Twee gesprekken op één dag. De baan waar ik veel van verwachtte spreekt me niet aan, de baan die me 'wel leuk' leek is geweldig! Morgen hoor ik of ik door ben naar de tweede ronde.. Spannend! (Sorry, even heel snel, want ik heb ee beetje hoofdpijn en wil héél graag mijn bedje in :-P)
Dus dan zie je er tegenop. Eén specifieke kat met bakje in de keuken zien te houden, de andere twee poezels afleiden van dat eerste bakje en meekrijgen naar een andere plek om de twee andere bakjes neer te zetten. Dan óók nog die eerste kat opsluiten, waar eigenwijsjes zoals hij natuurlijk allerminst van gediend zijn..
Dus dan zet je dat eerste bakje neer. Je roept Max. Hij snapt 'm meteen en begint te eten uit het bakje in de keuken. Loki en Beertje staan ondertussen al op de goede plek, in de gang, op hún bakjes te wachten. Je geeft ook hen eten, draait Max nog even een kwartslag (zónder dat hij ook maar een mili-seconde ophoud met eten) zodat hij niet meer in de deuropening staat en doet de keukendeur dicht. Dan ga je aan je bureau zitten, verwachtend dat er élk moment een kat waanzinnig uit zijn dak zal gaan omdat hij de keuken niet meer uit kan. Je ziet al bijna de door de paniekende ADHD-kat veroorzaakte chaos van kapotgevallen mooie theepotjes, leeggerauste vensterbanken, verscheurde kookboeken en kastdeurtjes die nog aan één scharnier zachtjes heen-en-weer-wiebelen.. Maar er komt maar niets.
Je kijkt nog even om het hoekje bij de twee niet-opgesloten vreetzakjes, die keurig (en rústig!) de inhoud van hun bakje op aan het kauwen (wanneer was de laatste keer dat ik ze zag káuwen??) zijn. Je gaat maar weer zitten. Nog steeds geen cycloon-geluiden vanuit de keuken. Loki komt de kamer binnen en gaat zich, très relaxed, zitten wassen. Ik kijk om het hoekje en zie Beertje haar bakje uitlikken. Beide bakjes zijn leeg, beide katten zijn in opperste staat van relaxed-heid. En nog steeds geen kik van Max.
Voorzichtig maak je de keukendeur open. Ook het bakje van Max is leeg en schoongelikt. Max zit als een keurig modelpoesje bij de deur, te wachten tot 'ie weer opengaat. Als ik opzij ga zodat hij de keuken uit kan lopen wiegt* hij op zijn gemakje de gang op, gaat in zijn doosje zitten en wast zich. Geen blík naar de bakjes van zijn broer en zus. Tevreden rekt Max, mijn lieve kleine Maxje, zich uit en kijkt me aan. Ik geef hem een aai en hij spint.
Verdomd als het niet waar is.. Dan háál je ze uit elkaar, blijkt de grootste raddraaier er ogenschijnlijk nog het méést blij mee te zijn ook! Noujá!
*: Precíes zoals van die luie grote leeuwenmannen lopen.
Een tijdje terug, toen ik in anderhalve week tijd op twee verschillende weblogs over zware blaasproblemen bij twee totaal verschillende katten las, schrok ik wel een beetje. Zeker toen één van de twee arme drommels overleed en de ander nog een tijd lang vocht met medicijnen, catheters en véél stress werd ik een beetje bang. Ik had al wel eens vaker gehoord dat blaasgruis en aanverwante aandoeningen hét grote probleem zijn bij veel huiskatten en ik vroeg me dan ook af hoe je de kans hierop zo klein mogelijk kon maken (zoals het een goed obsessief kattenmama betaamt). Vlak hierna sprak ik een bekende, waarbij ik ineens bedacht dat zij wel 13 jaar lang dierenarts-assistente was geweest. Tijd voor een katten-babbel dus.
Dat gesprekje was behoorlijk leerzaam: het is belangrijk dat je katten 'droog voer' krijgen, terwijl 'nat voer' eigenlijk grotendeels is omdat ze dat erg lekker vinden. Op zich is er niets mis mee om ze óók nat voer te geven want op die manier krijgen ze ook vocht binnen*, maar dan is het wel belangrijk ervoor te zorgen dat ze blikjes of maaltijdzakjes krijgen van góede kwaliteit. Ook handig: de kattenbak zo aantrekkelijk mogelijk maken. Hoe vaker ze hun blaas legen, hoe minder kans op gruis ze hebben. Aha. Ik besprak het één en ander met Paul en we kwamen tot de conclusie, dat we het allemaal ietsjes anders zouden gaan doen. Voortaan mínder voer uit blik zodat ze niet te dik worden, maar dan werd wel het eigen-merk-voedsel van het menu geschrapt. Daarnaast hebben we na wat experimenten gekozen voor duurder kattengrit, dat veel minder stuift en geurtjes beter tegen gaat. Goede combi, vonden wij.
De katten waren het er echter een stúk minder mee eens: 25 gram minder blikvoer per kat per dag viel niet in goede aarde en mijn popjes waren dan ook not amused. Na een weekje of 3 (zucht) was het ergste echter voorbij en leken ze er goeddeels in te berusten dat er nu eenmaal minder vlees op het menu stond. Er worden meer brokjes gegeten en blikvoer blijft niet langer staan**. Nouja. Goeddeels dus. Want Max, die trekt het allemaal nog stééds niet zo. Sinds we dus een maandje of 4 geleden begonnen met het aangepaste dieet laat Max zich tijdens het eten van zijn slechtste kant zien: hij is de baas en dat zullen ze merken ook! Wanneer de bakjes gevuld zijn verandert hij tegenwoordig dus in een hard grommend monster, dat angstaanjagend luidruchtig, met hoge rug en veel machtsvertoon eten uit de bakjes van de andere 2 katten gaat lopen jatten op het moment dat zíjn bakje leeg is. En dat gaat nogal vlug, want Max stofzuigert de hele boel ongeveer 2 x zo snel naar binnen als Beertje en Loki. Over het algemeen is Beertje de klos: zij is de laagste in rangorde en is dus erg bang wanneer Max zijn dictators-pet op zet: met angstige ogen gaat ze in een hoekje zitten en durft ze niet meer in de buurt van de bakjes te komen (of zelfs maar langs te lopen) tot Max weg is.
Maarja, Beertje begint zo onderhand haar eigen tactiek te ontwikkelen: die gaat gewoon óók steeds sneller eten. En zo kon het dus dat vandaag, anders dan anders, Beertjes bakje al leeg was toen Max op hol sloeg. En toen was Loki de lul. Helaas voor Max echter, trekt Loki zich doorgaans geen jota aan van Max' machtsvertoon een eet onbezorgd verder alsof hij niet eens in de gáten heeft dat Max raar doet. Dus wat doet een hebberige Max dan? Loki bij zijn bakje weg slaan en met nóg meer machtsvertoon en nóg meer gegrom het eten van Loki wegschranzen. Heel sneu: nu zaten er dus twéé zielige katjes in een hoekje op de gang, angstig te kijken naar hoe Max zich gedroeg als een debiel. Ik wás de laatste tijd al flink politie-agentje aan het spelen, maar nu ben ik het al helemáál beu: dit gaat niet meer.
En hoewel ik het dus héél spijtig vind en er helemaal niet gelukkig van word gaat er per morgen dus weer een nieuwe regel in werking: ingaande 15 januari 2008 eet Max in de keuken, met de deur dicht. Loki en Beertje kunnen dan op hun gemakje, zónder stress, hun vleesje naar binnen werken op het gebruikelijke plekje in de gang. Want eten alsof je leven ervanaf hangt voordat je volledig over de zeik gewerkt wordt door een angstaanjagende dief, daar zou ik ook niet zo blij van worden..
Vreemd genoeg is verder alles wel pais en vree: wanneer er geen eet-rituelen in de weg zitten slapen ze gezellig per twee bij elkaar en nog geen half uur na het eet-incident van vanavond zaten Max en Loki elkaar alweer allerschattigst te wassen 
*: Katten zijn van origine woestijndieren en drinken dus erg weinig. Hun systeem is erop 'gebouwd' vocht te onttrekken aan het vlees dat zij eten.
**: Hét teken aan de wand dat je ze te veel blikvoer geeft: als ze het niet in één keer op krijgen.
Jaja, we hadden het moeilijk, en ja, het kostte tijd. Uit de vele honderden inzendingen (;-)) van onze grote kerstkaartencompetitie 2007/2008 moesten wij de leukste kiezen. Het was zelfs zó moeilijk dat wij, de jury, uiteindelijk hebben besloten niet één, maar een viertal prijswinnaars te benoemen! Wij geven weg: de eerste, tweede, derde prijs én een troostprijs..
And now the moment you've all been waiting for! The winner is..
*insert tromgeroffel here*
(En dan natuurlijk nog wat méér tromgeroffel:)
Ivo!
Onze vriend Ivo verdiende zijn eerste plaats met deze creatie:
Ivo heeft ons prijzenpakket XL gewonnen, van harte gefeliciteerd!
Dan is het nu tijd voor de overige deelnemers de vingers te kruisen, de ogen toe te knijpen en héél hard te zweten voor de aankondiging van de winnaar van de tweede prijs.. En dat ís.. (Nouja, zíjn)..
Martine en Steven
met hun charmante creatie:
Gefeliciteerd met jullie prijzenpakket L!
Maar vlak ook de derde prijs niet uit, terecht verdiend door de originele inzending van Cornelis!
Cornelis, jij wint ons prijzenpakket M! Van harte!
And last but not least, we present de liefste inzending van het stel, de inzending van Erica, welke wij té leuk vonden om onbeprijsd naast ons neer te leggen:
Ook jij, lieve Erica, van harte gefeliciteerd met je prijzenpakket S!
De feestcomissie dankt iedereen voor de geweldige inzendingen en bonte uitingen van creativiteit en wenst allen een prettige voortzetting van het weekend. Tot ziens!
Noot voor de winnaars: er zal binnen een week contact met jullie worden opgenomen m.b.t. de verzendingen van jullie prijzen. Nog éven geduld, er wordt hard aan gewerkt!
Ik ben niet zo'n hele erge sieraden-fan. Wanneer ik een juwelier voorbij loop voel ik geen dringende behoefte om een blik de etalage in te werpen, laat stáán te stoppen om te kijken. Veel vrouwen wel, maar ik niet. Ik koop zelden of nooit sieraden en de spulletjes díe ik heb, hebben bijna allemaal een betekenis. Ik heb ook niet, zoals bijvoorbeeld mijn collega, een aantal kettingen om te kunnen wisselen, ik heb er één. Nouja, sinds ik óók nog een ketting voor onze bruiloft kocht twee. Eén gewone, één nette. Het is niet, dat ik sieraden niet leuk vind ofzo, maar tja.. Ik weet het niet, de ringen, oorbellen en kettingen die ik heb vind ik wel genoeg, ofzo.
Tóch ben ik vandeweek stout geweest. Ik heb een cadeau voor mezelf gekocht. Ookal vind ik de vier ringen die ik draag meer dan genoeg, ik heb een nieuwe ring besteld. Die op het plaatje, om precies te zijn. Eén van de ringen die ik nu draag zal ik ervoor af doen. Die draag ik al 11 jaar elke dag en ik ben erop uitgekeken. En al is dat niet eens de reden dát ik die nieuwe ring wilde (dat was gewoon een kwestie van de verleiding niet kunnen weerstaan), ik ben er wel erg mee in mijn nopjes. Ik hou nu eenmaal van steentjes en glitters. En nouja, dat Paul 'm absoluut oer-lelijk vind.. Dat is niet mijn probleem 
Ik! Dáár! Op gesprek! Komende donderdag!! 
:-D
Paul's wekker gaat niet meer. Al heel lang niet, besef ik me wazig. "Je wekker is uit." meld ik hem. "Mjah, ik moet eruit" zegt hij en komt met merkbare tegenzin overeind. Ik hoor hem naar het toilet gaan, ik hoor hem douchen. Even wat getik op een toetsenbord, het gerommel van een bord, een mes en plastic boterhamzakjes in de keuken. Ik ben klaarwakker. Ik pak mijn DS en speel wat. Paul komt me gedag zeggen, geeft me een kus. Ik leg de Nintendo weg, pak mijn boek. Lees het uit.
Ik kijk om me heen. Ik wil er éigenlijk nog niet uit, maar ik ben al zo wakker. Ik zie Max en Loki tegen elkaar aan liggen bij mijn benen, hun vaste plekje. Lekker warm. Lief. Ik draai iets meer als een kwartslag in bed, zodat niet meer mijn benen, maar mijn bovenlijf bij hun warme lijfjes ligt. Ik schik mezelf nog wat onder de dekens, kruip tegen ze aan. Ik aai ze een beetje en een luid gespin stijgt op uit het blije hoopje kat in mijn armen. Mijn gedachten zweven over de wereld, alle kanten uit. Maar ook dichtbij. In de verte hoor ik de wakkere wereld, met auto's en glazenwassers. Maar in mijn wereld zijn wolken, sterren, dromen en katten. Af en toe staan Max en Loki op en gaan anders liggen. Maar altijd in mijn armen. Als Max terugkomt nadat hij even brokjes is gaan eten is hij wel 5 minuten heen en weer aan het lopen en aan het mekkeren: Loki heeft het beste plekje tegen mij aan ingenomen. Loki's oude plekje vind hij niet goed genoeg, hij wil dat Loki opzij gaat. In de verte zoeken ze het zelf maar uit. Ik doe niets.
Pas om half één, als de bel gaat omdat de postbode een pakje komt brengen, komen wij uit ons coconnetje. Uitgerust en opgeladen.
Wat is mijn wereld toch fijn, als ik vrij ben..
Nou.. Ok.
Nog eentje dan.
Daarná hou ik op.
Echt.
Pfff..
Hum..
Nou, ok..
Nog ééntje dan!
(*Burp!*)
En nu.. Zijn alle witte op, én alle oranje! 
(Zucht, jaja, ok.. En de gele ook, dus.)
Na dagen van uitstellen werd het vandaag toch écht eens tijd: de vakantie is bijna voorbij en het huis moest maar weer eens op orde. Omdat de eerste kerstbomen-ophaal in het nieuwe jaar pas weer op 7 januari zou gaan komen hadden we absoluut geen haast met het aftuigen van de kerstboom, maar vandaag was ik het toch écht heel erg zat. Eerst dus naar de supermarkt voor de weekboodschappen, even iets langsbrengen bij mijn ouders en vervolgens: weg met die zooi.
Ik vind het altijd weer een bijzondere gewaarwording dat ik, net als de meeste andere mensen geloof ik, blíj ben als het allemaal weer weg is, terwijl het nog maar een week of twee geleden is dat 'die troep' verheugd uit de kelder werd gesleurd en vol liefde door het huis werd verspreid. Maar alas, het donkere vacuüm dat januari heet is nu toch echt gekomen, dus ons huis is nu weer lekker kaal en schoon. Op de één of andere manier voelt mijn huis nooit écht opgeruimd en schoon met zo'n naaldenverspreidend stuk kattenspeelgoed in de kamer.. Nu rest mij nog één weekend van schoorvoetend niet toe willen geven dat het allemaal alweer voorbij is, wanhopig proberen de vakantie in mijn hoofd vast te houden terwijl de plicht alweer confronterend dicht in de buurt komt en terugdenken aan een fantastische december en een heerlijke 14 dagen van vakantie, waarin ik mezelf op alle mogelijke manieren heb laten gaan en er met volle teugen van heb genoten.
Dronken thuiskomen van feestjes, cadeau'tjes voor iedereen kopen, een feestdiner voorbereiden en met loved ones opsmikkelen, naar de dierentuin gaan, uitslapen, rustigaan doen terwijl je best nog veel te doen hebt.. Het zit er weer op. De blik gaat vooruit. Op naar het nieuwe jaar!
Nouja.. Nog één weekendje dan
Al sinds ik op mezelf woon doe ik eraan mee. Ik knip ze trouw uit, stop ze in een speciaal blikje en ééns in de zoveel tijd tel ik ze en maak ik er bundeltjes van. Vreemd, daar ik het meestal onzin vind om punten te sparen, maar DE-punten, daar heb ik om de één of andere reden nooit omheen gekund. Misschien omdat het zo'n tijdloos systeem is. Misschien, omdat ze bij tijd en wijle zúlke grappige spulletjes in hun winkel hebben. Misschien, omdat ze er tóch op zitten en het een kleine moeite is. Ik weet het niet. Feit is in elk geval dat ik ze al spaar sinds jaar en dag.
En ja, toegegeven, ik heb hulp: mijn moeder spaart ze niet en schuift ze dus allemaal naar mij door en alle DE-punten die we op het werk hebben worden netjes verdeeld tussen mij en mijn collega. Maar dan nog: om er iets mee te kunnen moet je toch flinke aantallen van die briefjes bij elkaar sparen, dus vandaar dat ik ze al jaren trouw spaar en bundel, maar er nooit echt iets mee doe.
Maar dan ben je lid van de DE-nieuwsbrief, hetgeen inhoud dat je ééns in het jaar het nieuwe cadeau-boekje in de digitale brievenbus vind. Meestal blader ik 'm even vluchtig door, denk ik bij mezelf "oh, dat duurt nog wel een tijdje" en gooi 'm weg. Maar! Nu! Ik bladerde door het boekje voor 2008 en wist spontaan waarom ik al die jaren al hersenloos al die punten in dat blikje had lopen proppen: de mooiste, stoerste, liefste, grappigste en op een prachtige manier kitscherigste theepot die ik ooit heb gezien stond erin; ik was op slag helemaal weg van dat ding. Nu heb ik al jaren ergens in mijn achterhoofd de missie om ooit nog eens ergens een hippe theepot te scoren, maar tot op heden vond ik alles dat ik tegenkwam maar stom. Maar hoera ende hoezee: wie een missie bewaart, die heeft wat. Natuurlijk had ik nog niet voldoende punten*, maar hoera voor het DE-systeem: ik hoefde relatief niet eens zo veel bij te betalen om 'm in de kast te kunnen zetten.
Dus wat doe je dan, op je vrije dag, terwijl je toch al met veel snot, traan-ogen en keelpijn door het leven gaat en dus thee-grootverbruiker in het kwadraat bent? Naar de DE-winkel rennen met je blikje en je pinpas, het betreffende theepotje uit het rekje graaien, er en passant nog even twee aller-schattigste bijpassende mokjes bij in het mandje te proppen en toch éindelijk eens dat theetipje dat je je al jaren voornam eens te gaan kopen uitzoeken, naar de kassa hollen en gelukzalig met je aankopen naar huis zwieren.
Waar een zwaar ontstemde man ziek aan het wezen was, trouwens, want buiten het feit dat hij ziek is om vind hij mijn überschattige nieuwe theepot zo ongeveer het lelijkste dat hij ooit heeft gezien. Dus. Maarja, ík ben er happy-happy-joy-joy mee. En het is toch geen ding dat dag en nacht op tafel staat, dus hij kan het aan. Hoop ik. Nouja.. Ik heb in elk geval metéén weer een project geadopteerd: nu, met mijn nieuwe naaimachine, moet het niet al te moeilijk zijn er een hippe theemuts bij te maken
Maarehm.. Mooi zijn ze, hè??
*: Hell, ik ben pas 28, dus dat bestáát niet, de gemiddelde persoon die daar iets op punten komt kopen is boven de 50, heeft in de helft van alle gevallen een wandelstok of rollator en maakt onder het tellen van de punten het liefst een praatje met de verkoopster over hoe ze al haar hele leven voor deze thermoskan gespaard heeft