Ik heb er weer één, ik heb het he-le-maal ontdekt. Ik kan er niets aan doen, soms zijn ze er gewoon, zomaar opeens. Meestal gaan ze vanzelf weer weg (zoals slagroomtruffels, negerzoenen, mergpijpjes en café noirs), anderen blijven (chocolade, filet american en broodjes fricandel mayo). Het is dus de vraag of dit weer een blijvende is of niet. Hopelijk niet, want het is weer een héle slechte: van die baby-patatjes (pommes frites julienne, zoals de Aviko ze heel netjes noemt) met een grote klodder van die American fritesaus erop. Yum! En zoals dat meestal gaat bij verslavingen heb ik het er maar zwaar mee: élke dag, wanneer ik met Paul bespreek wat we zullen gaan eten, roept mijn verslaving heel hard "PATATJES!!" en zie dáár maar eens tegenin te gaan. Dat lukt me dus nooit zo goed. Naar. Best wel.
En nu hebben we al zéker 3 dagen geen patat gegeten. Dus ik wil het. Ikwilletikwilletikwillet! Zucht, en het is zo slécht.. Wat moet ik híer nu weer mee? Sterk zijn en nee tegen mezelf zeggen, tot ik me op een dag écht niet meer in kan houden en mezelf zó vol patat prop dat ik er misselijk van word? Eraan toegeven en erop vertrouwen dat dit maar tijdelijk is, iets waarop ik vanzelf weer uitgekeken raak? Optie twee is een stúk aantrekkelijker als de eerste, maarja..
….
Hebben jullie wel eens zoiets? 
Raar eigenlijk. Hoe de tijd vliegt, zonder dat je echt iets aan het dóen bent. Even het huis schoonmaken. Even lezen, beetje computeren. Aanrommelen. Een bakje koffie/thee in de stad. En dan? *Poof!*
Weg is je zondag..
Tja, dat heb je wel eens, he? Dat je zin hebt in 101 dingen, die je vervolgens állemaal tegenstaan wanneer je ze dan gaat doen. Als ik ga lezen wil ik een film kijken, als ik een film opzet wil een een logje schrijven, als ik eenmaal achter de pc zit wil ik toch liever mijn popquiz maken voor op de site van een vriend. And so on. And so forth. Héél irritant. Begrijp me niet verkeerd hoor, alles gaat goed, de meeste bacillen hebben het veld alweer geruimd en ik voel me best ok hoor, maar.. Ik weet het niet, ik voel me zo rusteloos, de laatste dagen. Maak ik me dan zorgen om dingen? Nee, niet echt. Geloof ik. Maar ik voel me zo ondertussen geloof ik alsof ik op de trein sta te wachten, die maar niet komt. Ik moet verder, ik moet door, maar ik ga niet vooruit; ik sta stil.
De sollicitaties gaan goed, maar toch is het 'm elke keer net niet. Ik begin er zo beetje bij beetje ook wel achter te komen hoe het komt: mijn werk- en denkniveau komt niet overeen met de opleidingen die ik heb gedaan. Mijn niveau kan dus een reden zijn om me af te wijzen, ik ben 'te zwaar' voor de functie waarop ik solliciteer. Bij de assesment die ik haalde bij een ander bedrijf bleek bij de intelligentietest dat mijn niveau een stúk hoger lag als het vereiste, terwijl ik had gesolliciteerd op mijn opleidingsniveau. Maarja, als ik dan op zwaardere functies solliciteer wordt ik weer zonder gesprek afgewezen. Ik heb nog (veel) hoop voor mijn laatste sollicitatie, bovendien zou het bedrijf waar ik een assesment deed me doorsturen op alle functies waar personeelszaken me op vond passen (alleen werkt het bedrijf térgend langzaam), ik heb weer een aantal brieven de deur uit en ik heb me ingeschreven bij twee uitzendbureau's. Misschien dat ik daar een voordeel heb wanneer er iemand is die mij 'voor kan stellen' en mijn cv daarbij metéén toe kan lichten.
Wanneer je op de bus, tram of trein staat te wachten is er vaak één ding dat werkt als een debiel: wanneer je een sigaret aansteekt komt het betreffende voertuig meestal per direct aangereden. Maar wat is nou het equivalent van een sigaret als je niet op een bus, maar een baan zit te wachten?