RSS
FlickrEen avontuur met een staartje
20 Apr 2008 10 Comments
in Pirate kitty and her kittens, Pirate kitty in distress
Nou, daar zaten we dan, eergisteravond, op de bank met het laatste advies van de dierenarts in ons hoofd: “zet Max zo lang mogelijk apart met een kattenbak met keukenpapier erin, zodat je erachter kunt komen hoe veel hij plast, of er bloed in zit en natuurlijk ook óf hij wel plast.” Lastig, want katten tegen hun zin ergens opsluiten werkt vaak érg slecht. Je moet ze dan ergens apart zetten waar je voorlopig niet meer zal komen, want anders ontsnapt het betreffende dier natuurlijk metéén zodra de deur ook maar denkt aan opengaan. Maar uiteindelijk bedachten we toch een oplossing: Max een hele nacht lang bij ons op de kamer met water, brokjes en eigen bak, Loki en Beertje in de rest van het huis (maar dan wel de kamerdeur open, die anders dicht gaat zodra we naar bed gaan). Het ging verassend goed: geen enkel katje heeft er echt heel moeilijk over gedaan.
Toen ik gisterochtend uit bed kwam was Paul al weg: die ging een dagje trainingen geven bij de YMCA. Hij had het me al even toegefluisterd toen hij uit bed ging en toen ik na een beetje uitslapen zelf ook nog even controleerde was de conclusie duidelijk. Géén plasje. Geen druppel te bekennen. Zou een kat een hele nacht zonder te plassen kunnen? Ik weet zéker dat ik ‘m op de bak heb gehoord (ik heb dan ook slecht geslapen: ik lag continue te luisteren wat hij aan het doen was), maar schoner als dit kon een kattenbak niet zijn.. Na enig gedub belde ik toch maar even de weekend-dierenarts (toevallig had de dierenarts van Paul’s zus Suus dienst, waar ik tijdens één van haar vakanties al wel eens was geweest met haar Pluk) en door de dierenarts werd me te verstaan gegeven dat dit een spoedgeval was dat zelfs geen paar uur meer kon wachten. Over drie kwartier werd ik verwacht met Max. Wow! Sprintje trekken naar de douche, via de telefoon om mijn moeder te bellen (altijd fijn om iemand bij je te hebben), Max nog éénmaal bij de kattenbak opsluiten (waar hij meteen op ging, maar na een klaaglijk mauwtje onverrichter zaken weer vanaf kwam), vervolgens kat in bakje proppen, papierhandel en alles dat ik gisteren van mijn eigen dierenarts mee had gekregen in een tasje en meteen de auto in.
Bij mijn moeder stapten we over in mijn mama’s Alto, omdat die makkelijker te parkeren is en om twee over half twaalf spoedden we ons de praktijk in. Het was dezelfde arts die mij ook al eens had geholpen met Pluk, dus dat was fijn. Een prettige man. Hij registreerde onze gegevens en liet ons meteen door. In de behandelruimte liet ik alles zien dat ik de dag ervoor bij de dierenarts mee had gekregen: de rekening waarop exact te zien was wat ze gedaan hadden qua prikjes, de antibiotica voor thuis en de speciale brokken die ik er had aangeschaft. Vervolgens voelde de dokter Max’ blaas, maar net als bij de andere dierenarts was deze niet overdreven vol. “Waarschijnlijk krijgt hij er nog wel druppeltjes uitgeperst” zei de arts. “Maar we gaan eens kijken hoe verstopt hij is. Wanneer de kat niet verstopt is kan ik met relatief gemak zonder verdoving een catheter inbrengen.” Ik keek naar mijn kat. Arm dier. Samen met mijn moeder hield ik hem op zijn zij op de behandeltafel gedrukt, terwijl de arts de katheter in probeerde te brengen. Wriemelend en piepend probeerde Max zich los te wrikken, maar zonder succes. Ook de dierenarts boekte weinig succes: hij voelde iets dwars zitten waardoor het niet lukte. Na nog één poging voor-de-zekerheid was het hem meer dan duidelijk: deze kat zat verstopt en moest doorgespoeld worden. Een narcoseprik werd toegediend en ocharme, wat vocht mijn kleine mannetje ertegen. Het gevecht was zó sneu om aan te zien dat ik mijn tranen niet kon bedwingen: kwijlend en kokhalzend viel zijn achterlijf al om, terwijl hij met zijn voorpoten wanhopig richting de zijkant van de tafel probeerde te klauwen. Zijn staart zwiepte vervaarlijk en er moest een tweede narcoseprik aan te pas komen eer hij het écht niet meer hield. Nog ver nadat ook zijn voorkant in was gezakt was aan zijn staart te zien dat hij het er nog stééds niet mee eens was. Goede goden, wat breekt dán je hart.
Toen hij eenmaal écht tot rust was gekomen kon de dierenarts beginnen en opnieuw kwam de catheter tevoorschijn. Hij moest echter een smallere pakken, want door de verstopping paste het gewone formaat niet eens. Hierna spoot hij veel vloeistof naar binnen (nóóit geweten dat er zó veel vocht in één kat kan!) tot het verlossende moment daar was en het vocht er weer uit begon te komen. Met een bakje eronder kneep hij vervolgens de blaas weer leeg en ja hoor, het was luid en duidelijk te zien: gruis! Nu de blokkade weer was opgeheven en Max dus weer normaal zou kunnen plassen was het tijd voor blaasontspanners, zodat hij pas plas-drang krijgt op het moment dat zijn blaas écht vol is (anders zou hij opnieuw gruis in zijn plasbuis kunnen persen omdat de aandrang dan te snel komt) en hem weer bij te brengen. Mijn arme hummel! Met een zeiknat achterlijf lag hij om zich heen te kijken, nog volledig versuft. Dankbaar kroop hij weer in zijn draagmandje om aldaar verder te suffen. Na deze druim drie kwartier durende behandeling handelden we bij de balie vervolgens de administratieve rompslomp af, kregen we andere pillen mee die hij naast de antibiotica van vrijdag óók voorlopig moet hebben en met een hartelijke groet vertrokken we weer huiswaarts. In de auto begon hij zelfs nog een beetje te mauwen om te laten weten dat hij het er niet hip vond en eenmaal thuis wankelde hij meteen zijn mandje uit. Ik denk niet dat ik jullie kan omschrijven hoe opgelucht ik was!
Na nog een middag lang waggelend (ja, logisch, arme) en instabiel op zijn poten door de kamer te hebben gescharreld is hij zo langzaamaan weer terugnaar die good old Max die je uitdagend aankijkt terwijl hij aan de bank krabt en je met regelmaat mauwend wijst op het feit dat hij wil eten. Alledrie de katten hebben we nu op het speciale-brokjes-dieet gezet en dat gaat goed: het is waarschijnlijk bijzónder voedzaam, want ze klagen niet terwijl er toch echt niet áltijd meer brokjes klaar staan (van deze brokken mogen ze niet zo veel). Relief! Om heel eerlijk te zijn weet ik alleen niet zo goed wat ik moet denken van de manier waarop onze eigen dierarts dit probleem heeft aangepakt: enerzijds snap ik best dat je niet zó maar een kat onder narcose gaat brengen, maar eerst zeker wil weten of het niet op een andere wijze kan worden opgelost, maar toch.. Ze hebben ons wel zo het weekend ingestuurd. En waarom kon de weekend-arts dan wél checken of hij verstopt was zonder hem onder zeil te brengen? Misschien ben ik nu een zeikerd hoor, maar ik ga toch eens bij een andere dierenarts navragen hoe zíj hier tegenover staan. Afhankelijk hiervan zullen wij ons beraden: misschien toch een andere dierenarts? Ik weet het niet..
************
Al snel na deze haast-actie nam het weekend gelukkig weer de vormen aan van een normáál weekend: mijn moeder en Wim kwamen nog even een kopje thee drinken om te zien hoe het Max verging en hierna was er gelukkig nog ruim genoeg tijd om de afspraak die ik al een tijd terug maakte door te laten gaan: Erica kwam langs! Hetzij wat later als gepland, waardoor we maar besloten dat ze beter kon blijven eten, maar we waren allang blij dat we deze date niet hoefden te verplaatsen. En gezellig wás het: samen even een boodschap, veel knuffelen met de katten, met z’n drietjes eten en daarna verloren we de tijd behoorlijk uit het oog: uiteindelijk liep Erica pas na twaalven de deur uit. Het was leuk!
Vandaag is een fijne luierdag; veel meer als slapen en een beetje internetten heb ik niet gedaan. Zodadelijk maar eens eten, nog een DVD-tje erin, en lekker luieren tot ik morgen weer op cursus mag. Jeej!
N.B.: Op de (slechte) foto: Max als baby (genomen op het nest) 
10 Comments (+add yours?)
Leave a Reply
Apr 20, 2008 @ 20:16:00
Ja die arme Max! Blaasgruis is een lastig probleem hoor. Gelukkig heeft de (weekend)dierenarts ‘m weer helemaal door kunnen spoelen. Hopelijk kan hij voortaan gewoon (blijven) plassen met de medicijnen en het andere eten.
Ja superfijn dat onze “date” toch nog “gewoon” door kon gaan. Vond het supergezellig met jou, Paul en de poezen. Veel gekletst en gelachen, Echt super!!
Lekker zo’n relaxdagje he!
Liefs en een hele dikke kus!
Apr 20, 2008 @ 23:35:00
Ja het was weer spannend dit weekend met de nodige hobbels.
Maar we hebben ons er kranig doorheen geslagen al zeg ik het zelf.
Ik ben blij dat Max weer de oude begint te worden. Het is geen leuk gezicht de behandeling maar het moest gebeuren. Het was wel fijn dat ik Anja kon steunen. Nu maar hopen dat het nu verholpen is.
We hebben er wel veel van geleerd. (met het oog op Loki en Ichi zijn mannetjes die dit ook kunnen overkomen).
Veel liefs, mamsl-)
Apr 21, 2008 @ 10:12:00
Heftig, ik begin trouwens steeds meer te snappen hoe we het bij toet hebben kunnen missen als ik jouw verhaal lees.
Hou hem in de gaten, het is nog niet over!!
Apr 21, 2008 @ 11:13:00
ik ben een fervent dierenliefhebber, edoch niet gecharmeerd van een dier in huis. maar zoals jij in bovenstaande tekst over jouw max schrijft vind ik prachtig om te lezen. net als bij menselijke baby’s gaat dierenleed door merg en been. voelde even met je mee!
Apr 21, 2008 @ 17:23:00
Jakkes wat een verhaal zeg! Gelukkig dat de weekendarts hem er weer wat bovenop heeft geholpen!
Ik snap je twijfels bij je andere dierenarts, als de weekendarts zonder narcose of moeilijke handelingen meteen even kon voelen hoe het zat dan kan je eigen dierenarts dat toch ook? Beetje makkelijk geweest van hem!
Naja Max gaat de goede kant weer op en dat is het belangrijkste!
Veel plezier in je nieuwe werk!
Apr 21, 2008 @ 19:30:00
Het is me wat, katten en hun blazen. Hoop dat Max snel weer helemaal het mannetje is!
Apr 21, 2008 @ 20:38:00
Jakkiebah… Zo naar als je diertje zich rot voelt. Want dan zijn ze meteen heel erg ziek. Hopelijk gaat het nu beter met Max. En dierenartsen zijn vreemde vogels, soms. Het is belangrijk dat je er een vindt die snapt hoe jij met je dier omgaat en daar begrip voor heeft.
Apr 21, 2008 @ 22:00:00
Laten we hopen dat die lieverd van jullie er snel weer bovenop komt… Naar zeg!
En oh man, na die alinea over Erica krijg ik zo’n zin om weer eens af te spreken..!
Mar en ik hebben al meer dan eens gesproken over een housewarming, maarja, ons huis is nog lang niet… toonbaar.
Apr 21, 2008 @ 22:05:00
Oh, en wat de twijfelachtige dierenarts betreft: ik zou vooral rond gaan vragen.
Zep (uweetwel: de hond van mijn ouders) heeft nu wegens de verhuizing een andere dierenarts, en deze schrok zich kapot toen bleek hoeveel medicijnen Zep dagelijks moest slikken om een vermeend (ja, je leest het goed: verm
May 01, 2008 @ 11:11:00
Oh, wat ontzettend naar voor Max (en jullie!). Gelukkig gaat het nu dus beter met hem, maar kan het probleem opnieuw de kop op steken? Of heeft de arts daar niks over gezegd? Geef ‘m maar een dikke knuffel namens mij!