Annibal's Weblog

Hoe bijzonder kan het soms zijn

Een steen op de maag

Als een veertje zo licht

Simpelweg ontdaan van gewicht

Door niets dan een goed gesprek..

Vandaag kwam 'ie dan eindelijk: het telefoontje dat ik eigenlijk afgelopen vrijdag al had zullen krijgen over mijn sollicitatie. Een prettig gesprek volgde, want ookal was ik afgewezen voor de functie waarop ik gesolliciteerd had, er werd toch ruim de tijd genomen om me uit te leggen waarom dat was. Bovendien werden me een paar flinke harten onder de riem gestoken. Ik ben namelijk niet afgewezen omdat ik ongeschíkt was voor de functie, maar omdat ik overkwam als een krachtig en bekwaam persoon met een sterke wil en veel ervaring, hetgeen mogelijk problemen zou kunnen veroorzaken in een team dat op dit moment niet volledig stabiel is. Anders gezegd: als je over-gekwalificeerd bent en tóch in een dergelijk team komt te werken, zou dat wel eens strubbelingen kunnen geven.

De uitleg was overigens gedetailleerder en ik begreep het ook wel: het is belangrijk iemand te vinden die in de bestaande werksituatie past. Waar ik wel bijzónder blij van werd, was dat deze manager mij ook vertelde waaróm het zo lang had geduurd eer hij mij terugbelde: hij was bij personeelszaken gaan praten om te zien of ik niet ergens anders binnen het bedrijf geplaatst kon worden. Hij vond me namelijk té goed om te laten gaan. Helaas is dit niet gelukt. Hij zei ook, dat hij en zijn collega's erg van me onder de indruk waren geweest en dat hij tegen dit telefoontje op had gezien, omdat hij me eigenlijk niet wilde laten gaan.

Niet eens héél teleurgesteld hing ik op; hoewel ik bijzonder graag deze baan had willen hebben kan ik niet anders dan concluderen dat deze afwijzing terecht is en dat ik er prima mee kan leven. Ik ervaar het als een groot compliment dat deze man nog heeft geprobeerd mij elders binnen zijn bedrijf te plaatsen en dit gesprek geeft mij vertrouwen in de toekomst: dit was 'm misschien niet, maar ik kom er wel. Op naar de volgende sollicitatie..

************

Jaja, ik heb 'm al: de eerste foto van de shoot van dit weekend:

Fotografie: Dik Nicolaï
Model: Asseel Hassan
Visagie: Moi

************

Ohja, nog een laatste nieuwtje dat ik jullie niet kan onthouden: na bijna 3 jaar als uitzendkracht werkzaam te zijn geweest, krijgt Paul nu een vast contract bij zijn werkgever! Ciao, Randstad! Ik ben zó trots op mijn lief!

Dit weekend was ik in Rotterdam, om zaterdag en zondag onderdeel uit te maken van een team dat een reclamecampagne neer zou gaan zetten voor het gitaarmerk van een vriend van mij en Paul. Het was een behóórlijke actie: zo'n 27 modellen op de lijst, een styliste, een fotograaf, ik en nog drie andere visagistes (waarvan één op de zaterdag en twee op de zondag), een schoonheidsspecialiste, een begeleidster en natuurlijk Emile zelf. Op de zaterdag assisteerde ik de bekende visagiste Lydia Thann en mán, wat heb ik veel van haar geleerd! Geweldig om met iemand te mogen werken die al 14 jaar full-time in het vak zit en dus ook héél veel kennis heeft. Het leuke was dat zíj mij een aantal oplossingen heeft aangereikt voor bepaalde dingen waar ik al een hele tijd mee 'worstel' (stoelen om modellen op te laten zitten zijn altijd te laag, met sponsjes trek je vrij snel strepen of maak je vlekken bij het opbrengen van de basis en dat soort dingen meer) en ondanks het feit dat ik nogal bibberig was over haar oordeel betreffende mijn werk, kreeg ik van haar een paar flinke complimenten. Zij vond zelfs, dat het voor míj knapper was om een mooie, technisch goede make-up neer te zetten als voor haar, omdat zij met makkelijkere producten werkt als ik. Natuurlijk zijn die producten (die ik nu overigens érg graag óók wil hebben ;-)) niet de hoofdmoot waarom zij mij veel kon leren, maar toch.. Te gek om te horen hoor! De tweede dag verliep helaas wat minder soepel, maar ik was ook gewoon moe van dag 1, met alle indrukken, het harde werk, véél tijd (van 9 tot 11 bezig geweest!) en daarbovenop nog een klein restant grieprigheid dat me plaagde.

Zondag ben ik dan ook eerder naar huis gegaan, maar ik weet wel dat ik op beide dagen tenminste één geweldig resultaat heb geboekt, dat niet alleen in de campagne van Emile, maar ook op mijn eigen website-to-be (jaja, druk bezig) een mooie toevoeging zal zijn. Daarnaast was het ook gewoon leuk om Emile weer eens te spreken, zijn vrouw Sabine weer eens een dikke knuffel te kunnen geven, te kunnen spelen met hun drukke en jonge, maar oh zo lieve hond Fleur, uitgebreid te knuffelen en kroelen met de wat oudere, maar nog steeds heel stoere Bo en te kriebelen met en te genieten van de ondertussen al bejaarde, maar prachtige lieverd Kat. Ondanks het feit dat Bo en Kat (met name Bo) enorme honden zijn (voor katten-begrippen vooral) zijn Bo en Kat de enige honden bij wie mijn poezekatjes ooit dicht bij in de buurt hebben durven komen. Zó lief, dus..

En verder? Leuke nieuwe mensen ontmoet (één model en ik zijn al meteen een beetje vriendinnetjes en ook de begeleidster en ik gaan zéker nog eens afspreken!), lekker gegeten, goed geslapen en zondagavond éxtra fijn tegen mijn lief aan gekropen. En tja, ik barst nu weer van de nieuwe ideeën, zin in nieuwe visagie-tjes én.. Van een grotere verlanglijst vol visagie-producten en aanverwante artikelen dan mijn portemonnee lief is

En dán, tot slot, op veler verzoek nog even de receptuur voor een blauwe plek aan de binnenkant van je lip:

- Zoek ergens in de ochtend een hond, bij voorkeur ééntje die een keer of 5 groter is als je eigen huisdieren (en dan het liefst óók nog een hyper-actieve),
- Ga met haar spelen zoals je ook altijd met je eigen katten speelt (ruw, dus),
- Loop een stukje de trap af wanneer je geroepen wordt en draai je dan nog even om naar de hond, die nog vol speelsheid achter je staat,
- Vang de kopstoot op die het springende en blije dier op dat moment graag met je wil delen,
- Bemerk vooral de hardheid van haar schedel en de snelheid waarmee die tegen je kaak en je lip wordt gebeukt,
- Tol even op je benen en proef bloed,
- Bedenk jezelf dat je ook wel eens bloed proeft als je op je tong bijt, terwijl er dan geen sprake van een wondje is,
- Kom er pas laat op de avond, als je allang weer thuis bent en je nog steeds 'een wondje' voelt achter, dat 'dat wondje' twee flinke scheuren zijn en bemerk de rare blauw/rood/paarse plek tussen die twee scheuren..

Tadáááá! Succes verzekerd

Dat je ook een blauwe plek aan de binnenkant van je lip kunt hebben?

Het weer is stom. Het huis schoonmaken is stom. Moe zijn is stom. Nergens zin in hebben is stom. En vuilniszakken moeten gaan kopen omdat je die bent vergeten is óók stom. Maar gelukkig, gelúkkig, oh hemel zij geprezen, is er altijd nog youtube om mij de winter door te slepen.. 

En Man, wat hou  ik van die gekke japanners!

Enjoy! (Bij mij waren deze filmpjes, met name de bovenste, in elk geval goed voor tranen op mijn wangen.. ;-))

Trots!!!

De twee andere posters van de campagne, waarbij geen visagiste nodig was:

Overigens ben ik ook dit weekend weer bezig met een opdracht, dan in Rotterdam! I'm on a roll

Helaas, helaas, nog stééds geen scansels van mijn werk voor het Buddy-Netwerk, want de scanner van mijn mama en klein drukwerk gaan niet zo goed samen als ik hoopte. Sowieso schijnt het nogal lastig te zijn drukwerk te scannen, dus ik heb Vincent maar even gevraagd of ik misschien een digitaal bestand mag hebben. Nog éventjes geduld dus. Da geduld ik gezellig even met jullie mee, want ik had namelijk vandaag mijn 2e gesprek bij die ene hele leuke potentiële werkgever. Het gesprek was prettig en leuk, maar wel pittig: meer dan een half uur werd mij het vuur aan de schenen gelegd. Gelukkig was het (naar mijn idee) niets dat ik niet aan kon en ik heb het gevoel dat ik me goed heb kunnen uitdrukken, goed heb kunnen laten zien wat voor iemand ik ben en mijn eigenschappen op professioneel gebied betrouwbaar en correct weer heb kunnen geven. Deze week nog zal ik horen of ik doorga voor de koelkast, dus een laatste duim-actie is redelijk welkom

Daarnaast bleek na contact met de arts dat de maagklachten van afgelopen dagen niet het gevolg zijn van mijn medicijn-gebruik, maar waarschijnlijk vanwege een vervelend buikgriep-virus dat nogal érg heerst op het moment. Dat het nog niet over is had ik al wel gemerkt de afgelopen dagen, dus ik doe nog maar even rustigaan in de hoop dat ik er snel weer vanaf raak. Komt wel weer goed!

Verder ben ik druk bezig met allerhande (nog even) geheime website-dingetjes, waar ik héél blij van word! To be continued..

Vandaag was het dan zo ver: de nieuwe reclamecampagne voor het Buddy-netwerk werd gepresenteerd. Ik voelde me vereerd om er vandaag bij te mogen zijn, de (prachtige!) posters te aanschouwen vóór ze door regio Den Haag worden verspreid en uit eerste hand de reakties van een groot deel van de buddy's te mogen horen. Achterin de grote zaal in Theater Korzo zaten wij op een rij: mijn vrienden cq de ontwerpers van de campagne, Vincent en Ruben van Pepper-mind, fotograaf Roelof Pot en zijn vriendin en little old me. Terwijl één voor één de posters werden onthuld hoorden we een stroom positieve reakties door de zaal gaan, hoe bijzonder!

Na een korte pauze werden de buddy's tijdens hun jaarlijkse bijeenkomst ook nog getrakteerd op een voorstelling van Sjaak Bral en Fred Delfgaauw en wíj dus ook. Geweldig! Een prachtig, bijzonder en komisch stuk dat een absolute traktatie was om te horen én te zien. Na het stuk dronken we tevreden nog een drankje en gingen zo langzaamaan op huis aan; omdat ik en mijn lief het vannacht nogal gezellig hadden op de verjaardag-slash-housewarming van vriendin Eefke (we lagen zo rond half zes in ons bed :-P) was ik behoorlijk moe.

De indrukken die ik bij deze bijeenkomst heb opgedaan zijn erg bijzonder en ik ben er erg trots op dat ik deel heb mogen uitmaken van dit team. Wellicht volgen er binnenkort via de fotograaf wat nieuwe visagie-opdrachten want daar sprak hij me nog over aan en als het allemaal lúkt is de kans erg aanwezig dat ik op een later tijdstip opnieuw samen zal werken met de mensen van het Buddy-netwerk, omdat er plannen liggen om een documantaire te maken. Sowieso was het vandaag bijzonder om onder deze mensen te verkeren: het is een zéér positieve groep mensen die stáán voor wat zij doen: stuk voor stuk gedréven mensen met een verhaal. Erg inspirerend!

Overigens is onze scanner stuk, dus helaas kan ik jullie mijn werk nog heel even niet close-up laten zien (ik heb boomerang-kaarten gescoord, yay!), dus jullie zullen het voor nu even met een foto van de presentatie moeten doen. Helaas is de foto van discutabele kwaliteit sinds ik slechts mijn telefoon bij me had om het één en ander op de gevoelige plaat vast te leggen, maar léuk is het wel:

Met v.l.n.r.: Wim van Polanen, PR-medewerker van Stichting Buddy Netwerk, fotograaf Roelof Pot, ontwerper Ruben Bouwmeester, Buddy Roman en Buddy Alette en ontwerper Vincent van der Horst. Bij de foto's uiterst links, uiterst rechts en de foto in het midden (de drie dames dus) heb ik gevisageerd

P.S.: Mama: mag ik overmorgen-avond even een bakkie komen doen en jullie scanner komen misbruiken??

Bah zeg, ik voel me vandaag echt heel naar. Mijn prozac-jes vallen sinds gisteren verkeerd en mijn maag borrelt, brand en draait. Gisteren, op mijn werk, was het branderige en het ik-moet-bijna-overgeven-gevoel erg vervelend, maar toen ging het nog wel. Vandaag ging er echter nog een schepje bovenop: wel een half uur heb ik op het toilet gezeten. Na vier keer overgeven was mijn ontbijt er onderhand wel uit. Alleen het branderige gevoel niet, dat bleef. En het borrelige, dát bleef ook. Alsof alles eruit was, behalve die capsule

Na twee uurtjes slapen ging het wel weer wat beter: branderig voelt het alleen nog maar als ik 'lucht moet verplaatsen' (hetgeen helaas wel weer redelijk vaak moet) en verder voel ik alleen nog maar een soort van brok in mijn keel, maar dan in mijn maag (zeg maar). Morgen neem ik 'm gewoon niet, ik voel me liever lusteloos als zó. Bovendien heb ik morgenmiddag een feestje: de reclame-campagne van het Buddy-netwerk wordt gepresenteerd en ik mag ook mee! Joy! Morgen dus even netwerken (én, hopelijk, plaatjes van de posters/boomerang-kaarten posten hier!), overmorgen de huisarts bellen. Ik snap niet waar die heftige reactie ineens vandaan komt…

Gisterochtend stapte ik op de tram; haartjes strak in het gareel, mooie kleertjes aan een een net make-upje op. Gewoon een sollicitatie, gewoon een leuke baan. Ik kwam er aan, meldde me bij de receptie, kreeg een bezoekerspas opgespeld. Mooi gebouw, interessante mensen om gade te slaan tot iemand me op zou komen halen. De liftdeuren gingen open, een jongen stapte naar buiten. Even knipperde ik met mijn ogen: als ik niet beter had geweten had ik gezworen dat hem kende, vanuit de vriendengroep, of misschien de kroeg. Een type dat ik waarschijnlijk moeiteloos mijn vriendengroep in zou kunnen schuiven. A perfect fit.

Al babbelend liepen we naar de plaats waar we wezen moesten, alwaar ik een érg fijn gesprek had met hem en zijn collega. Zijn collega, mogelijk in de toekomst één van mijn naaste collega's, deed me denken aan mijn collega nu. Iemand met wie ik veel deel, iemand met wie ik veel lol heb. Serieus, rustig, prettig. Het klikte meteen: het leek eigenlijk meer op een gezellige babbel als een sollicitatiegesprek en toen we eenmaal waren uitgepraat wist ik het zeker: dit was niet alleen gewóón een leuke baan, dit was een héle leuke baan! En ook nog eens een leuk bedrijf! Ik voelde me er meteen op mijn gemak, zag hoe de leuk twee collega's met elkaar omgingen, proefde de sfeer van het bedrijf en wist meteen zeker: híer zou ik wel willen werken. Héél graag zelfs!

Gisteravond, vanuit mijn werk naar de McDonalds in de stad. Wachten op Paul in de wind, hopen dat mijn haar niet te veel door de war wordt geblazen. Zo vanuit je werk naar een sollcitatiegesprek gaan is één ding, er volkomen verwaaid aankomen een ander. Nadat we gegeten hadden nog één dikke kus en een succes-wens van mijn lief. Naar binnen. Plaats nemen in een wacht-hoekje. Wachten. En wachten. En nog een beetje wachten. En dan: het gesprek. Een prettig gesprek, zeker. Praten over mijn werkverleden, opleidingen die ik heb gedaan, waar ik naartoe wil, wat ik leuk vind om te doen. Bespreken wat de functie waarvoor ik op gesprek uit was genodigd inhoud. Weten, dat mijn angsten niet ongegrond waren: in de plaats van de werkzaamheden als in de advertentie genoemd, gaat het hier eigenlijk om het verkopen van make-up. En crèmes. Leuk werk, zeker wel. Maar stiekum toch ook héél erg niet wat ik zoek. 

Vanmorgen, op mijn werk, een telefoontje. Een uitnodiging. Een tweede gesprek, dinsdag om 16.00 uur. Voor de baan die ik zo heel graag hebben wil. Ik zal er zijn. En ik neem mijn breedste glimlach mee