En gij zult vinden?
Ookal ís het redelijk zeldzaam, het gebeurt: er zíjn van die dingen die je zélfs op het hedendaagse www niet kan vinden..
Heeft er iemand toevallig een mp3 van het liedje "Soms, als ik zomaar wat zit na te denken" van Bert en Ernie?? Op youtube heb ik overigens wel de Alfabetmars gevonden, van datzelfde bandje 
(Ja, ik héb 'm wel, hoor. Op LP. En als het góed is ook nog ergens op casette. Maar ik heb daar geen spelers meer voor 
)
Met het groeien van mijn zelfvertrouwen groeit ook mijn vertrouwen in de dingen waar ik in geloof. Want ja, ik geloof. Niet per sé in een God als hoedanigheid (al zou er best een waarheid in kunnen schuilen), maar in een bepaalde balans van zijn. Hoe veel ik er ook over nadenk, uiteindelijk is dit alles voor mij te vervatten in één universele spreuk die voor mij een waarheid, een troost, maar vooral een manier van leven is: "What you give is what you get". Ik probeer altijd mijn best te doen voor anderen. Ik werk hard, alles dat ik heb wil ik delen, wanneer er iemand iets nodig heeft wil ik er voor diegene zijn. Een lange tijd in mijn leven heb ik mijn leven ingericht op het geven en voelde ik me bezwaard om te nemen, maar deze dagen kom ik er steeds meer achter dat er een bepaalde balans in hoort te zitten. Een balans die vanzelf komt, als je jezelf ervoor openstelt. Ik mág ook best eens voor mezelf kiezen, voor mezelf ópkomen, een compliment dat ik krijg in dank áánnemen of vinden dat ik iets verdíend heb.
In deze periode van nieuwe bewustwording kwam er iemand op mijn pad die mij, ondanks de héle korte ontmoeting, raakte in mijn hart en ziel. Aan het einde van onze ontmoeting liet ze mij een engelenkaart* trekken en de afgelopen dagen moet ik steeds vaker denken aan de kaart die mij gegeven werd. De betekenis sijpelt steeds meer in mijn dagen door: ik trok "Geschenk van God" en de kernbetekenis van deze kaart was, dat er een hoop liefde voor mij is en het enige dat ik hoef te doen om het te ontvangen, is me hiervoor open te stellen. Te accepteren dat ik deze liefde krijg. En waard ben. Ik leer. Ik accepteer. En ik stel me open. Met een fantastische gevolgen, geschénken, waaronder dit afgelopen weekend.
Vrijdagavond een drukbezocht benefiet vol postitiviteit, waarbij de band F wat ons betrof absolúút de show stal, we onze vriendjes en vriendinnetjes weer even spraken en we met enthousiasme onze vrienden konden steunen. Een prachtig initiatief van een goede kennis, die zich sinds zijn reizen naar Bolivia met hart en ziel in dit project heeft gestort, omdat hij oprecht voelt dat dit land vol gebroken mensen méér verdient als dat het nú krijgt. Hoe kunnen we deze bijzondere missie, dit geschenk dat hij aan het Boliviaanse volk wil geven, nu niet van harte steunen?
Gisteren was de dag waar ik al lang naar uit had gekeken: een dagje winkelen met vriendin Francis, met wie ik altijd bijzonder hard kan lachen, maar ook serieuze gesprekken kan voeren. We hebben het absoluut ópperbest naar ons zin gehad met z'n tweetjes en we hebben ook de Nederlandse economie niet in de kou laten staan: flessen drank (van de cocktail die wij graag op Lowlands drinken), lippencrème (mijn persoonlijke verslaving, heden overgedragen op mijn vriendinnetje ;-)), een nieuwe koptelefoon, sleutelhangertjes, een diadeem, nieuwe sokken, nieuwe opschrijfboekjes voor in mijn tas, housewarmingcadeau'tjes voor later op de avond.. En ik kreeg van Fran een wel héél bijzonder cadeau waar ik diep van onder de indruk ben: een telefoonhanger van Tinkerbell bezet met Swarovski-kristallen. Nog voor mijn bruiloft, mijn verjaardag en mijn nieuwe baan. De schat! Hoe bijzonder.. (Lieve Fran, thnx so much! X!)
Nadat Fran was blijven eten (en ik mijn tijdens het winkelen gearriveerde nieuwe laarzen aan had getrokken :-D) fietsten we naar Rijswijk om met Sylvia en Jeroen te vieren dat zij een gewéldig nieuw huis hebben betrokken. Het hippe thee-setje dat wij hen samen met vrienden Ralph en Karen cadeau gaven viel erg in de smaak en later op de avond hadden Karen en ik nog even een héél prettig gesprek over een vervelend voorval van een paar weken terug. Omdat Karen iemand is die doorgaans héél goed door heeft hoe dingen in elkaar zitten en ook een érg sterk mens is, heeft haar mening en advies mij érg gesterkt en bemoedigd.. Later dan we eigenlijk gewild hadden fietsten we weer terug naar huis, vol van een gezellig feestje.
Vandaag was de laatste dag van ons geweldige weekend, waarbij we met vrienden Rob en Nicol hebben geklust in hun nieuwe, práchtige huis. Buiten het klussen om was het ook bijzonder gezellig om hen weer eens te spreken en te spelen met hun schattige zoontje Tim, die zich helaas wel een beetje naar voelde de afgelopen dagen. Waarschijnlijk een virus in combinatie met tandenpijn, de arme hummel.. Evengoed hebben we een paar prachtige lachjes van hem gekregen, zijn Rob en Nicol goed opgeschoten met het huis en vertrokken we moe maar voldaan weer naar huis. Een beetje bank hangen, even een logje typen, en fijn ons bedje in en nagenieten van al deze geschenken. Geschenken, die wij hebben kunnen geven. Geschenken, die wij hebben gekregen. Allen even prachtig. En mij allen erg dierbaar..
*: Een soort van tarot, maar dan een kaartenset waarbij op elke kaart een engel staat, die een betekenis voor dát moment in jouw leven heeft.
Vanaf mijn 12e of 13e wist ik het zeker: ik wilde een tatoeage. Ik vond dat toch zó vreselijk mooi, dat wilde ik ook. Dit was nog in het pré-tatoeages-zijn-het-ultieme-mode-accessoire, mind you, dus toen ik daar als 'klein meisje' over begon bij mensen werd me vooral toegesust 'dat het vanzelf wel weer over zou gaan', dat zoiets 'voor grote enge mannen was, niet voor lieve kleine meisjes' en dat ik het maar 'uit mijn hoofd moest zetten'. "Dát zullen we nog wel eens zien", dacht ik koppig bij mezelf, en wachtte geduldig de termijn die ik mezelf had gesteld uit: ik vond niet dat ik zoiets vóór mijn achttiende moest doen, omdat je lichaam dan nog in de groei is.
Jaren later wist ik het nog stééds: ik wilde een tatoeage. Maar wat? Ik had werkelijk géén idee. Tenminste, ideeën zat, hoor. Maar wat het dan écht moest worden veranderde met de week. Toen ik negentien ging worden maakte ik mijn besluit: voor mijn verjaardag zou ik 'm gaan vragen. En wat het dan zou worden, dat zag ik dan nog wel even. Ik had al wel iets dat ik heel mooi vond: in mijn favoriete boek, Lord of the Rings (dat ik al mínstens tien keer had gelezen), gebruikte Gandalf een elfenrune op zijn dozen vuurwerk wanneer hij Hobbiton binnen komt rijden. Ik vond die rune mooi. Ik vond het boek mooi. En Gandalf was één van mijn favoriete characters.
Mijn ouders waren het er eigenlijk niet zo mee eens, dat ik dit voor mijn verjaardag vroeg. Ze zijn geen voorstanders van tatoeages. Maarja.. Ik zou die tatoeage sowieso laten zetten, of zij nu meewerkten of niet. En de reden dat ik 'm graag voor mijn verjaardag wilde, was dat ik 'm héél graag van mijn ouders en broertje wilde krijgen, zodat ik zo lang als ik zou leven een sieraad van hen bij me zou dragen. Iets dat niet kapot kan, zoals een ring. Iets dat niet kwijt kan, zoals een armband. Daar was zélfs voor mijn ouders weinig tegenin te brengen en ze gingen overstag. Toen ik vlak daarna in de appendixen van het boek zag, dat de elfenrune die ik zo mooi vond ook nog eens het 19e teken van het elfen-alfabet waartoe het behoorde (de Angerthas) was, terwijl ik 'm voor mijn 19e verjaardag zou krijgen wist ik het zéker: dit moest het worden. Onder mijn rechter sleutelbeen, dicht bij mijn hart, prijkt hij dan ook. Het sieraad dat ik van mijn ouders en broertje kreeg. Alweer bijna 10 jaar.
Een tijdje nadat ik deze tatoeage liet zetten gebeurde er iets anders belangrijks in mijn leven: na elkaar meer dan negen jaar niet meer te hebben gezien door een familieruzie vond ik mijn beste vriend terug: mijn neef Marco. Door een aantal opeenvolgende gebeurtenissen werd het ons al snel duidelijk: al die jaren zonder elkaar hadden niet uitgemaakt; deze vriendschap was bijzonder. Omdat we allebei tatoeage-fans waren (en zijn) kwamen we op een bepaald punt op het idee er samen eentje te laten zetten, als een soort van navelstreng. Om ons eraan te herinneren dat we verbonden zijn. We kozen voor een logo uit een tekenfilm waar wij, toen wij klein waren, gezamenlijk volledig door geobsedeerd waren en waar wij nog steeds beiden iets mee hadden: the Transformers. Sindsdien zijn wij met elkaar verbonden door onze decepticon-logo's.
En toen was ik klaar, vond ik. Het was af. Hoe verslavend ook, ik vond het genoeg geweest. Ik had álles dat mij lief is en waarvan ik zéker ben dat het nooit zal veranderen al vastgelegd op mijn lichaam. Zómaar nog een plaatje laten zetten kon best léuk zijn, maar vond ik afdoen aan de betekenis die de andere twee hadden. Ik hóu van tatoeages met een verhaal; als het 'gewoon een plaatje is' ontbreekt er iets aan, voor mij. Maar nu, deze laatste twee of drie maanden, kom ik erachter dat er nog wél iets belangrijks op mijn lijf ontbreekt. Mezelf. Ik begrijp precies waarom me dat voorheen nooit is opgevallen: van mezelf houden is een hele lange, ongemakkelijke worsteling geweest. Maar nu, de laatste tijd, kom ik op het punt dat ik het weet: ík ben óók iemand voor mezelf. Een belangrijk persoon in mijn leven. Iemand van wie ik hou. Dus ja: ooit dacht ik dat ik 'af' was, maar er komt er tóch nog eentje bij (sorry, mam).. Als mijn bedenktijd om is (ik moet van mezelf altijd minimaal een jaar nadenken voor ik 'm mag) wil ik een Hello Kitty op mijn enkel. Omdat ik Hello Kitty lief vind. Omdat Hello Kitty lijkt op het kleine meisje dat nog steeds een deel van mij is. Omdat Hello Kitty mooi is. Net als ik.
************
Tjonge nou zeg, dat is ook bizar: vanmorgen in de auto blies de wind zó hard tegen de achterkant aan dat mijn stilstaande auto gewoon vooruit rolde! Dat is dus bijna duizend kilo plús nog een beetje van mezelf, zeg maar (gelukkig had ik geen Maggi bij me). Ik heb dus maar meteen ál mijn dingetjes gedaan, zodat ik nu de deur niet meer uit hoef. Nu kan ik mezelf lekker verschuilen op de bank, met mijn dekentje. Warm. Veilig. En omdat wij op een hoek wonen kan ik de storm éxtra goed horen, dus daar ga ik eens even fijn van genieten 
Na het gesprek en de handtekeningen vandaag ben ik blij. Nu is het écht. Met gewéldige mensen. En met betere voorwaarden als ik dacht. Niet voor 36 uur waar ik 'dan wel mee kon leven', maar voor de zo fel begeerde 32! Op 14 april begin ik. Op de één of andere manier is er een last van mijn schouders. Heb ik rust in mijn hoofd. En ben ik dood- en dóódmoe.
Dus ik ga op bed aan. Dromen van de 14e, denk ik 
Er valt iets, in de verte. Ik probeer het te negeren, maar ik lig niet lekker meer. Mijn nek is volledig verkrampt. Bovendien worden mijn benen ingeklemd tussen Paul en Loki, dus bewegen is lastig. Ik kijk op de wekker: kwart over drie. Als ik me voorzichtig op mijn zij draai besef ik me daarbij dat ik onwíjs nodig moet plassen. Great. Als klap op de vuurpijl komt Beertje ook nog eens met piepende banden aangerend: wanneer ze ook maar enig teken van wakker-zijn mijnerzijds bemerkt komt ze 'aanbellen', want dan wil ze bij me onder de dekens liggen. Zucht.
Terwijl ik al half overeind ben gekomen om naar het toilet te gaan kruipt Pooh-Beer met een eigenwijze "mauw-prrr?" tóch onder de dekens en tegen me aan. Ik geef het op en ga maar weer liggen, in de hoop dat de slaap me niet nog verder zal verlaten. Ik probeer te slapen, maar dat lukt natuurlijk niet met zo veel druk op mijn blaas en als Beertje even later weer van het bed afspringt loop ik opgelucht naar het toilet.
Nú zal ik toch wel weer in slaap moeten kunnen vallen. Maar mij nek doet echt wel zeer en er begint een gevecht met Paul om de dekens. Na uiteindelijk het onderspit te hebben gedolven irriteer ik me aan de spleet tussen de matras en de deken, want nu is mijn been koud. Paul wordt wakker en vraagt of hij misschien nog een beetje deken mag. Geïrriteerd roep ik hem toe dat ik niet weet waar hij de rest heeft gelaten, maar dat ík echt helemaal niets extra's heb. Nog vóór ik kan zeggen dat ik eigenlijk wel een beetje deken van hém wil klinkt er alweer een tevreden gesnurk onder de dekens vandaan. Slapen is zo ongeveer het laatste waar mijn lichaam mee bezig is, zo ondertussen. Ergens op de achtergrond hoor ik een kat kotsen, maar ik weiger me nu óók nog eens druk te gaan maken over het schoonmaken van de vloer.
Dan maar even met de DS spelen: doorgaans wordt ik daar heel snel moe van als ik in bed lig. Lezen kan toch niet, want dan wordt Paul misschien wakker van het nachtlampje. Het is ondertussen al half vijf. Ik speel. Wordt telkens wat meer moe, mijn ogen gaan branden. Móói, daar wachtte ik op. Ik klap de Nintendo dicht en sluit mijn ogen. Maar nu ben ik tóch weer verdacht wakker. Hum. Ineens weet ik het: ik moet die ene ontspanningsoefening doen die mijn fysiotherapeut me heeft geleerd. Is ook nog eens goed voor mijn pijnlijke nek!
Na nog geen halve minuut bezig te zijn hoor ik een hels kabaal: Max probeert de luxaflex van de balkondeur te slopen. Knurft! Ik probeer hem boos toe te roepen zonder Paul te wekken, maar dat helpt niet. Uiteindelijk wordt ik wóedend en spring uit bed om Max een mep te verkopen. En dan.. Glij ik uit. Ohja. Kattenkots. *Krijs*
Ik geef Max alsnog een mep uit pure frustratie, hink naar de badkamer, was mijn voet (gadver, kattenvoerprut tussen je tenen!), hak een pijnstiller naar binnen, stamp weer terug naar bed (Max mauwt nog even klaaglijk bij de woonkamerdeur om mij mede te delen dat ik die maar open moet doen; as if), ruk voldoende deken bij Paul vandaan om het niet koud te krijgen, stuur Beertje weg en vraag Paul zijn knieën bij zich te houden. De laatste keer dat ik op de wekker kijk is het even over zevenen.
Om kwart voor acht gaat de wekker. Maar ik slaap. Mijn lijf weigert gewoonweg om wakker te worden. Uiteindelijk sleep ik mezelf na achten uit bed. En beloof mezelf om vanavond, écht, zéker en vast, 100 %, vóór tienen op bed te liggen. En dat íedereen, Paul, Max, Loki én Beertje het maar uit moeten zoeken: ik. wil. SLAPEN. Nu écht!
Het is altijd weer een bijzonder gevoel om aan iets mee te werken waar je andere mensen blij mee kunt maken. Al een tijdje lang was ik zijlings betrokken bij een project van vriendinnen Lynn en Jaqueline en vandaag was het dan de grande finale.
Lynn is erg lang héél erg ziek geweest en heeft door haar ziekte veel Prednison moeten gebruiken. De bijwerkingen van het gebruik van dit erg heftige medicijn zijn rampzalig. Omdat het lichaam vocht gaat vasthouden is één van deze gevolgen, dat gebruikers zichzelf nauwelijks nog herkennen wanneer zij in de spiegel kijken en als je dan toch al ziek bent, is dit voor veel jonge vrouwen die dit medicijn moeten slikken de doodsklap voor hun zelfvertrouwen. Nu Lynn zich een stuk beter voelt een geen Prednison meer hoeft in te nemen wilde zij graag iets voor deze vrouwen en meiden doen en bedacht aldus een make-overdag, waarbij jonge gebruiksters van dit medicijn een dagje in de watten zouden worden gelegd door schoonheidsspecialistes, visagistes, kappers, stylisten en manicures. Aldus geschiedde: Jaqueline hielp haar met de organisatie, ik en anderen staken af en toe ook een hand toe, sponsors werden benaderd en gestrikt en vandaag kwam het plan ten uitvoer. Acht deelneemsters, twee schoonheidsspecialistes, vier visagistes, twee kappers, één styliste, één manicure, één fotograaf, twee verzorgsters, twee organisatrices, een verpleegkundige en zelfs een paragnoste togen vandaag naar het Novotel in hartje Den Haag voor een geweldige dag.
Want gewéldig werd het: hoe bijzonder is het, om deze jonge, erg zieke meiden in de loop van een dag te zien uitgroeien tot stralende vamps met vúúr in hun ogen? Hoe bijzonder is het, om een babbeltje te maken met de eerste deelneemster in je stoel, die verrukt roept dat ze zich voelt alsof ze iets gewonnen heeft? Hoe bijzonder is het, om samen te werken met al deze mensen om deze dag te doen slagen, met in het bijzonder een éigen schoonheidssalon (jaha, unicum, ik was vandaag eens niet de vísagiste, maar weer eens de schoonheidsspecialiste), waarin ik de hele dag briljant samenwerkte met een érg getalenteerde collega-schoonheidsspecialiste? En hoe bijzonder is het, om de schoonheid en de kracht van deze zieke, maar prachtige dames te mogen zien stralen in vol ornaat?
Dat is wat mij vandaag overkwam. Dat is waar ik vandaag bij mocht zijn. Hard hebben we er met z'n allen aan gewerkt, maar veel hebben we ervoor teruggekregen: wat een supermensen allemaal!
Nou, ik ben dus hip, want ik heb een nieuwe baan. Blij dat ik ermee ben! Ik bedoel, niet dat ik een hékel heb aan mijn huidige baan hoor, integendeel. Maar toch, het werd gewoon tijd. En nu komt 'ie er dus aan: een nieuwe uitdaging, bij een nieuw bedrijf. Omdat ze mij graag wat eerder binnen wilden hebben als mijn opzegtermijn toeliet heb ik al even overlegd met mijn huidige werkgever en hij is akoord met een iets eerder vertrek: 11 april a.s. zal mijn laatste werkdag daar zijn. Enige weemoed is wel op de plaats; al meer als 8 jaar werk ik daar dagelijks met een klein team mensen aan allerlei zaken voor veel vaste klanten. Mijn collega's zal ik zéker gaan missen, en ook aan een aantal vaste klanten die ik in die 8 jaar heb leren kennen zal ik nog vaak terugdenken. En tóch, ik kan het niet laten: de hele dag zit die grote grijns verankerd op mijn gezicht. Op willekeurige momenten móet ik het gewoon even hardop zeggen: "Ik heb een nieuwe báán!!" Omdat ik ga werken bij een overheidsinstelling vind ik het niet handig om hier veel dieper op in te gaan, maar ik kan zeggen dat ik er trots op ben dat ik deze baan heb gekregen..
Dús, vond ik, mocht ik wel een cadeau'tje. Een vriendinnetje van mij wees mij op een website, waar die geweldige Dr. Martens-laarzen, waar ik máánden geleden al kwijlend mee in mijn handen stond, extréém waren afgeprijsd. Check! Ik heb natuurlijk wel hippe, mooie nieuwe laarzen nodig voor mijn nieuwe baan, dus tja.. Morgen worden ze bezorgd!
Verder hebben we vandaag in de stad ook nog even wat andere 'cadeau'tjes' aangeschaft: nieuwe ruitenwissers voor onze auto, een film voor Paul's jarige vriend Sipke en een DVD om ons vandeweek eens even een avondje fijn mee op de bank te verschansen
Ik heb de baan!!
Dacht ik “Kom, het is weer eens tijd om iets lomps uit te halen”. Dus dan zit je de hele dag *romtietom* te doen naast je mobiel omdat vandaag, als het goed is, die mevrouw van je laatste sollicitatiegesprek zou bellen. En omdat je die hele leuke baan eigenlijk wel héél graag wil hebben controleer je ook mínstens ééns per uur even of je niet per ongeluk niet hebt gehoord of je telefoon is overgegaan, maar dat is dan nooit zo.
En dan denk je rond kwart voor vier “ohja, maar morgen komt Suus eten, dus ik moet met dringende spoed even richting meneer Albert!” en rent de Albert Heijn binnen met, voor het eerst sinds je sollicitatiegesprek, je telefoon niet in je broekzak maar in je tas (dit vanwege de nieuwe broek zonder zakken).
En dan kom je thuis van je ik-ren-even-héél-snel-de-Albert-Heijn-in-actie, die uiteindelijk tóch altijd weer uitloopt van de geplande 10 minuten naar méér als een half uur, en dan denk je om tien over half vijf: “KUT! Ik zou gebeld worden!!”, kijkt op je mobiel, ziet een gemiste oproep en een voicemail, belt je antwoordservice en hoort vervolgens:
“Ja, dag Annibal, je spreekt met mevrouw Zus-en-Zo van Firma Die-en-Die.” (OH JOY! De mevrouw van mijn laatste sollicitatiegesprek!!) “Ik wilde je graag even persoonlijk spreken, want ik heb een leuk bericht voor je. Ik ben tot half vijf te bereiken op nummer bla, ik hoop je vandaag nog even te horen. Anders wordt het morgen!”
…
Zúcht.. Ik ben echt zó lomp soms..
Maar hey, hóe veel leuke berichten kan ze voor me hebben, right? Oftewel: ik geloof dat ik denk dat ik een nieuwe baan heb!