Niet meer
Eigenlijk wist ik het al wel een tijdje. Het was me al een aantal keren gezegd. Maar ik ben eigenwijs (of, zoals mensen om me heen onterecht (;-)) beweren, koppig) en wilde dus niet toegeven. Het gíng ook al een tijdje minder: ik moest vaker afbellen als ik zou willen en wanneer ik wel kon gaan deed ik mijn lichaam er niet altijd een plezier mee. Vandaag, na wederom intensief overleg met zowel mijn fysiotherapeut als mijn arts, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik niet langer kan spinnen. Nouja, eigenlijk is het me gewoon min of meer opgelegd: het gaat niet meer. Wegens de spierspanningsproblemen in mijn nek, mijn lage rugpijnen en sedert de val op mijn stuitje de ook nog eens aangewakkerde pijnen in mijn bekken is het niet meer verantwoord. Spinning is zwaar én intensief, waardoor ik mijn lichaam té ver over haar grenzen duw om nog ongehavend uit de strijd te komen.
Ik baal er wel heel erg van, want ik vond het echt geweldig om te doen. Maar ergens, héél diep van binnen, wakkert er ook wat opluchting. Want God, wat zag ik ertegenop om weer te gaan beginnen. Sinds ik gevallen ben heb ik me al niet meer in de sportschool kunnen vertonen en de drempel die ik er zo onderhand tegen op had gebouwd was niet alléén fysiek meer. Nu heb ik echter weer een handvat om opnieuw te kunnen beginnen: ik heb een aantal goede adviezen gekregen over sporttoestellen die ik met mijn rug- en bekkenklachten wél aan kan, terwijl ik tóch flink hard moet werken, zoals met spinning. Bovendien kan ik, wanneer ik op deze manier ga trainen, meerdere malen per week een béétje trainen: ik ben dan niet meer aan lessen gebonden en kan dus de sportschool binnen lopen wanneer ik zelf wil en kan. Ondanks de teleurstelling heb ik er dus eigenlijk, stiekum, ineens weer zin in: ik ga weer sporten! Morgen of overmorgen, wanneer ik terugfiets vanuit mijn werk, ga ik er even langs om met de eigenaar te praten. Ik zal mijn abonnement om moeten zetten en met hem moeten bespreken welke toestellen ik zal gaan gebruiken, en op welke manier. Maar ik heb in elk geval weer vooruitzichten, op sportgebied. En al zijn ze niet helemaal zoals ik zou willen, ik héb ze tenminste 
February 7th, 2008 at 09:43
inderdaad, je hebt ze tenminste. En met wat aanpassingen in je programma/toestellen komt het allemaal wel weer prima voor elkaar.
Kus!
February 7th, 2008 at 14:11
Ben benieuwd wat je nu gaat doen.
Veel liefs, mamsl-)
February 7th, 2008 at 14:37
Het is niet leuk als je lichaam aangeeft dat bepaalde dingen niet meer kunnen, maar fijn dat er toch nog mogelijkheden voor je zijn in die sportschool!
February 7th, 2008 at 22:29
@ Neel: Zo is dat, gaat goedkomen! Kus terug!
@ Mama: Een combinatie, hoogstwaarschijnlijk.. Ik vertel het nog wel! Liefs!
@ Sanneke: En hier zit ik dan te klagen, terwijl jij pas écht klachten hebt! Ik hoop voor jou, dat jij er strakjes weer 110 % bovenop komt hoor!
February 8th, 2008 at 23:28
Wat niet gaat, dat gaat niet hé!
Luisteren naar je lijf is het belangrijkst.
Gewoon iets anders zoeken, wat je nog wel goed kan…
En dat je kan gaan wanneer je wilt, is zeker ideaal.
Kus!
February 10th, 2008 at 21:49
Naar je lichaam luisteren, maar…
Joh, je zult zien: straks heb je andere toestellen, andere oefeningen om je lekker in te “verliezen”, en dan kun je dáár je energie in kwijt… en uit halen.
En over het omzetten van je abonnement zal een beetje goede sportschool niet moeilijk doen. Komt goed!