Annibal's Weblog

Mijn lieve Max. Mijn stoere Max. Mijn übermacho kater, als een kleine zieke baby in mijn armen, vandaag bij de dierenarts. Hij drukte zijn lieve lijf dicht tegen me aan en kroop met zijn kop in het holletje van mijn elleboog. Gelukkig, thank the Gods, waren we rúim op tijd met onze constatering dat er iets mis was met hem. Hij waste zich de afgelopen twee dagen wel érg vaak, daar 'tussen zijn achterpoten'. En als hij van de bak kwam liep hij een beetje raar. Ongewoon aanhankelijk en knuffelig ook wel, eigenlijk. En zelfs zijn relatief nieuwe fetish voor het drinken uit álle bekers water die hij vinden kan (bij voorkeur de mijne, en bij voorkeur met als gevolg dat de beker omvalt, zodat ik daarna een plens water moet opvegen) kwam inééns in een ander licht te staan. En misschien nog wel de meest storende: hij zeurde ineens een stúk minder hard om eten. Eenieder die Max een beetje kent zal weten: dát is niet goed. Snoepjes en andere lekkernijen kunnen hem gestolen worden, maar zijn zakje natvoer in de avond, dát is heilig. Alarm!

Nouja, ik maakte me dus best zorgen, gisteravond. Maar Paul wist me te sussen: hij speelde immers nog gewoon, eten ging er op zich gewoon nog in als koek en ook over zijn buikje aaien, waar Max pertinent van in de kwijl-stand slaat, kon ongewijzigd worden voortgezet. Een nadere speurtocht op het internet wist ook het laatste beetje zorg dát nog bij me sluimerde bijna volledig weg te werken: de symptomen die hier overal van werden genoemd* waren bij Max in geen velden of wegen te bekennen. Maar toch: sinds ik een paar maanden terug werd geconfronteerd met twéé katten met érnstige blaasproblemen in anderhalve week tijd** kon ik het tóch niet helemaal loslaten. "Morgen bel ik de dierenarts even, in mijn pauze." Sprak ik af met Paul. "Gewoon voor de zekerheid even bellen mag altijd." Zei lief. Dus in mijn pauze belde ik. Of het kwaad kon, wat ik tot nu toe had opgemerkt bij Max-lief, vroeg ik de dame aan de andere kant van de lijn. Het antwoord liet weinig aan de fantasie over: ik kon tussen één en twee langskomen, want op deze manier kon hij niet het weekend in.

De schrik zat er behoorlijk in: na gisteravond had ik absoluut niet veel meer verwacht als een lachende assistente die moeiteloos een zéér logische verklaring voor dit fenomeen wist op te lepelen, zodat mijn nachtrust weer veiliggesteld zou zijn. De rest van de middag heeft het me extreem veel moeite gekocht me te concentreren op de cursus, die ik voor mijn nieuwe baan aan het volgen was. Het gíng wel, maar niet van harte. Toen ik klaar was wist ik niet hoe snel ik weg moest komen (doorgaans heb ik daar stukken minder last van), want ik had met de assistente afgesproken dat ik hen meteen zou bellen zodra ik uit mijn werk was, zodat ze ergens tussen de reeds volle agenda door een gaatje konden creëren voor Max. Om zes uur mochten we uiteindelijk komen.

Door de cursus was ik al vroeg thuis, zodat ik dus eerst nog moest wachten. Tot Paul thuis kwam. En tot het tijd was om Max in zijn bakje te prutten. De katten vonden het allang best: die hadden extra vroeg hun maaltijdzakje gekregen en hadden dus feest. Ik handelde wat telefoontjes af, ruimde een beetje op. Toen zag ik Max van de bak afkomen. Hmm.. Omdat ik de dierenarts-assistente niet had kunnen vertellen of hij wel of niet kon plassen leek dit me een uitgesproken tijdstip om in elk geval nog even een blik op de kattenbak te werpen. Grote kans dat dit me niets zou zeggen want er maken nog 2 schatjes gebruik van die bak, maar hey, proberen kan altijd, toch? Terwijl Max zich wederom waste, trok ik de kap van de bak en kreeg spontaan een hartverzakking: geen drúppel te zien! Nergens! Daar sta je dan, met je goede voornemen de ernst van de situatie eens even flink te ontkrachten door vrolijk een gigantische plas in de bak te constateren.

Gelukkig kon ik er even over praten met mijn mama aan de telefoon, want nu was ik pas ECHT ongerust, en lief kwam ook maar niet thuis. Snotterend somde ik nog eens aan mijn moeder op wat die twee andere zielige katjes was overkomen en trok een stuk of vier keer met een bevend stemmetje de conclusie dat Max vast niet dood zou gaan, een spoedoperatie zou moeten ondergaan of per direct opgenomen zou worden in het dierenhospitaal. Geen minuut te vroeg kwam Paul binnen en meteen gingen we op pad.

De drie minuten wachten in de wachtkamer leken een eeuwigheid; na de eeuwigheid kroop mijn arme, normaal-zo-stoere-vent tegen me aan als een baby. Míjn baby. Hulde van de dierenarts: doordat we er nu héél vroeg bij waren zijn de beginnende blaasproblemen van dat lieve, gekke zwarte beest waarschijnlijk met medicijnen en speciaal voer te verhelpen. De rest van zijn leven moet hij in elk geval op dieet met héle lekkere (en overigens ultíem dure) brokken en de komende nacht(en) zijn we verplicht over te gaan tot eenzame opsluiting, apart van zijn broer en zus maar met kattenbak, zodat we morgenochtend heel goed kunnen zien wat er allemaal wel en niet uit komt.

Maandag weer terugbellen. Een prik met zijn eerste shot antibiotica ging erin. En nog een kalmeringsprikje erachteraan. Met een stoned-e kat achterin reden we weer terug naar huis, alwaar we hem opgelucht lamknuffelden. Hoe dankbaar ik ben dat Janneman en Luna hun ervaringen met hun zieke katten deelden met hun lezers zal ik nauwelijks kunnen uitleggen. Hierdoor werd ik gewezen op een probleem waar ik me niet heel erg van bewust van en was ik voldoende op mijn hoede om tijdig te constateren dat mijn kat ziek is. Beter is hij nog niet, maar we kunnen hem vanaf nu in elk geval goed in de gaten houden. We kunnen er iets mee dóen.

Ik hoop maar dat hij snel weer de oude is..

*: Men sprak van pijn tijdens het plassen (te merken aan het klaaglijke gemauw vanuit de kattenbak), bloed bij het plassen, ineens niet meer goed zindelijk zijn of helemáál niet meer kunnen plassen.
**: Janneman verloor haar prachtige, 3-jarige Toet als gevolg van blaasproblemen en Luna heeft wékenlang vanwege soortgelijke problemen heen en weer gereisd tussen dierenarts, spoedkliniek en thuis met haar doodzieke katje Bruce Lee.

6 Responses to “Max”

Leave a Reply

Name

Mail (will not be published)

Website