reactie van de taxichauffeur (die trouwens meerde ouderen/invaliden achterin had zitten) was absoluut buitenproportioneel. Er was immers een voetganger waar hij tóch voor zou moeten stoppen (al was hij dat dus ook overduidelijk niet van plan) en telkens wanneer ik terugdenk aan dit voorval moet ik denken aan iets dat mijn rijleraar altijd zei: "Een goede chauffeur kan dan misschien een auto onder controle houden, het vergt een goede automobilist om de fouten van een ander te kunnen opvangen".

Soms is een lange, warme douche gewoon niet genoeg..

Lichaamsgeheugen noemt men dat, schijnt. En volgens de arts duurt het zéker nog tot na de zomer eer míjn lichaam mijn spanningen is vergeten

Zijn ze niet móói??

Hoera voor groothoek:

Waar we voorheen altijd moesten kiezen of we de hoek van de bank óf de hoek van de tv op de foto wilden hebben.. Met mijn nieuwe camera en lens past het gewoon allebei! Hoezee! En nog zoiets fijns: bij mijn camera zat een bonnetje waarmee ik voor € 45,= een dag cursus kon krijgen bij het NIDF, een cursuscentrum voor fotografen. De workshop is specifiek geënt op míjn type camera en is speciaal voor mensen die al wat meer weten van fotografie en nu een stapje verder de diepte in willen. Meer leren over belichting, compositie, kleurgebruik en witbalans, precíes die punten waar ik me nu meer in aan het verdiepen ben. Geweldige deal, dus 30 september aanstaande zit ik een dagje in Haarlem voor mijn éérste echte fotografie-workshop. Ik heb er nú al zin in!

Wensen. Iedereen heeft ze. Of zou ze moeten hebben. Men zegt het wel vaker en ik geloof er heilig in: een mens moet wat te wensen hebben. Wanneer je niets hebt om naar uit te kijken mis je een hoop oprechte emoties om van te genieten: het verlangen naar iets, het streven om iets waar te maken, de moeite ervoor doen en tot slot natuurlijk de blijdschap, de winst, die ultíeme beloning wanneer je het dan voor elkaar krijgt is bijzonder en zou aan geen persoon voorbij moeten gaan. 

Vandaag had ik het zeldzame genoegen een lang gekoesterde wens in vervulling te zien gaan: de belastingteruggave was binnen en hierdoor kon ik, na er héél lang naar te hebben uitgekeken, een heuse spiegel-reflexcamera aanschaffen En even better: doordat Canon nu tijdelijk ook nog eens een cashback-actie* heeft was het met mijn budget zelfs mogelijk het model te kopen dat ik altijd al wilde hebben, maar waarvan ik (gezien de prijs) nooit had durven dromen! Ik ben dus als een kind zo blij: met de twee lenzen die ik al van Wim over had genomen en de derde (kit)lens die ik erbij heb gekocht heb ik nu een behoorlijk complete set. YAY!!

Omdat we daarnaast ondertussen ook nog eens voldoende spaarcentjes op de rekening hadden zijn nu óók de Lowlands-kaartjes binnen. Blij²! 

Ja, wensen heb ik nog altijd. Zeker wel. Maar voor nu voel ik me al verwend genoeg: zulke prachtige cadeau's krijg je niet elke dag

*: Je krijgt een deel van het aankoopbedrag teruggestort indien je de treepjescode van de doos en een kopie van je aankoopbon instuurt.

Gelukkig doet mijn Pooh-Beertje áltijd open als je even aanbelt..

Al eerder vertelde ik over mijn dilemma met betrekking tot het dieet van mijn katjes. Ze zitten nu zo'n maandje op de blaasgruis-dieetbrokjes en ze vinden ze lekker. Een beetje té: Beertje is in dit kleine beetje tijd zo afschuwelijk veel aangekomen dat ze langzaam maar zeker model 'voetenbankje' begint te krijgen. Het is nog niet héél erg, maar mijn katten zijn nog nooit dik geweest en ik baal er dan ook stevig van. Veel van die brokjes krijgen ze niet eens, dus hoe ze het voor elkaar krijgt is me een raadsel. Maargoed. Die brokjes gaan er dus wel in. Omdat katten echter van nature slechte drinkers zijn en zij 'in het wild' hun vocht uit hun prooidieren halen is het belangrijk dat ze ook 'nat voer' binnenkrijgen. Maar Max wil zijn dieet-maaltijdzakjes niet. Hij vind ze niet lekker. En die van Loki en Beertje, die mag hij dan weer niet. Zij hebben echter het omgekeerde probleem: zij willen juist liever die van Max.. Maar om ze nu alledrie volledig over te zetten op dieetvoer vind ik dikke onzin, dus dat feestje gaat niet op.

Dus nu? Na veel onderzoek, nadenken, praten en advies vragen zijn we om. We hebben besloten ze over te zetten op natuurlijke rauwe vleesvoeding. Gisteren zijn we ermee begonnen. Langzaam laten wennen is het devies, want hun maagjes zijn er nu nog niet tegen opgewassen. Maar als ze er eenmaal aan gewend zijn is hun maagzuur véél zuurder als nu, waardoor ze het heel goed kunnen verteren. Volgens de dierenarts die ik heb gesproken zijn de meest opvallende werkingen de verbeterde vacht, verminderde haaruitval, héle schone tanden, ziektes die spontaan verdwijnen en nooit meer terugkomen en minder veel en minder stinkende ontlasting. Verder zouden katten op deze voeding vitaler, vrolijker en speelser zijn. We gaan het zien. Voor nu is het vooral wennen: Max en Loki vinden het vooral eng en raar, Beertje loopt er al volledig mee weg: wanneer ze haar eigen bakje leeg ge-stofzogen heeft peutert ze het verse vlees dat haar broers laten staan uit hún bakjes en eet dat er ook nog eens bij op..

************

Daarstraks in de Albert Heijn begon ik me even af te vragen of er morgen soms één of andere feestdag is waar ik geen weet van heb: het leek wel alsof er een oorlog was uitgebroken. De karretjes waren op, net als de handscanners (jaha, heel handig als het druk is en je niet in de rij wil), door gangpaden heen komen was een bijna onmogelijke opgave en als je niet uitkeek werd je aangereden door karren die zo hoog waren volgestapeld dat de bestuurders nauwelijks nog over de berg levensmiddelen heen kon kijken. Ik moest alleen maar een tube tandpasta en een brood, dus ik vloog zo goed en zo kwaad als het ging door de winkel, om er vervolgens bij de kassa's achter te komen dat ik toch écht heel geïrriteerd moest zijn omdat de handscanners op waren. Jémig, wat een rijen! De grote borden met "3 in de rij? Kassa erbij!" wiebelden treurig boven de véél langere rijen. Achter élke kassa stond minimaal één übervolgeladen kar, en ookal wisselde ik een paar keer van rij omdat het niet opschoot, al die mensen met überveel spullen hadden überweinig zin iemand met twee lousy boodschapjes even voor te laten. Uiteindelijk was mijn behendigheid mijn winnende voordeel toen er een extra kassa open ging; al die mensen met bijna onstuurbare karren waren nog aan het bedenken hoe ze daar in vredesnaam heen moesten komen toen ik er al bij stond. Lekker puh!

Maar mezelf de winkel weer úit worstelend begon ik het me toch wel af te vragen: hoe kan dat nou? Als ik mijn weekboodschappen doe laat ik altíjd mensen met een paar dingetjes eventjes voor gaan. Dat is toch niet meer als normaal? Dat doet toch iedereen? Kom ik dan in zo'n egoïstische supermarkt? Of is dit nou de 'verhardende maatschappij' ? Maar gelukkig, even later, bij de kaasboer waar een vriendinnetje van me net is gaan werken, werd mijn vertrouwen in de mensheid weer hersteld. Na al een tijdje te hebben gewacht op mijn beurt deed één van de medewerkers *druk* op een knopje en toen deed het nummertjes-omroep-dingetje *flip* en toen was de meneer of mevrouw met nummer 255 aan de beurt. Oh. Een beetje sullig liep ik naar de nummertjes-automaat. Samen met nog een meneer, en toen we elkaar vragend aankeken omdat geen van beiden klaarblijkelijk wist wie er eerder was, zei hij "Nou, dan mag jij wel éérst". Lachend om ons beider onhandigheid trok ik nummertje 259 en bedankte hem.