Annibal's Weblog

Er was een liedje op de radio, gisteren. Het liedje 'Thriller' van Michael Jackson, om precies te zijn. Meestal hoor ik de muziek die op mijn werk aanstaat maar nauwelijks, maar op de één of andere manier kwam die liedje réchtstreeks mijn hoofd binnen. Opende even deurtjes die er nog altijd zitten, maar waar ik meestal aan voorbij ga zonder ernaar te kijken. Deurtjes naar andere tijden zijn dat. Deurtjes waar ik dan doorheen spiek, en zie hoe blij ik vroeger van deze muziek werd. Nog wel hoor, tuurlijk, maar vroeger op een andere manier. Nu is het jeugdsentiment, iets dat mij altijd blij heeft gemaakt en dat gevoel ook altijd bij me op zal blijven roepen. Maar tóen, toen was het anders: ik lééfde die muziek, als klein meisje.

Als ik die deur open en erdoorheen kijk zie ik mezelf, en mijn neef, samen springend op zijn bed. Héél hard meebrullend met dat ene liedje. Op ónze manier natuurlijk, want ik denk niet dat wij toen al zo goed waren in de engelse taal als wij nu zijn. Ik zie ons met onze ouders discussiëren over dat liedje, omdat die tegen ons zeggen dat het geen Thriller kán heten. "Thriller is helemaal geen woord, joh, hij zingt vast Killer. Ik heb nog nóóit van een Thriller gehoord", vinden onze vier ouders beneden, unaniem. We spelen ook veel Transformers, met z'n tweeën. Nee, niet wel eens. In feite zijn we obsessief verslingerd aan deze tekenfilm en lopen we de hele dag door het huis, terwijl we de loop-geluidjes van die robots nadoen. Als mijn tante ons yogi en chippies komen brengen worden we boos: dat zíjn helemaal geen chippies. En geen yogi. Dat zijn schróefjes. en ólie. Dúh..

Gniffelend kijk ik terug, door de tijd heen, dat deurtje in. Ik loop een stukje verder en ik open een andere. Ik koop mijn eerste band-shirt. Het is er één van Metallica. Er zit een aderlaar op een wereldbol, waarvan de onderkant er niet uitziet als een globe, maar als een schedel met hele lange hoektanden. Waar de nagels van de adelaar in de wereld klauwen zie je stroompjes bloed. Mijn klasgenoten vallen collectief stíjl achterover wanneer ik het voor de eerste keer naar school draag, in de tweede klas: dat hadden ze nou niet achter mij gezocht. Vond ik dat écht leuk??

Mijn kamer, vol posters met langharige mannen met gitaren erop. Guns 'n Roses, Megadeth, Nirvana, Metallica, Anthrax, Iron Maiden. Mijn favoriete bands. Gewéldig vind ik het. Ik maakt mijn wiskunde-huiswerk zittend op de grond, met mijn bed als bureau. Op mijn bureau ligt namelijk een gigántische berg teringzooi. Ik brul mee met 'Paradise City' en vind het echt héél stoer van mezelf dat ik mee kan zingen met de muziek en een ingewikkelde som kan maken tegelijkertijd. Nouja, niet écht natuurlijk, maar bíjna. Maar dat merkt tóch niemand.

De afgelopen jaren heeft mijn smaak zich verder intwikkeld en uitgedistilleerd. Een héle lange tijd vond ik het beschamend om te zeggen dat ik fan was geweest van Michael Jackson en ook Iron Maiden is in het boekje van mijn vrienden niet zo hip. Maar ondertussen nader ik de 30 (boohoo) en maakt het me niet meer uit: ik vind ze nog stééds leuk. Allemaal. Al moet ik zeggen dat ik, als ik nu terugzie hoe die gasten van Guns 'n Roses er toen uitzagen, tóch wel heel erg moet lachen. Dat ik met díe gasten mijn hele kamer heb behangen..

7 Responses to “Terug naar toen”

Leave a Reply

Name

Mail (will not be published)

Website