Uit eten
Toen we gisteren bij Suus weggingen bedacht ik me dat het zónde was om niet van het mooie weer gebruik te maken en nog wat te genieten in het zonnetje. Een terras opzoeken en er samen een klein hapje eten leek me een geweldig idee. Lekker jezelf eens verwennen, niet hoeven koken en even de onverdeelde aandacht voor elkaar. Belangrijk, want door de drukte van de afgelopen twee weken en mijn vermoeidheid door mijn nieuwe baan hebben we nou niet bepaald veel quality-time met elkaar kunnen spenderen. Omdat Suus in de stad woont leek het ons niet al te moeilijk een eet-terras te vinden in het zonnetje. Maar onze favoriete restaurantjes hebben over het algemeen helemaal geen terras, bedachten we ons. En degene die dat wel heeft, heeft een terras in de schaduw. Op de Grote Markt eten dan maar.
Maar op de grote markt bleek de schaduw ook meer ingevallen te zijn als wij verwachtten en het deel van het terras waar nog wèl zon in overvloede was, zat het natuurlijk bárstensvol: er waren zelfs mensen op de grond gaan zitten. Omdat we onderweg naar huis ook nagenoeg langs een aantal eettentjes zouden komen leek het ons dan maar het handigst om op de fiets te stappen en onderweg verder te zien. Maar ook deze terassen waren op de schaduw, vol, of zonder gelegenheid te pinnen. Een pin-automaat opzoeken dan maar? Daar had ik eigenlijk al geen zin meer in. Sterker nog: de lol was sowieso wel een beetje van dat hele uit-eten-verhaal af. Maar van de nood kun je natuurlijk óók een deugd maken, bedacht ik me. Aldus renden wij de Albert Heijn bij ons om de hoek in, stelden de maaltijden samen die we ieder graag eten wanneer we uit eten zijn, sleepten de kampeertafel mee uit de kelder en installeerden ons met de katjes op het balkon. Oók niet echt in de zon, maar wél lekker buiten. En nog véél meer samen dan in een restaurant. En dat voor een fractie van de prijs..
We genoten van elkaars gezelschap. Van onze balkonplanten, die alweer in de knop staan. Van de katten, die zichtbaar blij waren buiten te zijn en die hapten naar vliegjes, mekkerden naar vogeltjes en rolden door de laatste herfstige blaadjes die zich in de hoekjes op hadden gehoopt. Gezellig en knus. Helemaal nog niet koud. En het eten was gewoonweg zálig.
"Ik wil wel vaker in dit restaurantje eten" zei ik Paul. "Het bevalt me hier wel. De entourage is leuk, de bediening kan er ook prima mee door." Paul keek naar de katten, die met enige regelmaat omtrekkende bewegingen richting onze tafel maakten, in de hoop op een stukje vis van mijn zeemeerminnenmaal. "Zéker." Zei Paul. "Ik vind alleen de andere gasten zo opdringerig.."
April 28th, 2008 at 13:03
Hahaha! Tja, je moet maar net geluk hebben met de andere gasten ja…!
April 28th, 2008 at 21:19
hahahahahaha, heerlijk het zulke avonden. De slagroom op de cake.
April 28th, 2008 at 23:03
@ Wien: Haha, tja, ach, ik vond ze wel lief eigenlijk
@ Janneman: Ja, precies! Héérlijk!
April 29th, 2008 at 00:09
Lekker he, weer buiten kunnen eten!
Tja eten met 3 smekende bekjes onder de tafel, is wat minder…
May 1st, 2008 at 00:06
Haha, fijn inderdaad
En tja, ach, die smekende blikken kan ik zo onderhand prima hebben hoor, als ze maar niet gaan jatten. Het is ergens ook wel sneu, want normaal krijgen ze wel een stukje van me, maar nu met Max mag er ABSOLUUT niets extra’s in die kat en als één niet mag, mag niemand he?