Wat nou als we Wilders, gewoon voor de grap, eens aanklagen met z'n allen? Islamitische mensen omdat hij hen discrimineert, Nederlandse Nederlanders omdat hij mensen uitnodigt net zo kortzichtig te denken als hij, waardoor álle Nederlanders ineens racisten worden à la onze minst favoriete plumeau?
Nog steeds snot, pijnlijke ogen, keelpijn, buikpijn, koortsig en een rare zoem in mijn hoofd. Eergisteravond was er een groot dilemma: naar die sollicitatie gaan of niet? Gáán betekende, mijns inziens, automatisch dat ik ook zou gaan werken, want als je kunt solliciteren ben je dus niet ziek. Maar werken en dan óók nog eens een sollicitatie, dat zag ik dus écht niet zitten. Dat dat niet goed zou gaan voelde ik al aan mijn water.. Uiteindelijk, na veel vijven en zessen, heb ik de enige juiste keuze gemaakt: ik heb mijn baas opgebeld, het hele verhaal aan hem voorgelegd en gevraagd of hij voor deze dag een vrije dag wilde schrijven, zodat ik niet hoefde te werken, maar toch naar de sollicitatie kon. Hij vond dat ik me niet zo zorgen moest maken en zei dat we het wel zouden regelen. Fijn!
Het gesprek an sich ging, geheel tegen mijn verwachting in, heel erg goed (en dat met een raar hoofd!) en ik meen te hebben opgepikt dat het goede gevoel dat ik erover had wederzijds was. De eerste week van maart hoor ik meer!
"Waarom zijn we nou altijd tegelijk ziek?" hoorde ik een benepen stem aan de andere kant van de bank zeggen. Ik tilde mijn hoofd op en keek Paul met waterige ogen aan. "Omdat we elkaar altijd aansteken, ofzo?" antwoordde ik.
Gisteren weigerde ik eraan toe te geven. "Ik ben niet alwéér ziek!" vond ik, en deed gewoon mijn dingetjes. Tot mijn instortmoment, om half vijf. Maar toen mocht het, dus dat ging goed. Ook vandaag vond ik niet dat ik ziek was. Paul wel, maar ikke, néé hoor.. Tot ik naar de Albert Heijn (nog geen kilometer weg) was gefietst voor brood en zakdoekjes. Ik kwam thuis en was gesloopt. Ik kon Paul niet eens meer helpen met het afruimen van de ontbijttafel, het enige waar ik naar verlangde waren mijn pyama, de bank en mijn dekentje. Snotterend heb ik er mijn hele zondag doorgebracht. Koud zweet, afgewisseld met een gloeilijf. En dat terwijl ik vrijdag een uitnodiging in mijn brievenbus vond voor een sollicitatiegesprek aanstaande dinsdag! Ik wíl dit niet!
Paul is er al niet beter aan toe. Terwijl hij morgen, éindelijk, eens een dagje vrij in de planning had. Wij hebben er even het balen van en hebben vanmiddag, vanaf de bank, besloten dat het nu maar snel lente moet worden. Exit griep, enter een fijn zonnetje. Give me an S, give me a P, give me an I-N-G, goooooo, spring! Wij zijn er kláár mee! Waar kunnen we onze bestelling -in drievoud- inleveren?
Wanneer is een mens materialistisch? Volgens de van Dale betekent materialisme 'sterke gehechtheid aan geld en goederen'. Als ik het vanuit deze betekenis bekijk ben ik redelijk materialistisch: ik heb een boel dingetjes om me heen verzameld waar ik heel blij van word en die ik mis als ik ze niet heb. Zoals mijn mooie boeken. Mijn 8-bits Nintendo. Bepaalde CD's. Mijn afgetrapte Reef-gympjes. De ketting die ik al een paar jaar draag. Natuurlijk ook veel foto's, of bezittingen die ik heb van mensen die er niet meer zijn, maar niet alle spulletjes waar ik van hou hebben ook écht een sentimentele waarde; meestal ben ik gewoon erg aan ze gehecht omdat ik ze fijn vind om om me heen te hebben. Maar mezelf materialistisch noemen doe ik niet graag, het klinkt zo negatief. Alsof ik altijd maar méér wil, alleen maar waarde hecht aan materiële zaken, anderen dingen misgun.
En tóch ben ik vandaag blij. Door spullen. Vandaag werd ik namelijk gruwelijk verwend: mijn nieuwe, échte krantenlopersfietstas* kwam binnen. Een nieuw vriendinnetje van mij, Saskia, kwam langs om met mij te winkelen én om mij haar supermooie, niet meer in gebruik zijnde visagistenkoffer over te dragen. En ja, ook die twee grote dozen die de postbode kwam brengen waren voor mij: omdat het er toch wel héél erg op begon te lijken dat mijn computer bezig was dood te gaan** kwam er een nieuw model binnen. Nu kan ik dus wálgelijk veel spullen (haha) vervoeren middels mijn fiets, waaronder ál mijn visageer-spulletjes omdat die nu in één geweldige koffer passen en als ik dan thuis kom kan ik computeren tot ik erbij neerval zónder vast te lopen 
Hóe veel verwennerij kan een mens aan op één dag? Te veel. Maar for what it's worth: ik ben er écht, oprecht, héél erg blij mee. En niet alleen vandaag, maar ook de komende weken, maanden en jaren. Want voor mij is dát de reden dat ik mezelf geen materialist hoef te vinden: de waarde die ik hecht aan deze spulletjes is oprecht, én blijvend. Ik heb niet continue nieuwe aanwinsten nodig om gelukkig te zijn. Over vier jaar brul ik nog stééds dat ik zo blij ben met mijn koffer. Of met mijn fietstassen. Net zoals ik dat nu doe met mijn mooie boeken. Mijn Reef-gympen. Of mijn ketting.
*: Hoera voor de fabrikant, die mij na mijn brutale mailtje of ze er óók niet eentje aan een particulier wilden verkopen, prompt aan de telefoon hingen om te vragen welke kleur ik wilde!
**: En niet voor niets, zo bleek toen Paul eenmaal mijn oude pc openschroefde om er iets uit te halen: naast de reeds eerder ontdekte euvels (extreme hitte en een gammele harddisk) bleken de condensatoren óók nog eens te lekken..
Ogen dicht, borst vooruit..
Ik spring.
Mijn neus, welke overigens tamelijk scherp is, wordt blij van de geur van versgebakken brood. Van de geur van mijn mama. Van hoe het ruikt als de lente om de hoek komt koekeloeren (ja, zelfs met hooikoorts ;-)). Van de geur van de zee. En ook van de geur van schone was, voorál als 'ie buiten heeft gehangen.
Waar mijn neus bedúidend minder blij van wordt is van de geur van een iemand die is uitgeschoten met zijn after-shave. Gevolgd door iemand die klaarblijkelijk vuilnisman is en zich slechts eens in de zoveel tijd onder de douche begeeft. Gevolgd door een wanhoopsgreep met een spuitbus deodorant, om te voorkomen dat er mensen flauw gingen vallen. En dáárna, voor de grap.. Nóg iemand die in zijn fles eau de stink is gevallen! Met éxtra bonuspunten wanneer al deze nare geurtjes binnen 8,5 uur de revue passeren terwijl je al last van je hooikoorts hebt. Hoera!
************
Meneer Rouvoet heeft een stompzinnige opmerking gemaakt over het krijgen van meer kindjes, omdat dit volgens hem goed is voor de toekomstige economie. Heel Nederland is natuurlijk meteen in rep en roer en het is dan ook van buitengewoon groot belang om hier een mening over te hebben en te spuien. Die heb ik natuurlijk óók en ik zal 'm hier dan ook even geven: hoe kan dit stukje non-nieuws nou in vredesnaam het aftreden van Fidel Castro overschaduwen?? Zelfs als onze waarde Fidel, geheel conform de verwachtingen, zijn broer op de 'troon' zet en er in wezen nauwelijks iets verandert in Cuba, is het dan niet een bijzondere gebeurtenis die het bespreken meer dan waard is? Rouvoet deed een ongelukkige uitspraak en verwoordde zijn mening verkeerd. Fidel Castro greep de macht véle tientallen jaren geleden over een volk, dat hij sedertdien in een uiterst bizarre houdgreep had, vermoordde veel tegenstanders van zijn regime, verjoeg de rest en maakte van een oorlogsmisdadiger een held in zijn eigen belang.
Guttegut, wat is die Rouvoet toch een stóute man..
De lente komt eraan! Weg met sjaals, fietslampjes, mutsen, leren handschoenen en ijskrabbers. Wél bloempjes, baby-beestjes, groen, zon, vrolijkheid, terrasjes met witbier en blije kleurtjes. En, natuurlijk, per direct ingaande..
Hooikoorts 
Een mooie nieuwe auto voor de deur. Waarschijnlijk iemand anders een plezier kunnen doen met de oude. Een zonnetje. De auto aan je naasten laten zien, stukjes rijden. Gezelligheid met vrienden, die komen eten.
Wat wil een mens nog meer?
************
Nouja, een nieuwe auto voor de deur dus. Extréém hip issie. We zijn er superDUPERblij mee, hij rijdt heerlijk, hij ziet er nog hardstikke mooi uit (de 10 jaren die hij al bestaat zou je 'm niet geven) en de lúxe die we erin hebben, jeetje zeg! Voor het eerst sinds ik mijn rijbewijs heb stuurbekrachtiging. Airbags. Electrische ramen. Trekhaak. Electrisch verstelbare buitenspiegels. Een in hoogte verstelbaar stuur. Héél erg veel ruimte (da's even wennen: gisteren rolden onze boodschappen alle kanten op). We zijn onder de indruk van onze nieuwe auto. En we gaan er zéker veel plezier aan beleven..
Vrouwenstemmen galmen door de ruimte om me heen. De warmte van de steen waar ik op lig trekt door mijn lijf omhoog, tot in mijn botten. Een druppel water glijdt langs mijn rug; de handdoek waarop mijn hoofd rust is vochtig. Mijn gedachten vliegen als een vogel over landschappen, langs gebeurtenissen en groeten mensen. Raken ze aan, vliegen weer verder. Ik zweef door de ruimte; er is niets om me heen en tegelijkertijd is de ruimte vol. Met alles. Met niks. Met gisteren en morgen.
Ik praat met Eefke over verandering. Over overwonnen angsten. Over verleden en toekomst. We drinken extreem gesuikerde turkse muntthee, scrubben en stomen. Helemaal zen fietsen we terug naar huis. Met wind mee. Later, als Eefke is afgeslagen, fiets ik door met blije punk/ska-muziekjes op de mp3-speler. Eenmaal thuisgekomen zet ik een grote pot thee. Ik ga nog even chillen.
Ik ben echt, echt, écht heel erg blij dat we de Hammam hebben ontdekt..
Het is anders. Raar, ook wel een beetje. Hele andere mensen, een hele andere manier van doen. Rustiger, terwijl het toch flink zweten was. Vandaag ben ik voor het eerst bezig geweest met cardio-fitness, waar ik mijn spinning-lessen mee vervang. Vier apparaten, die je elk een kwartier lang gebruikt. Geen leraar die zijn longen uit zijn lijf schreeuwt om zijn klas op te jutten, maar een televisie met Discovery erop op de achtergrond. Niet meer over grenzen heen gaan, maar er aangenaam tegenaan hangen. Gaan op tijden die míj uitkomen, in plaats van mijzelf te vormen naar de voorgeschreven lestijden.
Het is anders, dat zeker. Maar toch ook zweten. En stiekum ook wel een ander soort van fijn 
************
Tijdens de 15 minuten op de fiets zat ik naast het zeven-jarige dochtertje van één van mijn vroegere spinning-maatjes, die al een tijdje terug met spinning was gestopt. De moeder in kwestie was een les aan het volgen en dochterlief was tijdelijk in deze aparte fiets-ruimte geparkeerd, omdat daar een vrije televisie was. We kletsten een beetje, keken samen naar de teletubbies. Ik zei haar, dat ik het stofzuigertje wel heel lief vond. "Noenoe, heet die!" riep ze. "Zo eentje zou ik er ook wel willen" verzuchtte ik. De stofzuiger van de Teletubbies is namelijk een soort van beestje, die alles uit zichzelf schoonmaakt. Ideaal! Dat probeer ik mijn katten nou ook al járen te leren, maar bij hen lukt het nog niet zo. Nouja, zij hebben ook geen slurfjes, denk ik dan maar.
"Nou, wij hébben er eentje thuis hoor. Alleen bij die moet je het wel zelf doen" zei mijn nieuwe vriendin. Ik keek haar vragend aan. Vast kinderlogica, ofzo. Later sprak ik haar moeder nog even, die erg om het verhaal moest lachen. Zij hebben thuis namelijk een 'Henry'- stofzuiger. Je kent ze wel: van die grappige, met oogjes erop…
Toen ik mijn fiets van het slot haalde keek ik nog even op, naar diezelfde fietsruimte. Daar zat mijn vriendinnetje, héél hard naar me te zwaaien