Annibal's Weblog

Ik rits mijn tas dicht, klaar om weg te gaan. Alles dat ik nodig heb zit erin, conform mijn laatste check. Ik kijk op mijn horloge: een píetsie voor op schema. Mooi. Ik was al bang dat het een nare bedoeling zou worden, want de zomertijd geeft mij elk jaar opnieuw weer een jetlag waar ik niet vrolijk van word in de vroege ochtend. Net als ik de hengsels van mijn tas bij elkaar maai hoor ik echter iets.

*POF!*

Pof?? Oh crap, niet nú.. Ik ren de gang op, klaar om alles met 4 poten en een staart weg te jagen van de plaats des onheils. Geen kat te bekennen. Dat bevestigt voor mij misschien nog wel méér wat er gebeurd is dan die glinsters die ik aan het eind van de gang al op de grond meen te ontwaren: glas. Van die ene prachtige vaas, die wij van mijn tante kregen voor ons nieuwe huis. Absoluut prachtig, maar ook absoluut dún glas. Ondertussen ben ik aangekomen bij het toilet en zie dat het nog een tandje of twee erger is als waar ik bang voor was. De splinters glas knarsen veelzeggend onder mijn schoenen. Glas, overal. In het toilet, op de bril, op de grond, in de gang, tot aan de slaapkamer toe. Ondertussen hoor ik nieuwsgierige voetjes aan komen trippelen: Loki is eigenlijk ook wel benieuwd wat die pof nu precies was. Ah, dan weet ik al wie de dader is, want Max lag op de bank te slapen toen het gebeurde. En stoute katjes zijn niet zo nieuwsgierig naar wat er gebeurd is, die verstoppen zich voor mogelijke represailles. Ik schep Loki van de grond zo snel ik kan (een kat met bloedende pootjes kan ik er níet bij hebben), sluit hem bij Max op in de woonkamer en kijk om me heen. Verdorie..

Ik spreek eerst maar even de beantwoorder op mijn werk in. "Ik ben later. Mijn huis ligt vol glas. Tot zo." Nog steeds komt er geen instant oplossing in me op. Glas opruimen is niet zo moeilijk. Behalve als het dus een vaas bloemen betreft, die je al op het toilet had staan wegens die drie drollen die de bloemen de hele tijd proberen op te eten. Want een vaas bloemen zit vol water. Water maakt het opruimen van ienie-minie-glassplintertjes zo'n 300 % moeilijker. Vooral wanneer het véél water is. En de splintertjes zo klein, dat sommige delen ervan meer op gruis lijken als op glas. Ik besluit het hele gebeuren op te vegen met toiletpapier. Ik pak een doos, prut de overblijfselen van het arme bosje bloemen erin en begin aan mijn karwei. Eerst de grote stukken glas eruit vissen. Het ergste water opnemen. Glassplinters bij elkaar vegen. Goed oppassen dat ik me niet snij, want scherper glas als dit is er niet te vinden. Herhaal handelingen een tegel verder. Toiletbril. Gang. Slaapkamer. Stofzuiger eroverheen. Nog een keer vegen met toiletpapier. Voorzichtig langs de grond kijken om te zien of er nog iets schittert. Laatste splintertjes wegzuigen met de stofzuiger. Doos met glasscherven, geknakte tulpen, zeiknat toiletpapier en nog meer glasscherven in een vuilniszak. Stofzuiger weg. Even een boze blik naar een voorzichtig tevoorschijn gekropen Beertje.

Uiteindelijk was ik, dankzij het rustige verkeer en een bescherm-engel die al mijn stoplichten op groen deed niet héél erg te laat op mijn werk. De toiletbril is beschadigd op diverse plekken, maar ziet er nog redelijk bruikbaar uit. Nu weet ik zéker dat ik geen bloemen meer aan hoef te nemen van visite: ik heb geen vaas meer om van in de verleiding te komen. En Beertje, tja.. Die was alláng weer vergeten hoe stout ze was geweest toen ik weer thuiskwam: ouderwets stond ze om eten te zeiken in de gang toen ik binnenkwam. Net als altijd

We krijgen zodadelijk eters, dus ik moet nog even de vaatwasser aan zetten. Ik druk de aan-knop in, selecteer het programma en klap de deur dicht*. Maar er gebeurt niets. Da's raar.. Ik trek de deur weer open en de het apparaat begint te piepen. Ik druk opnieuw het programmaknopje opnieuw in, maar hij blijft piepen. Ik hou het knopje langer ingedrukt. En nog langer. En nóg langer. Het gepiep houdt aan. Misschien stond hij al aan, toch wel, stiekum? Ik gooi de deur weer dicht. Niets. Weer open. Gepiep. Ik druk een ander programma-knopje (de één) in, hou het ingedrukt tot mijn geduld op is. Het gepiep houdt aan, de vaatwasser houdt bij hoog en bij laag vol dat ik programma 3 wil en doet gewoon net alsof hij mijn 1 niet hoort. Zucht.

Ik herhaal voornoemde handelingen nog een keer of 4, zet een paar keer de vaatwasser uit en weer aan, geef het op, herhaal deze handelingen nóg een keer of 2. Er komen zodadelijk éters, verdorie, ik moet toch zeker pannen hebben? Ik hoef toch zeker niet áf te wassen? ZELF?? Lichtelijk in paniek mail ik Paul op zijn werk. Hij belt meteen terug, maar een oplossing weet hij ook niet. Samen bedenken we dat het wellicht handig is om de stekker eruit te halen. Ook dat helpt echter niets. Dan maar wat langer eruit. Ik kruip opnieuw het keukenblok in, trek de stekker eruit en ga vervolgens allerlei andere dingen doen: ik maak de tafels schoon, zet de wasmachine aan (pfiew, die doet het gelukkig wél) en ik was af (jaha, er zijn ook dingen die níet in de vaatwasser mogen, zoals mijn hippe thee-setje )Stekker er weer in. Aanknop indrukken. "PIEP PIEP PIEP PIEP PIE.."

Argh in het kwadraat! Ik druk voor de vorm nog op wat knopjes en besluit op het internet naar de handleiding te zoeken, zodat ik in het probleem-oplos-gedeelte kan kijken of er iets over dit gezeik te vinden valt. Ik kijk in de deur naar het model van onze vaatwasser, log in op de website van de fabrikant en kom er vervolgens achter dat er maarliefst vijf versies van dit type zijn geproduceerd. En welke wíj hebben staat natuurlijk níet in de vaatwasser.. De derde handleiding is raak: daarbij klopt het plaatje van het bedieningspaneel met de onze. Maar ook de handleiding kan mij niet helpen. Ik probeer het nog eens en nog eens, omdat ik, ondanks mijn tot eenzame hoogten gestegen frustratie weiger toe te geven dat het apparaat kapot is. Ze is nog geen twee jaar oud!

Ik geef het op, ik wacht wel tot Paul thuis komt. Ik schuif achter mijn pc en begin een logje te schrijven over Michael Jackson.

Paul komt thuis, trekt droge kleren aan na het fietsen door de knetterende regen en loopt naar de vaatwasser. Ik hoor de deur open klikken. Even is het stil. De deur slaat weer dicht. En metéén daarop hoor ik een vertrouwd geluid: het "WWWWRRRRRR"-geluid dat Candy altijd maakt wanneer ze aan onze afwas begint.

Nadat ik weer op mijn stoel ben gekrabbeld kijk ik Paul ongelovig aan. "Wat heb je in godsnaam gedáán??" Maar Paul moet alleen maar lachen en haalt zijn schouders op. Niets. Hij heeft he-le-maal niets gedaan. Deur open, knopje indrukken, deur weer dicht. Ik krijg de neiging om mijn hoofd hardhandig in contact te laten komen met mijn bureau. Wáárom werkt Candy alleen voor Paul? Ben ík soms niet lief?

*: Wij hebben zo'n geïntregreerde vaatwasser, dus die gaat meteen aan zodra je de deur dichtdoet. Als je Paul bent, dan.
**: Als je een Candy-vaatwasser hebt is het natuurlijk automatisch een 'ze'

Er was een liedje op de radio, gisteren. Het liedje 'Thriller' van Michael Jackson, om precies te zijn. Meestal hoor ik de muziek die op mijn werk aanstaat maar nauwelijks, maar op de één of andere manier kwam die liedje réchtstreeks mijn hoofd binnen. Opende even deurtjes die er nog altijd zitten, maar waar ik meestal aan voorbij ga zonder ernaar te kijken. Deurtjes naar andere tijden zijn dat. Deurtjes waar ik dan doorheen spiek, en zie hoe blij ik vroeger van deze muziek werd. Nog wel hoor, tuurlijk, maar vroeger op een andere manier. Nu is het jeugdsentiment, iets dat mij altijd blij heeft gemaakt en dat gevoel ook altijd bij me op zal blijven roepen. Maar tóen, toen was het anders: ik lééfde die muziek, als klein meisje.

Als ik die deur open en erdoorheen kijk zie ik mezelf, en mijn neef, samen springend op zijn bed. Héél hard meebrullend met dat ene liedje. Op ónze manier natuurlijk, want ik denk niet dat wij toen al zo goed waren in de engelse taal als wij nu zijn. Ik zie ons met onze ouders discussiëren over dat liedje, omdat die tegen ons zeggen dat het geen Thriller kán heten. "Thriller is helemaal geen woord, joh, hij zingt vast Killer. Ik heb nog nóóit van een Thriller gehoord", vinden onze vier ouders beneden, unaniem. We spelen ook veel Transformers, met z'n tweeën. Nee, niet wel eens. In feite zijn we obsessief verslingerd aan deze tekenfilm en lopen we de hele dag door het huis, terwijl we de loop-geluidjes van die robots nadoen. Als mijn tante ons yogi en chippies komen brengen worden we boos: dat zíjn helemaal geen chippies. En geen yogi. Dat zijn schróefjes. en ólie. Dúh..

Gniffelend kijk ik terug, door de tijd heen, dat deurtje in. Ik loop een stukje verder en ik open een andere. Ik koop mijn eerste band-shirt. Het is er één van Metallica. Er zit een aderlaar op een wereldbol, waarvan de onderkant er niet uitziet als een globe, maar als een schedel met hele lange hoektanden. Waar de nagels van de adelaar in de wereld klauwen zie je stroompjes bloed. Mijn klasgenoten vallen collectief stíjl achterover wanneer ik het voor de eerste keer naar school draag, in de tweede klas: dat hadden ze nou niet achter mij gezocht. Vond ik dat écht leuk??

Mijn kamer, vol posters met langharige mannen met gitaren erop. Guns 'n Roses, Megadeth, Nirvana, Metallica, Anthrax, Iron Maiden. Mijn favoriete bands. Gewéldig vind ik het. Ik maakt mijn wiskunde-huiswerk zittend op de grond, met mijn bed als bureau. Op mijn bureau ligt namelijk een gigántische berg teringzooi. Ik brul mee met 'Paradise City' en vind het echt héél stoer van mezelf dat ik mee kan zingen met de muziek en een ingewikkelde som kan maken tegelijkertijd. Nouja, niet écht natuurlijk, maar bíjna. Maar dat merkt tóch niemand.

De afgelopen jaren heeft mijn smaak zich verder intwikkeld en uitgedistilleerd. Een héle lange tijd vond ik het beschamend om te zeggen dat ik fan was geweest van Michael Jackson en ook Iron Maiden is in het boekje van mijn vrienden niet zo hip. Maar ondertussen nader ik de 30 (boohoo) en maakt het me niet meer uit: ik vind ze nog stééds leuk. Allemaal. Al moet ik zeggen dat ik, als ik nu terugzie hoe die gasten van Guns 'n Roses er toen uitzagen, tóch wel heel erg moet lachen. Dat ik met díe gasten mijn hele kamer heb behangen..

Hier had een heel uitgebreid logje over een interessant onderwerp moeten staan. Helaas voor mijn waarde lezers echter, besloot mijn lijf anderszins en heb ik toegegeven aan de drang om vroeg op bed te gaan.. Tot morgen dus

"Hee, Annibal, ik … zeggen.. is binnen….! ….. laten horen…. leuk!!"

Ik kon Ivo niet verstaan, want zijn bijna twee jaar oude zoontje Julian gilde er gigantisch doorheen. Pas toen Ivo me voor een tweede keer zei dat hij me wilde laten hóren dat ons pakje was aangekomen begreep ik wat hij bedoelde. Julians geblèr klonk namelijk als volgt: "MIAUW MIAUWMIAUW MIAAAUUWW MIAUW MIAUWMIAUWMIAUW"

Aha. De prijzenpakketjes zijn aangekomen

Tóch handig, die 2e paasdag, zo kun je nog eens iets gedaan krijgen..

Al een paar weken heb ik er chronisch last van: besluiteloosheid met betrekking tot weer-gerelateerde zaken. Met name wanneer ik naar mijn werk moet en het dus in één keer goed moet hebben slaan de twijfels toe: wat moet ik aan? Dik gekleed? Of juist dun? Ertussenin? Veel laagjes? Een staart in mijn haar (koud), of juist niet (lastig bij veel wind)? Welke schoenen? Als ik dan uiteindelijk déze ultieme knoop heb weten door te hakken (middels het leeggooien van mijn complete kledingkast) komt het volgende dilemma alweer om de hoek kijken: hóe ga ik erheen? Pak ik de fiets? Of toch liever de auto? Uit principe fiets ik liever omdat dat sneller gaat en beter is, maar wanneer ik op de fiets gok en het verkeerd heb ben ik óf te laat*, óf zeiknat/volledig verwaaid/onderkoeld wegens het fietsen door baggerweer.

Vanmorgen was 'ie leuk: vanwege het weer van de afgelopen dagen heb ik niet één, maar wel drie keer gecheckt hoe het weer eruit zag. Op basis van mijn bevindingen (zon, droge straten, geen langswaaiende kinderen en/of katten) leek het me duidelijk. De fiets dus. Nauwelijks was ik echter de straat uit gefietst of het begon te sneeuwen. Hum. De Grote Twijfel sloeg even toe: omkeren en de auto pakken of doorfietsen en erop gokken dat het niet doorzet? Het werd het eerste. Ik keerde om, reed terug, sprak van onder ons afdakje de beantwoorder op mijn werk in dat ik een pietsie later zou zijn omdat ik ruzie met het weer had en zette mijn fiets weg. Zes trappen op naar boven. Deur van 3 sloten. Autosleutels pakken. Loki uit de planten op het portiek trekken en weer tussen de deur door naar binnen wriemelen. Tegen de grote, beschuldigende ogen van Beertje fluisteren dat ik er écht niets aan kan doen dat ik weg moet en de deur weer dichttrekken. Deur weer op slot. Zes trappen naar beneden (voorzichtig, want hakjes aan). Portiekdeur open.

Zon.

ARGH! Wederom Grote Twijfel. Naar boven kijken. Geen wolkje te zien. Maar toch.. Ik pak de auto maar. Ja.

Nog niet eens halverwege kon ik wel juichen om mijn eigen luiheid: snééuwen! Als een idioot! Op de terugweg was er natuurlijk geen wolkje aan de lucht. Maar in mijn pauze was er toch écht wel hagel in mijn nek. En op weg naar huis van de pedicure een flinke sneeuwbui. Ik vond het dus wel goed van mezelf, die auto. Maar misschien moet ik deze week toch maar een keertje éxtra naar de sportschool..

*: Wegens het terugbrengen van de fiets en het naar boven lopen voor de autosleutels.

Ja, dat heb ik dan wel eens. Een achterstand. Op de korte termijn is deze doorgaans redelijk voorspelbaar: zo'n tweemaal per week creëren wij circa een halve week achterstand in het huishouden. Maar op langere termijn zit dat anders: dan zijn het vaak van die dingen op mijn to do-lijstje, die niet erg dringend zijn en dus onderaan staan. Maarja, ze staan dus wel op dat to do-lijstje, hetgeen dus automatisch inhoudt dat ook déze dingen wel eens een keer zouden moeten gebeuren. En daar gaat het nog wel eens mis.

Toen ik aan het herstellen van mijn burn-out heb ik geleerd dat het belangrijk is om zo min mogelijk uit te stellen. Maarja, dat lukt niet altijd: die dingetjes die onderaan mijn lijstje bungelen vergéét ik niet, maar de tijd vinden om ze te doen, tja.. Omdat ik die dingen dan niet wil afraffelen en er écht even tijd in wil steken laat ik ze liggen. En liggen. En dan nog meer liggen. Dus dan wacht ik veels te lang met dat mailtje aan die ene vriendin, die net een erg rottige periode achter de rug heeft. Dan blijven die foto-dingetjes voor die mensen van een tijdje terug liggen. Dan wacht ik te lang met een inzending van iets, waardoor ik een leuke korting op iets dat ik besteld heb misloop.

Maar oh glorie, dan is er altijd nog een tweede paasdag om je dorstige to do-lijstje aan te laven: de hele dag uitzicht op van die vieze, natte, wel-smeltende-maar-net-niet-weg-zijnde sneeuw gecombineerd met de ultieme rustdag van gisteren gaven voldoende energie om eens in beweging te komen zónder meteen het huis uit te rennen om een partijtje actief te gaan zitten zijn. Die zuignap aan mijn kont trok ik los, ik ging aan de slag en zie hier: samen met mijn lief heb ik een drietal van die daar-wil-ik-even-de-tijd-voor-nemen-klusjes, die al ééuwen lagen te wachten, van ons lijstje kunnen strepen. Briljant verdeeld: ik de actie, hij de technische afwerking. Dus nu zijn wij heden blij. Ei, ei

Hoe fijn, zo'n lang weekend vrij! Een diner voor twee in de stad, een zesde plaats met ons team vrienden bij de Popquiz te Paard, een avond bij vrienden, op bezoek bij mijn ouders, vrienden op visite, coctails drinken, een geweldige film zien.. Na ons gisteravond met Wim, Eefke en Maurice rot te hebben gelachen om de engelse comedy "Death at a Funeral" was ik vandaag mijn bed niet uit te bránden. Boekje lezen, luisteren naar de regen, een beetje doezelen met de katten.. Om drie uur (!!) hield ik het maar eens voor gezien. Het eieren verven van vandaag kreeg daardoor een flinke kink in de kabel; bovendien is het weer niet bepaald uitnodigend om op de fiets richting het centrum te stappen en dat zal je altijd zien: op één van de weinige dagen dat de winkels dicht zijn blijkt je tramkaart op te zijn.

Dus we hangen nog wat. Lezen een beetje. Kijken een serie. En ik typ heel relaxed een logje. Over alle geweldige dingen die ik dit weekend heb gedaan. En over mijn tips van vandaag.Want ja, ook tips moeten er zijn, soms. Bij deze, dus: voor een ieder die van filmhuisfilms en/of zwarte comedy houdt: Death at a Funeral is geweldig (de quote in de titel van dit logje is per heden één van mijn favoriete filmquotes). En voor een ieder die nog paaseieren wil verven: bij ons thuis staan een verfsetje en 10 witte eieren klaar. Wees welkom!

Het is een rotzooi hier in huis. Sterker nog: het is een ab-so-lute teringbende. De eettafel ligt vol post, tasjes, spullen waar dit weekend nog iets mee moet en andere bij elkaar verzamelde zut. In de keuken staan er allerlei pannen en bakjes verspreid over het aanrecht en op de koelkast/vriezer. De frutuurpan staat er nog. De vloer ligt vol Fluffy's* en op diverse plaatsen kom je korreltjes kattengrit tegen. In de slaapkamer ligt nog een berg was, door de studeerkamer staan een paar dozen verspreid, die voorheen netjes opgestapeld in een hoekje stonden. Er ligt zó veel kattenspeelgoed verspreid over de vloer dat de katten tijdens het spelen continue afgeleid raken. En ja, eerlijk is eerlijk: het kan ook allemaal best een lapje gebruiken.

Dus wat doen we daar aan? Niets! Lekker, helemaal, ontzettend.. Niets. Vandaag is het goede vrijdag namelijk, en op goede vrijdag hebben wij betere dingen te doen: dingen waar wij zín in hebben. Zoals éxtra lang uitslapen, ook als je eigenlijk helemaal niet zo moe meer bent. Zoals op de bank hangen met een Nintendo. Een tijdschriftje lezen. Strakjes bij vrienden gaan eten. En met de katten spelen. Even een boodschapje halen kan er nog nèt vanaf, maar verder laten we de boel gewoon eens even de boel. 

Dat rondjes rennen om op te ruimen en dat beschaamde gevoel over de troep in huis toelaten, dat kan mórgen ook nog wel.. 

*: Plukken haar van de katten die zich vaak op bepaalde plekken, zoals in hoekjes, verzamelen. We noemen ze zo sinds mijn wasmachine niet meer centrifigeerde en ik daar een monteur voor liet komen. Terwijl hij het filter (waarvan ik het bestaan niet eens wist) uit de machine trok, de gigantische baal haar die zich erin verzameld had bekeek en mij hoofdschuddend mededeelde dat ik "zo af en toe wel eens het filter schoon moet maken, mevrouw" kon ik me nauwelijks inhouden om niet "Fluffy! dáár ben je!!" te roepen..

Wat is het toch een gewéldig voorrecht om elke woensdag vrij te zijn. Ik geniet er nog even met volle teugen van. Nog? Nog, ja, want binnenkort gaat dat veranderen. Niet voor altijd hoor, gelukkig, maar voorlopig wel. Mijn aanstaande werkgever heeft namelijk aangegeven dat het gedurende de eerste tijd dat ik daar werk érg handig voor het inwerk-proces is wanneer ik niet 4, maar 5 dagen per week aanwezig zal zijn. Die eerste tijd zal ik dus, náást mijn gebruikelijke dagen, ook de woensdagochtend op mijn werk aanwezig zijn. Vandaag was voor mij dan ook een woensdagje van het zuiverste soort: ik ben op mijn gemakje naar het winkelcentrum gehobbeld, alwaar ik nieuwe batterijen voor het laserlampje, een brood en een fijn tijdschriftje kocht, ik heb de katten zó in-en-in gelukkig gemaakt met die nieuwe batterijen in het laserlampje dat ze nadien volledig buiten adem maar met maar tevreden blikken door het huis verspreid lagen en ben vervolgens met mijn neus in mijn fijne tijdschriftje hardcore in slaap gestort op de bank. 

Nog helemaal wazig van mijn nogal heftige middagdutje begaf ik me naar de fysiotherapeut, waarna ik besloot dat er maar eens wat beweging in moest komen: een uurtje sportschool deed me goed. Fijn saampjes met lief gegeten op de bank, een aflevering van onze nieuwe serie (de nieuwe Battlestar Galactica) gekeken en als we dan morgen nog één dagje werken hebben we samen een heel lang weekend vrij! Ik verheug me nu al op alle leuke dingen (én alle rust ;-)) die we in de planning hebben.. 

Gaan jullie nog eieren verven?? Wij wel!