Annibal's Weblog

Gisteren was het dan zo ver: mijn laatste werkdag was aangebroken. Gaandeweg kwam ik erachter dat het toch wel een apart iets is, zo'n laatste dag. Enerzijds wéét je dat het een bijzondere dag is, alleen..Tja, het vóelt helemaal niet zo. Het is gewoon óók maar een dag, waarop je werkt, praat met je collega's, je ding doet. Ook bij het bij elkaar zoeken van mijn persoonlijke spullen drong het niet echt door; het voelde eigenlijk meer alsof ik op het punt stond met vakantie te gaan, ofzo. Zelfs in de avond, tijdens mijn afscheids-etentje voelde het vooral heel feestelijk aan allemaal. Alleen tijdens de speech die mijn (ex?-)werkgever me gaf kreeg ik wel even tranen in mijn ogen, het was erg bijzonder om op deze manier eens te horen over de afgelopen acht jaren. Verder was het een érg geschikt etentje, waarbij ik het vreselijk gezellig had en waar ik nog lang met veel plezier op terug zal kijken. En ach, aan de andere kant: het is vast niet alsof ik er nóóit meer zal komen, ik woon er immers vlakbij en op mijn vrije woensdagje kan ik er altijd nog eens een theetje gaan drinken. Ben ik ook zéker van plan: het is een goede samenwerking geweest en na al deze jaren in zo'n klein en hecht team zijn het geen mensen die ik licht zal vergeten.

Na het etentje fietsten we een klein stukje door en kwamen zodoende terecht bij het verjaardagsfeestje van Ralph, alwaar we even wat bijkletsten met vrienden en genoten van een drankje. Niet zo heel lang overigens: ik was echt dood- en doodop en voor het eerst in lánge tijd togen we bijtijds terug naar huis van een sociale gelegenheid. Ook best eens fijn!

Vanochtend wederom verjaars-felicitaties: mijn lief is vandaag 32 jaar geworden! Hij is súperblij met zijn hippe nieuwe scheerapparaat en met het t-shirt dat ik voor hem had gekocht van Domo-Kun, een superlief japans popje. Helaas is het nieuwe Wii-spel (Mario Kart) dat ik óók voor hem had besteld nog niet binnen, maar met een béétje geluk kunnen we die morgenavond met onze visite gaan spelen

Meestal gaan we met zijn en mijn verjaardag iets leuks doen en ik had dan ook wilde plannen: ik wilde hem meenemen naar de thermen in Scheveningen, of naar de Panorama Mesdag (toch erg dat we die nog nooit hebben gezien, sinds we beiden al lang in Den Haag wonen). Ik wilde alleen óók nog even de stad in: er stonden nog wat dingen op mijn verlanglijstje en ik had cadeaubonnen voor mijn afscheid gekregen waar ik graag wat mooie, blijvende spulletjes voor wilde kopen. Na de stad wilde Paul echter liever naar húis als nog iets leuks doen (unicum!) sinds hij zich verhéugde op zijn eerstkomende scheerbeurt (unicum!) met zijn nieuwe apparaat. Omdat dát dan weer goed is voor míj (ik hou ervan als mijn lief vers geschoren is, stoppels vind ik niets aan) kon ik niet anders dan toegeven en samen op de fiets stappen. Het ís nog even wennen voor hem, en het scheer-prutje dat eruit komt droop alle kanten op omdat hij er nogal veel van gebruikte, maar het resultaat mag er wezen: heerlijk glad. Omdat we al wel redelijk vroeg in de ochtend wakker waren zijn we nadat ik mijn cadeaus* uit had gepakt lekker lui op bed gaan liggen voor een uurtje of wat, waarna we vervolgens ons feestmaal van eendenborstfilet, patatjes, sla en peentjes met Ben & Jerry's toe veroberden. Nu is lief nog even met iets bezig waar hij graag aan wilde werken, dus heb ik even tijd voor een logje, en omdat morgen een drukke dag is vol visite ga ik zo denk ik lekker weer in mijn bedje liggen.. Ciao!

*: Mijn collega's hebben me verwend: ik kocht twee prachtige kunst-boeken die al een hele tijd op mijn lijstje prijkten (ééntje van post-secret en eentje van Banksy), een statief en een prachtige oogschaduw voor in mijn visagisten-koffer!

"Nou, je laatste daagjes zijn aangebroken joh!" roept iedereen tegen me. Blij. Ikke ook. Zoals Nienke al bij een eerder logje opmerkte: ik ben ontzettend vrolijk, voel me prima in mijn vel. Ik heb héél erg veel zin in mijn nieuwe baan, ben ondertussen alweer een paar weken zonder medicijnen (ging vanzelf, ik vergat 'm steeds vaker, tot ik maar gewoon helemaal niet meer nam).

Maar dat van die laatste dagen, dát komt op de één of andere manier niet zo aan. Het voelt heel ver weg, alles is gewoon zoals het altijd is, ik merk geen verschil. Voel het niet. De nieuwe uitdaging staat diep in mijn gedachten gegrift, maar bij het afscheid van wat ik achterlaat heb ik totáál geen beeld.

Misschien komt dat morgen. Als ik écht afscheid neem. Als ik met een tasje persoonlijke bezittingen de deur uit loop, voor de laatste keer. Of als ik en Paul met mijn collega's en hun gezinnen uit eten ben, om de bijna 8,5 jaar dat ik er heb gewerkt af te sluiten. Wellicht ook, komt het besef pas later, als ik al op mijn nieuwe plek zit. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik me goed voel. Tot diep in elke vezel van mijn zijn is het gevoel doordrongen dat ik een goede beslissing heb genomen. Dat het tijd is. En dat ik op die nieuwe plek de rust zal gaan vinden die ik al een tijd op mijn huidige stekkie mis…

De meldingen van de virusscanner waren niet van de lucht: ze popten sneller up als dat ik ze weggeklikt kreeg. Pc maar uit dan, want het was eerst tijd om alvast verjaardagsboodschappen te gaan doen voor vrijdag en zaterdag, wanneer mijn lief respectievelijk verjaart en viert. Sedert thuiskomst van de super is lief ondertussen alweer bezig: opgeslokt door een hoop heen-en-weer-geïnstalleer, in de hoop mijn pc nog te fixxen zonder 'm volledig te moeten formatteren. Of dat gaat lukken weet hij nog steeds niet. Of mijn D-schijf (die ene met al die foto's en andere Annibal-troepjes erop) is aangetast ook niet. Ik hoop maar dat het gaat lukken en hij een volledig herstel bij elkaar weet te dokteren. En tot die tijd.. Dank ik lief maar op de blote knietjes voor het gebruiken van Linux als besturings-systeem op zíjn pc. Scheelt een hoop infecties

Mijn lief werkt 4 dagen per week, maar dan wel 9 uur op een dag. Omdat hij daarnaast (nog een paar dagen!) een stuk verder moet fietsen als ik betekent dat dus dat hij eerder van huis gaat als ik en ook nog eens een stuk later pas weer thuis komt. Afhankelijk van hoe laat hij zich zijn bed uit heeft kunnen slepen komt hij ergens tussen half 7 en 7 uur thuis. Als ik pech heb (zoals vandaag) zelfs nog later. Ik zo rond kwart voor zes, dus ik heb altijd ruim voldoende tijd om dan nog even wat 'dingetjes' te doen en/of te regelen. En me bezighouden, dat móet ik ook wel, want tjonge, als je dan al enigzins hongerig thuis komt duurt dat nog best lang eer er gegeten kan worden!

Meestal gaat dat nog wel redelijk, want dan stop ik een plakje kaas of een koekje in mijn mond, waarna het ergste hongergevoel al wel weer even gesust is. Maarja, op deze maandag maakte een redelijk onhandige samenloop van onstandigheden het me éxtra moeilijk: Paul was zelfs nog later weg als ik en daarbij had ik ook nog eens mijn broodtrommel met inhoud op het aanrecht laten staan. Ai! In mijn pauze heb ik natuurlijk wel iets te eten gehaald, maar mijn eigenste gesmeerde boterhammies vullen toch altijd een stuk beter. Ofzo. Dus net, toen ik thuiskwam, had ik héél veel honger. En dan staat zo'n doosje vol brood me aan te gapen vanaf het aanrecht. Tja. Eerst kon ik de verleiding nog wel weerstaan, maar uiteindelijk ben ik dan tóch gezwicht. Alle zes de boterhammen heb ik in één keer naar binnen gepropt. Nouja, wel hapje voor hapje dan, maar wel achter elkaar door.

Eerst was het plan om alléén even een hapje te nemen. Toen alleen even één boterhammetje. Maar toen ik per ongeluk al met de tweede was begonnen voor mijn verstandige ik er iets tegenin kon brengen besloot ik maar dat ik alle vier de boterhammetjes met hetzelfde belegje op moest eten. Maar dan níet die twee met hagelslag. Maar die waren daarna wel heel zielig en alleen, zo zonder die andere 4. Ook maar even opeten dan.

Dus nu heb ik geen honger meer. En dan komt zo mijn hongerige man thuis die graag samen wil eten. Dus dan fabriceren we strakjes maar wat, en dat eet hij dan op, terwijl ik mijn portie alleen een beetje heen en weer schuif op mijn bord. En dan eet hij dát er ook nog maar bij op. En daarna, zo rond een uurtje of 11, als het tijd wordt om op bed aan te gaan.. Dán heb ik honger. Zeker weten.

Een CV-meneer die een offerte voor een nieuwe ketel achterlaat die alleszins meevalt,

Twee nieuwe threadless-shirtjes in de brievenbus,

Nog een héél weekend voor de boeg na 3 dagen vrij,

Een práchtige bruiloft, met complimenten voor de make-up en een strálende bruid,

Alle boodschapjes in huis en het huis helemaal schoon,

Nog maar vier dagen werken voordat ik begin met mijn nieuwe baan,

Allemaal mooie nieuwe spulletjes die ons huis opgeruimder en mooier maken,

Het verjaardagscadeau'tje voor mijn lief binnen hebben,

En morgen gezellige dingen doen met vrienden.

Fijn weekend allemaal!

Met het verkrijgen van voldoende nachtrust heb ik het lang niet altijd even gemakkelijk. De afgelopen weken, of misschien wel maanden, waren erg vervelend in dat opzicht: ik sliep heel slecht, werd snel en vaak wakker, lag uren te staren naar het plafond en viel dikwijls pas na uren wakker liggen weer in slaap. Het liefst zo een kwartiertje of 3 voordat mijn wekker weer ging natuurlijk, voor het maximale brakheids-effect.

Al tijdens mijn burn-out kwam ik samen met mijn huisarts tot de conclusie dat deze problemen bij mij veelal het gevolg van stress zijn en ook hier leek deze bevinding weer van toepassing: ergens werken terwijl je erachter bent gekomen dat je liever iets anders wil doen eiste zijn tol. Nu, met een beetje hulp van de huisarts én een nieuwe baan op stapel gaat het alweer stukken beter; als vanouds slaap ik vaak weer als een blok gewapend beton. Omdat het in mijn hoofd echter nog niet volledig rustig lijkt te zijn heb ik de laatste tijd wel 'last' van andere creatieve uitingen van mijn onrust tijdens het slapen: ik droom als een gék!

Sommige dromen zijn op z'n minst interessant te noemen; zo droomde ik al twee keer over race-auto's*. In één droom had ik een gigantisch race-parcours in mijn bezit, waarop ik en Wim (bijna zonder uitzondering de persoon met wie ik al mijn nachtelijke avonturen beleef) flink konden scheuren met onze uitgebouwde bolides. Eén nadeel: als je eenmaal boven was (het was een soort trechter omhoog) moest je stoppen en overstappen in een skelter, anders mocht je het practisch verlaten woestijndorpje dat bovenop het parcours lag niet in.

In mijn tweede autodroom gingen ik en Wim naar een autobeurs en ik besloot dat ik daar in mijn nieuwe auto naartoe zou gaan om de blits te maken: ik had namelijk net een groene** Formule 1- auto op de kop getikt. Met gevaar voor eigen bekeuring (zelfs in mijn droom was ik ervan doordrongen dat ik de weg er niet mee op mocht) reed ik over de grote weg naar de beurs, alwaar ik enige moeite had met parkeren (hij bleek toch wel een stukje groter en breder als ik dacht en achteruit rijden kon 'ie niet). Gelukkig maakte het kleine stukje rijden, waarin ik het toegestroomde publiek liet zien hoe snel 'ie wel niet was, weer veel goed

Andere dromen zijn verontrustender, zoals ik eigenlijk méér van mezelf gewend ben. Zo was er vannacht een jongetje dat mishandeld werd door zijn vader (kinderen moeten het nogal vaak ontzien in mijn dromen) die ik 'hielp' door hem regelmatig stiekum van whisky te voorzien zodat hij zich lam kon zuipen en zat ik in een tweede droom vast op een andere planeet als waar ik hoorde te zijn met een groepje nerveuze meisjes en een clown (??). Om de tijd te doden maakte ik maar gewoon veel foto's en ontweek ik telkens de gesprekken over "wat nu als we hier nóóit meer weg komen??" Wat er verder allemaal gebeurde weet ik niet zo goed meer, maar ik weet nog wel dat er íets gebeurde waardoor de hoofden van twee van die meisjes implodeerden en de clown daar iets extreem droogs over zei (en vervolgens begon te huilen, zodat alle make-up uitliep).

Hoe het ook zij, al lig ik in de nacht stúkken minder vaak wakker, druk heb ik het dus nog steeds. Vandaar dat ik vanavond eens even flink de beest uit heb gehangen bij de Ikea: een nieuw hoofdkussen en nieuwe nachtkastjes hebben we meegenomen. Met een beetje geluk helpt meer opgeruimdheid rondom ons bed*** met de rust in mijn hoofd en biedt het nieuwe kussen dusdanig meer steun in mijn nek dat ik ook dáár weer fijner van ga slapen. We zullen zien!

************

En tja, nu we tóch bij de Ikea waren.. Hebben we ook meteen even twee kattenspeelgoedjes gekocht. En een hip kattenkussen (zie foto). Een tijdschriftenrek. Een nieuwe afwasborstel. Een servettenstandaard en nieuwe snijplankjes. Plastic bakjes in blije kleurtjes. Ohja, en ook maar gewoon paneelgordijnen voor on de woonkamer, met bijbehorend ophangsysteem. En een opklapbare hoge barkruk met rugleuning, die ik mee kan nemen op visagie-klussen (zodat mijn model nooit meer te laag zit; goed voor mijn rug!).. Maarehm, we hebben ons ingehouden hoor: de prullenmand voor in de studeerkamer hebben we toch maar níet meegenomen

*: Ik heb het voor de zekerheid even opgezocht en volgens het droomwoordenboek dat ik raadpleegde blijkt autorijden voor je carrière te staan, waarbij de soepelheid danwel stroefheid waarmee de auto vooruit komt érg veelzeggend is. Best leuk om over racewagens te dromen dus..
**: Om de één of andere wazige reden was dit van significant belang.
***: Nu hebben we tafeltjes, dus alles dat er niet oppast, zoals mijn boeken, DS en knuffels zwerft rond op de grond.

Drie daagjes vrij.

Een bruiloft.

Een meneer die naar onze CV-ketel komt kijken.

Wijntjes drinken met een vriendin.

De CD-presentatie van Qrio. 

En héél veel luieren