Na een dagje hard hersengolven uploaden op mijn werk heb ik last van mijn grafische kaarten. Ik denk dat ik mijn zachte schijf maar eens in mijn bed ga laten crashen..
Ik heb vandaag écht een rare-dingen-dag, al dacht ik in eerste instantie nog dat het vandaag een rare-autoschades-dag was. Er was namelijk een auto die door onbekenden op z'n kant werd gerold en een auto waarvan het slot was kapotgemaakt bij een poging tot inbraak: wanneer je de auto van het slot haalde gingen álle ramen open. Vervolgens werd gedurende de rit naar huis het hobbeltje (alsof je over een spoor rijdt ofzo) dat mijn auto de laatste tijd maakt ineens een stuk erger, zodat ik besloot niet te wachten tot mijn afspraak voor a.s. woensdag en 'm maar metéén bij de monteur heb afgedropt.
Eenmaal thuis bleek het uiteindelijk toch meer om een algemene-dag-vol-wazigheid te gaan, toen ik een logje van Marieke las over extact hetzelfde onderwerp: van die dagen die een thema lijken te hebben. Daarna kwam ik óók nog eens een foto van Sanneke tegen op threadless, waar ik zag dat zij hetzelfde shirtje heeft gekocht als ik..
Náh! 
"Haha, ja! Net als in die reclame, je weet wel!" Een vragende blik. "Ohja. Even vergeten dat jij wereldvreemd bent." Ik en mijn collega gniffelen. Dat is onze running gag. Want ik bèn wereldvreemd, in dat opzicht. Ik kijk namelijk geen televisie. Als het slechter weer wordt lenen of downloaden wij een tv-serie, waarover we mensen wier smaak wij vertrouwen hebben gehoord en die kijken we dan wanneer het ons uit komt. En films, die kijken we ook. Verder gebruiken we ons tv-toestel voor het spelen van computerspelletjes. We hébben het wel (digitale tv van de KPN om precies te zijn), maar ik krijg de decoder die je ervoor nodig hebt niet eens áán. Geen behoefte aan. Paul ook niet. Een tijdje terug was de ontvanger van de televisie kapot, maar we vergaten steeds te bellen. Toen Paul er eenmaal een keer aan dacht (we hadden namelijk een brief van de KPN gekregen over een software-update) belde hij met de klantenservice. Na drie kwartier in de wacht te hebben gestaan riep de dame aan de andere kant na het horen van het probleem welgemeend "Och meneer, wat naar voor u, en dat juist met het voetbalkampioenschap*!" "Nouja," bromde Paul "Dat is niet erg hoor, het apparaat doet het eigenlijk al meer als 3 maanden niet meer."
Insert flauwvallende KPN-dame hier.
De meeste mensen begrijpen er dus geen snars van. Die denken dan dat wij heel wat missen. "En het nieuws dan?" vragen ze. Alsof het nieuws alleen op de televisie te vinden is. "Maar waaróm dan niet?" willen ze weten. Alsof er zo vreselijk veel boeiends te zien is. "Maar, wat doen jullie dan, als jullie thuis zijn?" wordt er gestameld. Alsof het leven zonder tv leeg en nutteloos is.
Maar hoe dan ook, ze hebben gelijk. Want er is inderdaad één ding dat wij wel missen. Als je geen tv kijkt kun je namelijk niet meer volwaardig meedoen aan de normale sociale interactie. Dan weet je namelijk al die reclames niet en kun je dus niet met iedereen meelachen als er een one-liner uit een bepaalde reclame wordt gebruikt in een gesprek. Want dát is het enige dat mensen écht onthouden van hun avondjes televisie, zo merken wij..
*: Dat is niet helemaal waar. Ze zei "EK" of "WK". Maar ik heb geen idee wat voor kampioenschap het ook al weer was.
Dat je thuiskomt met de weekboodschappen en de koelkast opnieuw moet indelen omdat het er anders allemaal niet in past. Dat je de kast opentrekt en zomaar iets lekkers kunt pakken, omdat je daar trek in hebt. Dat zelfs je katten hun eigen snoepjes hebben. Dat je kunt kiezen wat je vanavond wilt eten. Dat je het even snel opschrijft als er iets dat je regelmatig gebruikt op is, zodat je morgen nieuwe kunt gaan halen. Dat je soms wel eens iets weggooit, omdat je het per ongeluk over de datum hebt laten gaan. Dat je zo snel even niet kunt vinden wat je zoekt, omdat je voorraadkast zo vol is.
Soms voel ik me toch zó onnoemlijk rijk..
Vroeger, toen ik nog een kleine Annibal was, was mijn toekomst me duidelijk. Altijd wanneer er iemand vroeg "En, wat wil jij later worden?" was mijn steevaste antwoord "Zuster." Pas toen ik begon te begrijpen dat het beroep 'zuster' meer inhield dan alleen een mooi kapje op je hoofd en een prachtige blauwe jurk met bijbehorend schort begon mijn heilige geloof in deze toekomst te vervagen. Naarmate de jaren verstreken werd mijn toekomstbeeld vager: hoe ouder ik werd, hoe vaker ik veranderde van toekomstig beroep. Ookal ben ik het meeste al wel weer vergeten, ik kan nog best prima een beeld schetsen van mijn wispelturigheid: agent bij de hondenbrigade, piloot, schrijfster, journalist, militair, etaleur, tolk, zwemjuf, reddingsbrigadier, dierenarts, edelsmid en archeoloog zijn zomaar wat beroepen die mij voor langere of kortere tijd hét beroep leken. Maar met alles was wel íets. Ik had een té specifieke voorkeur (wanneer je het leger in gaat is het vantevoren niet duidelijk of je wel op de plek die jij ambieert terecht komt), of ik was bij nader inzien toch wat te fijngevoelig (als dierenarts kun je niet gaan zitten huilen bij elk zielige diertje dat bij je binnenkomt), voor andere beroepen was de opleiding te duur of te ontoegankelijk (voor journalistiek was de kans op een plekje op de opleiding ongeveer 1 op 4).
Tegen de tijd dat beroepskeuze een serieuze aangelegenheid werd was journalistiek mijn ijkpunt en bij het samenstellen van mijn vakkenpakket koos ik een pakket gebaseerd op deze opleiding. Toen mijn eindexamen in zicht kwam ben ik bezig geweest met 2 serieuze opties: de luchtmacht (ik wilde op een Apache vliegen) en journalistiek. Beiden werden niets. Wat dan? Op de één of andere manier kwam er uit het niets een ander beroep in mij op. Schoonheidsspecialiste. Waar die gedachte vandaan kwam weet ik tot op de dag van vandaag niet; ik had tot dat moment nauwelijks een pot crème van dichtbij gezien. Maar ik opperde deze optie precíes op het moment dat het tijd was me in te schrijven voor een school, dus met mijn ouders deed ik wat onderzoek, ging bij drie scholen op bezoek en al gauw was het geregeld: na de HAVO ging ik de versnelde opleiding voor schoonheidsspecialiste volgen. In iets meer dan een jaar (i.v.m. een herexamen) was ik ermee klaar en begon ik, na vele sollicitaties, bij een schoonheidssalon. Vlak nadat ik in de salon was begonnen schreef ik me in voor een opleiding visagie (die ik ook heb afgemaakt), maar al gauw hierna liep het spaak. De salon waar ik werkte vond ik niets en bij het solliciteren kwam ik er voor de tweede keer achter dat dit een moeilijk toegankelijk wereldje was: er waren véél schoonheidsspecialistes en maar weinig vacatures. Een eigen salon was niets voor mij en toen meerdere werkgevers-in-spé (waarmee het allemaal niets werd) opperden dat ik véél meer kans maakte op een baan als ik de vervolgopleiding zou gaan doen begon er een kwartje te vallen: dat wílde ik helemaal niet.
Wilde ik eigenlijk überhaupt wel in een salon werken? In de salon waar ik gewerkt had was me langzaamaan steeds duidelijker geworden dat de hele dag gezichtsbehandelingen geven helemáál niet zo leuk was. Mensen gaan je door het lichamelijke contact héél snel vertrouwen en voor je het weet ben je naast het geven van maskertjes ook nog huis-tuin-en-keuken-psychologie aan het toepassen; vrouwen van meer dan twee keer zo oud als ik stortten hun leven vol smart over mij heen en ik had werkelijk géén idee wat ik ermee aan moest. Het enige stukje van het hele verhaal dat ik écht leuk vond was visagie, maar ook dit was niet echt een gouden toekomst: in dit vak is het gebruikelijk om free-lance te werken en omdat ook hier meer beroepsbeoefenaars als banen zijn is het nogal een ellebogenwerk-wereldje. En een eigen zaak is ook niets voor mij. Té onzeker. Langzaam maar zeker drong het tot me door: dit gaat 'm niet worden. Het uitoefenen ervan zal altijd een hobby blijven, maar mijn beróep.. Nee.
Bij het uitzendbureau langs. Een uitzendbaantje bij een grote verzekeraar. Na vier maanden via een tante een detachering bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Na twee jaar tóch weer solliciteren en uiteindelijk een leuke, uitdagende baan vinden bij een assurantiekantoor. Dagelijks mijn koppie gebruiken, ingewikkelde en minder ingewikkelde zaken oplossen. In 8 jaar tijd uitgroeien tot de all-rounder die ik nu ben. Maar de branche verandert; wetgevingen worden aangescherpt en vernieuwd, de werkwijze van de maatschappijen wordt anders, klanten kijken anders tegen verzekeringen aan als toen ik daar begon.. Uiteindelijk had ik even geleden een openhartig gesprek met mijn baas. Want ik heb een probleem: ik heb geen plezier meer in mijn werk. Ik stel dingen uit, hik tegen dingen op, ik zit mezelf in de weg. Voorheen had ik dat niet, maar sinds mijn burn out ben ik een hoop dingen gaan beseffen. Anders gaan zien. Op gaan merken. Doordat ik mijn werk niet meer leuk vind zit er bij mij áltijd, élke dag, een 'basisniveau' aan stress. Wanneer je stress hebt, wordt er adrenaline afgegeven in je bloed. Als je langdurig, dag in dag uit, adrenaline in je bloed hebt zitten kunnen daar klachten uit ontstaan. Zoals een verkrampte nek. Zoals depressie.
Ik loop nu alweer bijna twee maanden bij de fysio. Eind vorige week schreef mijn arts mij prozac voor. Voor nu even, "tot er licht is aan het eind van de tunnel". Maar er móet dus iets veranderen, want dit probleem gaat niet vanzelf weg. Langzaamaan volgt er weer een besef, net als een aantal jaar geleden. Een moeilijke beslissing ís in feite al voor mij gemaakt. Ik heb geen keus. Als ik beter wil worden, moet het roer om. Maar hoe? Ik weet het niet. Na ál die jaren ben ik geen fluit opgeschoten. Ik weet nog stééds niet wat ik worden wil. Ondertussen weet ik, dat ik geen carrièremens ben. Ik wil gewóón een baan waar ik het leuk kan hebben. Waar ik werkzaamheden kan doen die me liggen, met collega's die ik leuk vind. En verder? Don't ask me. Want niet weten wat je zoekt maakt het zoeken zo verdomde veel lastiger..
Ze komen wel eens zijlings langswaaien in mijn logjes: dikgedrukte namen, vaak in een verhaaltje over een bijbehorende activiteit die ik heb ondernomen. Mijn vrienden. In de loop der jaren heb ik een vrij imposante verzameling opgebouwd; bij het samenstellen van de gastenlijst voor onze bruiloft was het aantal vrienden mínstens even groot als onze niet al te kleine families. En ze zijn me dierbaar, deze mensen, allemaal op hun eigen manier. En soms kan het gewoon heel fijn zijn even iets bij ze kwijt te kunnen, met ze te kunnen lachen, met ze mee te kunnen leven of op ze te kunnen steunen als dat nodig is. Ik hoop ze allemaal, stuk voor stuk, bij me te kunnen houden. Ook al loggend ben ik bijzondere mensen tegengekomen: mensen die ik in het dagelijks leven niet of niet vaak tegenkom, maar bij wie ik tóch een hoop kwijt kan. Vriendschap is een bijzonder iets.
En soms mag het gewoon wel eens gezegd worden: wat ben ík blij dat ik jullie heb 
Ik hou niet zo van veranderingen. Over het algemeen vind ik het prettig een beetje te blijven hangen in hetgeen ik gewend ben (mits het me goed bevalt). Dat is natuurlijk niet met álles zo, maar op het web heb ik daar érge last van. Ik vind het fijn een eigen plekje op het web te hebben; een plekje waar het voelt als 'thuiskomen'. Mijn home, zeg maar. En dat lukt me dus veel beter wanneer ik al wéét hoe het eruit gaat zien voordat ik op het betreffende linkje klik. Dit weblog is er een mooi voorbeeld van: in de banner is Charmmy Kitty terug te vinden, het poesje dat ik als achtergrond had toen ik nog bij BNN logde. Linksbovenin is het plaatje te zien dat ik álle 6 de jaren dat ik op mijn oude forumpje rondhing in mijn signature had staan. Destijds ook met datzelfde onderschrift. En natuurlijk mijn internet-nickname, welke ik al sinds mijn eerste stapjes op het internet trouw ben gebleven (jammer dat er sindsdien zo veel méér Mistique's bij zijn gekomen; gelukkig heb ik ook in het echte leven een bijnaam die ik als back-up gebruiken kan ;-)). Wanneer ik op mijn linkje klik en ineens iets anders te zien krijg dan dat ik gewend ben voelt dat raar. Alsof het mijn site niet meer is, ofzo.
Tóch raak ook ik soms op dingen uitgekeken, wil ik ze anders. Moeilijk, want ik ben dus lichtelijk neurotisch als het om mijn web-omgeving aankomt.. Maar ik heb in elk geval íets geprobeerd. Zomaar ineens! Ok, toegegeven, veel van de wijzigingen waren al way overdue omdat anderen een stuk mínder neurotisch zijn over hun banners, maarja. Kniesoor die daarop let, hoop ik dan maar. En wellicht is dit kleine babystapje wel de eerste op weg naar iets heel moois en komen jullie hier over een tijdje op een volledig aangepast weblog terecht. Wie weet: er beginnen zich, ondanks mezelf, toch écht een paar kleine plannetjes in mijn hoofd te vormen..
Een zaterdagje rondhangen met Paul's zus Suus. Winkelen, met z'n drietjes eten, bijkletsen en wijntjes drinken. Daarna nog even langsgaan bij Chanoek, achter de bar in de kroeg waar zij werkt, om gedagte zeggen, af te spreken en wat cd's af te geven. Vandaag naar de dansparade van het Holland Dance Festival met Wim, om foto's te maken en te genieten van al die dansende mensen en prachtige kostuums. En vanavond, last but not least.. Een fijn avondje op de bank met mijn lief. Life is good
Mijn impressie van de dansparade:
Waarom krijg ík mijn katten nou nooit zo op de foto? Als ze iets leuks doen of extreem lief kijken gaan ze als debielen bewegen zodra er een camera in de buurt komt. Tótdat je 'm op de film-stand zet, overigens; dán bevriezen ze volkomen spontaan en beweegt er werkelijk geen haartje meer 