YAY!!!
Het werd weer eens tijd: wanneer zaken als, pak 'm beet, een fiets, ietwat te lang intensief in mijn gebruik zijn geweest, beginnen ze als vanzelf uit elkaar te vallen. Zo is mijn fiets (de vierde in een jaar of 3 tijd) nogal aan het zuchten en steunen, heb ik voor de zoveelste keer een lekke band (Paul: "Misschien toch eens een nieuwe band kopen? Kijk, zie je die draadjes daar tussen het rubber? Die zou je eigenlijk niet moeten zien. En normaal heb je geen kloven in de band zoals bij jou, maar een ander soort gaatjes. Dat noemen ze profiel."), is het geluid van mijn fietsbel (de ontelbaarste in een jaar of 3 tijd) weer eens gereduceerd tot een terminaal gerochel dat niemand hoort (zelfs ik niet, want ik heb altijd muziek aan op de fiets) en is mijn mandje (de vijfde, geloof ik, in een jaar of 3 tijd) zo ernstig ingescheurd aan beide kanten dat hij onafhankelijk van mijn stuur slingert en daarmee dus regelmatig mijn stuur meetrekt in een plotselinge draai-manouvre, regelmatig een semi-val-actie tot gevolg hebbende. Dat Paul 'm met een tie-ribje of 8, 4 bouten en moeren, een metalen plaat en duckt-tape al maanden bij elkaar probeert te houden helpt telkens niet: dan valt mijn fiets per ongeluk gewoon om en scheurt het metaal weer ergens anders kapot. En ja, ik heb 'm echt nodig: mijn tas is te groot voor in mijn fietstas en ik ben te eigenwijs om wéér € 20,= uit te geven aan een mandje dat ik binnen no-time gesloopt heb.
Tijd voor het grove geschut dus: het gemiddelde Halfords-materiaal is dus niet op een Annibal berekend. Vandaag heb ik dus iets gekocht waarvan ik écht, sérieus, verwacht dat ik het minimaal een jáár niet stuk ga krijgen: een bakkersrekje voor voorop (zie het plaatje). Daar gaat dan een mooie krat op, die je met van die dikke schroeven vast kunt maken en dát zou toch écht Annibal-proof moeten zijn. Sinds ik tóch bij de Halfords was nam ik gelijk maar even een nieuwe binnen- en buitenband mee (leek me handig, sinds ik sedert dit weekend vóór elke rit mijn band weer op moet pompen omdat 'ie plat is) én een fietsbel (een paarse, met Spongebob en Patrick erop), want als ik weer eens een bakfiets of ploegje schoolkinders voorbij wil scheuren vind ik het leuk als ik het ze vantevoren even kan laten weten. Mijn nieuwe arsenaal staat nu in de kelder, klaar om gemonteerd te worden op mijn tank cq vrachtschip. Ik heb eigenlijk nog maar één ding nodig om mijn fiets weer 100 % moi te maken: ik ben al járen, sinds mijn vorige is gejat, op zoek naar krantenlopers-fietstassen. Van die afschuwelijk grote, die je zo af kan stampen met boodschappen en ander feestgedruis dat je fiets letterlijk steigert als je van het zadel af stapt. Iemand?
Gisteren kwamen we samen met onze vrienden Remy en Eveline, Eefke en Wim en wij vierden met z'n allen de komst van het nieuwe jaar. Het nieuwe jaar?? Ja; het chinése nieuwjaar om precies te zijn. En dat was leuk! Prettige bijkomstigheid was, dat ik Wim's 'oude' spiegelreflex-camera mocht lenen, zodat ik nóg beter vast kon leggen wat wij zagen op deze dag:
Er werd natuurlijk flink reclame gemaakt voor de komende Olympische spelen in Beijing:
We pikten deze twee geliefden op van een terrasje en zaten nog even in het héérlijke zonnetje:
Tijdens het bizar lange wachten tot de optocht in 'ons' straatje kwam zagen we hoe kindjes speelden:
Met snerpend hard knalvuurwerk veranderde de straat in no-time in oorlogsgebied:
Maar de komst van de optocht maakte alles weer goed; allereerst werden wij getrakteerd op de prachtige drakendans:
En uiteindelijk zagen wij waaróm het zo lang had geduurd eer de optocht bij ons in de buurt kwam: dit kwam door de traditionele leeuwendans, die werd uitgevoerd bij alle Chinese winkels waar de optocht langskwam om de winkels te zegenen. En Tja, als je dan in het Haagse Chinatown staat te wachten, moet je dus wachten tot de dansers hun weg naar jóuw straatje toe hebben gedanst. Deze zegeningsdans, waarbij de leeuw slaapt, de winkelier groet, gevonden groente eet en uitspuwt, was gewéldig om te zien!
Nadat we thuis met z'n vieren hadden gegeten, met de Wii hadden gespeeld en nog even gezellig hadden bijgebabbeld zwaaiden we Eveline en Remy uit (maar níet voordat we alweer nieuwe afspraken hadden besproken) en fietsten wij nog even naar de verjaardag van vriendin Karen, alwaar wij rond een uur of half vier weer vandaan rolden. Het was gezellig! Het is altijd weer bijzonder om te bemerken hoe je via het internet vreselijk leuke mensen kunt treffen en vrienden kunt vinden bij wie je je zo ontzettend op je gemak voelt. Liefjes, bedankt voor het komen en tot snel!
Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. En dat afscheid nemen, dat valt wel eens zwaar. Zo ook nu: ik weet dat de tijd daar is. Mijn lieve trouwe Swiftje, Heer en Meester van de weg, zal terstond komen te overlijden. Na de aanrijding hadden we alle hands aan dek nodig om onze bruiloft te bekostigen en hebben we 'm dus zo goed en zo kwaad als het ging opgelapt.
Maar over twee weken staat de keuring voor de deur; bovendien maken de remmen sinds de laatste paar ritjes de meest bizarre geluiden. Daarom hebben wij besloten deze niet meer te laten repararen en keuren, maar het geld dat we daarvoor nodig zouden hebben bij een nieuwe auto te leggen. Met pijn in mijn hart, dat wel, want mijn rode bolide doet het verder nog altijd, maarja.. Een opgelapte ex- schade-auto doet niet veel aan waarde meer, dus mocht er nog eens iets mee gebeuren krijgen we er niets meer voor terug. En sinds de aanrijding heeft 'ie zo hier en daar dus van die ráre manco's, die dus nog altijd het gevolg van die rottige botsing zijn. Laatst 2 nieuwe banden en het vervangen van de kromgebogen stuurstang, nu weer versleten remmen. En het ergste: ik kan 'm niet meer 100 % vertrouwen, als ik de grote weg op ga, of een noodstop moet maken.
Dús hebben we vrede gesloten met het idee dat deze auto ten ruste zal worden gebracht en hebben we een wensenlijstje voor de nieuwe auto samengesteld. Wat ruimer graag, i.v.m. onze kampeervakanties. Een wat sterkere motor, voor in de bergen. Als het éven kan ook nog een trekhaak, zodat we in de toekomst onze fietsen mee kunnen slepen op vakantie. En tja, het állerliefst tóch weer gewoon een Suzuki. Wereldwagens, gewoon. Dús komen we uit op een Baleno. Station. Hoe búrgerlijk! 
(We missen eigenlijk alleen de hond en 1.8 kind nog..)
Dat ik altijd minder gehakt/cakedeeg/slagroom/marsepein overhou naarmate ik er langer mee bezig ben?
Dat ik vaak al geen honger meer heb zodra mijn gehaktballen/cake/toetje/taart klaar zijn?
Dat bedrijven die rekeningen versturen altijd voorlopen terwijl bedrijven die léuke dingen versturen altijd achterlopen?
Dat een fietsband zómaar opeens leeg is?
Dat katten het altijd metéén weten zodra je iets van ze wil?
Dat ik nooit kan vinden wat ik zoek, maar wel van álles tegenkom als ik niks nodig heb?
************
Laatst vroeg één van de Mieke's of ik nog eens een close-up foto van míjn make-up op D-day wilde posten. Ik moest er zonet ineens aan denken, dus bij deze:
Zucht, ik wou dat we díe dag nog eens over mochten doen..
Eigenlijk wist ik het al wel een tijdje. Het was me al een aantal keren gezegd. Maar ik ben eigenwijs (of, zoals mensen om me heen onterecht (;-)) beweren, koppig) en wilde dus niet toegeven. Het gíng ook al een tijdje minder: ik moest vaker afbellen als ik zou willen en wanneer ik wel kon gaan deed ik mijn lichaam er niet altijd een plezier mee. Vandaag, na wederom intensief overleg met zowel mijn fysiotherapeut als mijn arts, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik niet langer kan spinnen. Nouja, eigenlijk is het me gewoon min of meer opgelegd: het gaat niet meer. Wegens de spierspanningsproblemen in mijn nek, mijn lage rugpijnen en sedert de val op mijn stuitje de ook nog eens aangewakkerde pijnen in mijn bekken is het niet meer verantwoord. Spinning is zwaar én intensief, waardoor ik mijn lichaam té ver over haar grenzen duw om nog ongehavend uit de strijd te komen.
Ik baal er wel heel erg van, want ik vond het echt geweldig om te doen. Maar ergens, héél diep van binnen, wakkert er ook wat opluchting. Want God, wat zag ik ertegenop om weer te gaan beginnen. Sinds ik gevallen ben heb ik me al niet meer in de sportschool kunnen vertonen en de drempel die ik er zo onderhand tegen op had gebouwd was niet alléén fysiek meer. Nu heb ik echter weer een handvat om opnieuw te kunnen beginnen: ik heb een aantal goede adviezen gekregen over sporttoestellen die ik met mijn rug- en bekkenklachten wél aan kan, terwijl ik tóch flink hard moet werken, zoals met spinning. Bovendien kan ik, wanneer ik op deze manier ga trainen, meerdere malen per week een béétje trainen: ik ben dan niet meer aan lessen gebonden en kan dus de sportschool binnen lopen wanneer ik zelf wil en kan. Ondanks de teleurstelling heb ik er dus eigenlijk, stiekum, ineens weer zin in: ik ga weer sporten! Morgen of overmorgen, wanneer ik terugfiets vanuit mijn werk, ga ik er even langs om met de eigenaar te praten. Ik zal mijn abonnement om moeten zetten en met hem moeten bespreken welke toestellen ik zal gaan gebruiken, en op welke manier. Maar ik heb in elk geval weer vooruitzichten, op sportgebied. En al zijn ze niet helemaal zoals ik zou willen, ik héb ze tenminste 
Vanmorgen
Droomde ik dat ik me aan het verslapen was
Terwijl ik me versliep…
Vandaag, bij thuiskomst, opende ik de brievenbus. De enveloppe waar ik al dagen tevergeefs op hoop lag er niet, maar wel iets anders: de gevreesde, paars omrandde enveloppe van het Centraal Justitieel Incasso Bureau. "Oh jee" dacht ik meteen "Zie je wel? Het was tóch donkerder oranje als ik dacht toen ik laatst met een duf, nog slaperig hoofd een stoplicht iets te laat opmerkte." Of misschien was het van die ene keer, dat ik op mijn snelheidsmetertje keek op de grote weg en er tot mijn schrik achter kwam dat mijn voet even was vergeten dat je hier niet 120, maar slechts 100 mocht. En ja, eerlijk is eerlijk, laatst had ik haast en toen zat ik toch écht een beetje dichter op die auto voor me als dat zou mogen.. Hebben ze tegenwoordig flits-apparaten die zowel je snelheid als je bumper-afstand meten? Of die keer donker-oranje, misschien reed ik toen óók wel te hard!
Mezelf ondertussen, in die anderhalve seconde die het duurt om een enveloppe te openen, een halve hart-aanval aanpratende keek ik op de bekeuring. Juist. "Overschrijding maximum snelheid op autosnelwegen."
Oh God..
Vlug vouw ik de accept-girokaart open, nog vóór ik de snelheid heb kunnen zien. Ik ging vást driehonderd kilometer te hard en op de acceptgirokaart staat vast, dat er niets betaald hoeft te worden, omdat ze alleen maar mijn auto en mijn rijbewijs willen hebben voor onbepaalde tijd.
€ 14,=.
€ 14,=???
….
*Gniffel*
Soms, zo hier en daar, loont het best wel eens een beetje de moeite om tussenpersoon te zijn. Al gebeurt het niet zo veel meer als in het verleden, zo hier en daar krijgen we nog wel eens een leuk 'relatiegeschenk' toegestopt. Al moet je er de laatste jaren meestal wel iets voor terugdoen (meewerken aan het nieuwe computersysteem zus-en-zo, een pilot draaien of meer 'productie maken'), de geschenken díe er zijn, zijn vaak ook vele leuker als je gemiddelde aansteker-danwel-kaartspel. Vaak met spaarpunten, en dan een catalogus, waar je iets leuks uit mag zoeken. Vandaag kregen we bericht van één van onze 'zakenrelaties': het was weer tijd voor de jaarlijkse inwisselronde van hun spaar-actie (spaar-actie? Die hadden ze vorig jaar toch al opgeheven??) en wij waren zo bevoorrecht om voldoende punten te hebben om elk een leuk presentje uit te zoeken.
Altijd weer een interessante keuze, trouwens; ga je voor het wafel-ijzer? Of hoop je dat die poffertjes-pan tóch vaker uit de kast gaat komen als je nu denkt? Soms kies je iets leuks, soms sla je de plank volledig mis: de ooit op deze wijze verkregen frituurpan doet het al jaren prima, terwijl ik niet eens van die bijzónder-handige-reistas weet waar 'ie zich überhaupt ophoudt in ons huis. Maar nu viel me, tussen al die spulletjes, iets op waarvan ik me tijdens mijn laatste visagie-klus had bedacht dat het tóch wel handig zou zijn om in mijn koffer te hebben: een haar-steil-tang (met nog wat andere prutsels, waardoor je er ook krullen mee kunt maken en dergelijke). Handig, want ookal ben ik geen hairstyliste, ik bemerkte dat het bij sommige klussen zéér prettig is wanneer je in elk geval ook íets met het haar van je model kunt doen. Binnenkort kan ik dus een heuse hairstyling-set toevoegen aan mijn koffer.
En het mooiste is.. Dat 'ie knálrose is, natuurlijk!
"Waar is Annibal nou gebleven zo begin februari?" Zou je je zomaar af kunnen vragen. "Nou," zou die dan zeggen "in Rotterdam natuurlijk!"
Vrijdagavond na ons werk reden we meteen door naar het station en sprongen we op de trein. Om 19.00 uur zou onze eerste film, The Mourning Forest, beginnen en veel tijd om te eten hadden we dan ook niet. Snel een broodje erin, en dan genieten van deze prachtige Japanse film over liefde en verlies. Vervolgens proberen nog ergens een patatje te scoren en in volle vaart door naar de tweede film van die avond, No Country for Old Men. Geweldig! De rit naar huis hadhierna trouwens nogal wat voeten in de aarde, want ondertussen had moeder natuur bedacht dat het tijd was voor wat noodweer: naast de harde wind die al een paar dagen flink van zich liet horen hebben we naar huis moeten fietsen door de stromende regen én door de sneeuw! Met tegenwind erbij viel dat écht heel erg zwaar en we kwamen verkleumd, verzopen en doodop thuis. Het grote nadeel van die sneeuw is dat het ontzéttend veel pijn doet aan je ogen wanneer je er een vlok in krijgt, dus ook gisteren en vandaag had ik nogal last van branderige kijkers..
Gisteren waren we met z'n drietjes: Wim had ook wel zin in een dagje Rotterdam. Al in de middag vertrokken we, omdat we naast films ook nog wat andere dingen te zoeken hadden: ik wilde graag naar het Hello Kitty-winkeltje vlak bij het station en Wim wilde naar de Foca, omdat hij voldoende bij elkaar had gespaard voor zijn nieuwe camera! Onze nieuwe aanwinsten (de Hello Kitty is een rugzakje) staan op het plaatje
De films van deze dag, Margot at the wedding en George A. Romero's Diary of the Dead waren beurtelings intrigrerend en fucking briljant en tevreden na alle gezelligheid (bij Margot at the wedding kwamen we nog wat bekenden tegen ook) fietsten we, dit keer gelukkig zonder noodweer, weer naar huis.
************
Ook op sollicitatie-gebied is er nog nieuws onder de zon: afgelopen vrijdagochtend had ik een assessment bij een grote sociale instelling binnen Den Haag en ik ben 'geslaagd'! Nu wordt ik 'doorgezet' naar de afdelingen die vacatures hebben die mij passen en zal ik waarschijnlijk binnenkort op gesprek worden uitgenodigd.. Ben benieuwd 