Annibal's Weblog

Vandaag, één van mijn laatste ADV-dagen van het jaar, had ik met vriendin Eefke afgesproken om naar de Hammam te gaan. Op mijn vrijgezellenfeestje mocht ik er al eens een heerlijke middag doorbrengen en op deze dag spraken Eefke en ik dan ook af dat we dit maar eens vaker moesten gaan doen. Mijn vrije dag kon dus bij voorbaat al niet meer stuk, maar nog voordat 'ie begonnen was werd 'ie nog béter: toen ik uit mijn bed kwam stond mijn buddy Vincent op mijn voicemail met het verzoek hem even terug te bellen. Toen ik dat deed vertelde hij me, dat hij en Ruben, zijn zakenpartner*, een opdracht hebben om voor het Buddy Netwerk een campagne op de rails te zetten. Het was de bedoeling dat er komende week foto's gemaakt worden voor deze campagne, en tja, nu had hij gehoord dat ik wel eens iets met make-up deed..

Waarschijnlijk ben ik a.s. donderdag dus een hele dag in de weer om de visagie voor een heuse regionale reclamecampagne te doen. Supercool! En daarbij: een paar jaar geleden, toen het niet zo goed met mij ging omdat ik mijn huis maar niet verkocht kreeg, heeft Vincent mij flink geholpen door een aantal foto's te bewerken (Wim maakte ze) voor op de verkoop-website. En met succes, want binnen twee weken nadat deze foto's op Funda waren gepost, was mijn huis verkocht.. Extra leuk om eens iets terug te kunnen doen, dus

Vervolgens toog ik op mijn gemakje naar Eef, om me een hele middag lang met warm en koud water, stoomcabines, verwarmde stenen, scrubs en modder bezig te houden. Ook hier een daverend resultaat: na ofloop waren ik en Eefke helemaal bijgekletst, voelden we ons helemaal Zen en waren we voorzien van een puntgaaf perzikhuidje. Morgenavond, als we Sinterklaas vieren met mijn schoonouders en schoonzus, zit ik er dus op mijn opperbest bij

*: Ruben en Vincent hebben sinds een paar jaar een eigen ontwerp-bureau.

Zoals terugkerende lezers inmiddels al wel weten, laat ik met enige regelmaat zaken verdwijnen. Meestal spulen (ik noem een bak latex), maar soms ook mensen. Sinds de fotobeurs had ik het weer voor elkaar: mijn fietslampjes waren in geen velden of wegen te bekennen. Ik wist zéker, dat ik ze in het plastic tasje had gedaan dat ik bij me had toen we weggingen. In dat plastic tasje zaten ook mijn vest, een flesje water en deo. Na de fotobeurs hing het vest weer aan zijn haakje, stond het flesje in de keuken en zat mijn deo weer in mijn tas. Maar waar waren die lámpjes dan? 

Niet in mijn tas. Niet in de kast. Niet in mijn la. Niet in de opbergbakken naast de deur. Niet in de keuken en ook niet bij Paul. Naar de kelder dus maar. Maar geen lampjes in mijn fietstassen. Ook niet op mijn fiets. En in de la ook al niet. Weer twee dagen boven zoeken. Vanmiddag tóch weer naar de kelder. HOE doe ik dat toch altijd? Van mezelf balen. Mezelf wel tien keer voor mijn hoofd slaan. En er geen drol mee opschieten, natuurlijk. Al bijna besluiten dan maar nieuwe te gaan kopen.

Maar dan, tenslotte, ten einde raad tóch nog maar even aan Wim vragen of híj misschien enig idee heeft waar ze kunnen zijn, sinds hij mee was naar de fotobeurs. "Ja hoor" zegt Wim dan. "In mijn tas. Zoals je gevraagd had."

Echt waar?? 

Héle diepe, hartgrondige ZUCHT..

Een surprise maken valt me elke keer weer zwaar
Ik roep dan dat ik dat niet kan, maar da's eigenlijk niet waar
Want ben ik eenmaal aan de slag,
Kost het me vaak nog geen dag.

Het moeilijkste vind ik dan eigenlijk nog het dichten
Alleen al de gedachte daaraan is genoeg voor nare gezichten
Maar ben ik dan eenmaal bezig,
Is er al snel een gedicht aanwezig.

Vandaag heb ik gewinkeld, gerijmd en geknutseld
En nu ben ik voor dit jaar alweer uitgefrutseld
Want hoera, het is écht waar..

Voor deze december ben ik alweer klaar!

Vandaag stapten Wim en ik op de trein naar Utrecht om de allereerste Zoom Experience in de Jaarbeurs mee te maken. Omdat het (overigens érg gezellige) 25-jarige huwelijksfeestje van Paul's oom en tante mij vannacht pas laat in mijn bedje deed belanden was de wekker vanochtend aardig pijnlijk voor mijn wakker-word-orgaan, maar ik had er evengoed zin in. De aller-eerste grote beurs omtrent digitale fotografie was natuurlijk het meest ideale broer-zus-uitstapje dat we maken konden.

Na uiteraard enige vertraging met de trein te hebben gehad (dat lukt mij altijd prima, die ene keer dat ik op de trein stap) liepen we de jaarbeurs in en vielen zowat om: jéétje wat was het druk zeg! Van een meneer bij de Fuji-stand hoorden we dat het volledig was uitverkocht en dat er zelfs niet meer mensen in mochten van de brandweer, hetgeen wij volkomen terecht vonden. Het was namelijk vechten om een stand in of uit te komen, een camera vast willen houden was graaien geblazen en ook een medewerker te spreken krijgen kostte het nodige kunst- en vliegwerk. Ergens anders heen lopen ging slechts op voorwaarde dat je je schrap zette om niet omver gelopen te worden, het fotograferen van de uitgerukte modellen (skaters, auto's, motoren, een monstertruck, een danser en meisjes in bikini) hebben we maar niet eens geprobeerd. Normaalgesproken word ik volkomen claustrofobisch van dit soort situaties, maar gelukkig viel het mee: ik heb het eigenlijk best prima naar mijn zin gehad! Al hoop ik natuurlijk wel dat ze volgend jaar niet één hal, maar de volledige jaarbeurs gebruiken. Maar ach..

Ik heb alle digitale spiegelreflexcamera's van mijn gading in mijn handen gehad (behalve die van Canon dan, omdat zij om de één of andere duistere reden de enige stand hadden waar er geen camera's waren om uit te proberen), gesproken met de enthousiaste medewerkers van de diverse stands en heb een tas vol brochures mee naar huis gesleept. Ik ben er een hoop wijzer van geworden en daar ben ik érg blij mee. Bovendien heb ik éindelijk het boek over digitale fotografie gevonden dat ik al een tijd lang zoek; voor een beurs-prijsje mocht ik deze mee naar huis slepen! Eindelijk kan ik me dus écht verdiepen in de werking van camera's, objectieven, lenzen en dat soort dingen meer. Tijd om me op de bank te verschansen met dekentje & boek dus! Ciao!

Een nieuwe pannenset kopen blijkt best nog vermoeiend te zijn als je dat doet vóór je hebt gegeten. Vooral als je eerst een andere set terug moet brengen naar de winkel, je nog een nieuwe uit moet zoeken, daar 3 winkels voor nodig hebt* en dán nog eens weekboodschappen moet doen..

Maar hey, we hebben nu wel een hele mooie, ultrahippe en vooral vaatwasmachinebestendige pannenset én die extra koekenpan die we al tijden zouden gaan kopen, maar wat er nooit van kwam. In de aanbieding! We zijn wel héél erg Tefal nu, trouwens. En ongelooflijk maar waar: we hebben nu een special edition koekenpan :-I

*: In de Blokker vonden we dé set, maar daar was 'ie uitverkocht, dus liepen we naar de Hema in de hoop daar iets tegen te komen. Maarja, daar vielen de pannen natuurlijk tegen (hey, we hadden immers al iets in ons hoofd), dus besloten we onverrichter zaken maar boodschappen te gaan doen. Op weg naar de supermarkt kwamen we echter langs de V&D en ik bedacht me dat die óók pannen hebben. En yay, daar hadden ze dat setje dat we hadden uitgezocht wel (lekker puh) :-D 

Wij horen vanaf vandaag officiëel bij de grote mensen. Vandaag hebben wij namelijk voor het eerst een heuse pannenset aangeschaft. Deden we het tot nu toe prima met de gecombineerde oude pannensets van Paul's ouders en mijn collega, toen pasgeleden bij de éénnalaatste nog levende pan een handvat afbrak werd het toch écht tijd. Met enige tegenzin toog ik vandaag dan ook naar de Blokker, alwaar ik de set van onze keuze naar de kassa sjouwde en zo vlug mogelijk afrekende. Eenmaal thuis haalde ik de pannen uit hun beschermende plastic-jes en zowaar, mijn tegenzin verdween: met enige trots, zelfs, zette ik ze in de pannenla.

Maar helaas: terwijl ik nog even in het bijgeleverde boekje bladerde werd ik meteen met mijn neus op de feiten gedrukt wat mijn on-ervarenheid op pannen-gebied betreft.. Bij het bladeren zag ik namelijk tot mijn grote schrik een icoontje voorbij komen waaruit bleek dat ze niet in de vaatwasser mogen! ARGH! Bestáán er dan pannen die niet in de vaatwasser mogen?? Voor twee uitzonderlijk luie mensen is dat natuurlijk een absolute no-go; reden voor ons dus, om onze échte, eerste, éigen pannenset morgen maar weer te gaan ruilen voor een andere. Tja, zo verslijt je nog eens een pannenset of twee..

Zag het me ineens zwart voor de ogen.

Wilde ik net beginnen aan een nieuw logje, deed mijn beeldscherm ineens *zip*. En niet alleen mijn beeldscherm floepte uit, ook alle lampen, mijn pc en de telefoon. Op de tast wist ik de kaarsen en de lucifers te vinden, stichtte wat licht en kwam er vervolgens achter dat ik niet de enige was die in het donker zat: de hele straat was gitzwart. Achter een enkel raam zag je een klein flikkerig lichtje 'rondlopen', maar verder.. Niets! Wederom op de tast (mijn tas stond nog in de gang en mij laten lopen met vuur leek me geen briljante actie) zocht ik mijn mobiele telefoon op om Paul te laten weten dat hij zijn fiets wellicht beter even niet in de kelder kon zetten zo lang het licht het niet deed; tijdens het telefoongesprek floepte alles echter alweer aan. Gelukkig, geen Paul die zijn nek breekt over de kliko dus.

Aan de ene kant nog best jammer ook (dat de stroom weer terug is hoor, niet dat Paul zijn nek niet heeft gebroken), want ik vond dit wel dé perfecte smoes om een avondje niet te hoeven koken..

Op 1 december vieren wij Sinterklaas met Paul's ouders en zus. Afgelopen vrijdag hebben we digitaal lootjes getrokken en vóór aanstaande woensdag moeten we allemaal zorgen dat we een verlanglijstje in hebben gestuurd. Dat brengt mij automatisch weer op mijn jaarlijkse writers block: áltijd wanneer ik een verlanglijstje moet maken heb ik geen idee wat ik erop moet zetten. Met veel pijn en moeite pers ik er dan een paar dingetjes uit die ik wel grappig vind.. Om vervolgens de eerste week ná het betreffende evenement diverse foreheadslap*-momenten te beleven wanneer ik me ineens van alles bedenk dat ik hád kunnen vragen.

Ik struin de komende twee dagen dus maar het internet af, op zoek naar zo veel mogelijk folders van zo veel mogelijk winkels. Tot nu toe is de vangst echter mager: ik kan me eigenlijk alleen maar boeken en DVD's bedenken, maar dat maakt ook weer zo'n saai verlanglijstje..

HELP

*: Zie plaatje.

Na maanden wachten is het spel-der-spellen (voor Annibal's dan) er: Super Mario Galaxy voor de Wii. Gisteren kwam onze vriendin Chanoek bij ons eten en omdat zij bij Van Leest werkt, had zij het spel voor me meegenomen. Ik denk dan ook niet dat ik uit hoef te leggen wat we na het eten hebben gedaan: wát een SUPERgaaf spel!! Het ís dat ik vandaag andere dingen te doen had, anders had ik absoluut achter de Wii gaan wonen. 

Maarja, vandaag was óók weer een belangrijke dag: Sinterklaas is weer in Nederland! Vandaag reed de Sint dan ook in een grote optocht door Den Haag en zijn wij met Wim, Eefke, Xavier, Sarah en Richard gaan zwaaien. Om goed beslagen ten ijs te komen kleurden we vooraf Sinterklaas-kleurplaten in (nouja, ik, Eefke, Sarah en Paul dan) en scoorden we vlaggetjes om mee te zwaaien bij de Intertoys. De optocht was helaas alweer snel voorbij, maar gelukkig hebben we wel pepernoten gekregen, onze tekeningen aan een Piet meegegeven voor Sinterklaas en was er zelfs een Piet die Eefke herkende ("Wat ben jíj groot geworden zeg!"). Leuk! 

Omdat we vanavond naar de verjaardag van mijn nichtje Lisanne gaan heb ik helaas wéér geen tijd om met mijn hippe nieuwe spel te spelen, maar ik heb er ook wel erge zin in om mijn familie weer even te spreken. Morgen kan ik ook nog met Mario spelen, en wie weet mag ik van het weekend ook nog wel een keer mijn schoen zetten

Nog even snel twee foto's van de optocht: 

Wat hadden déze Pieten een lief auto'tje zeg!

Jawel, écht waar: de Sint zwaaide naar ons terug!

Dat rare (en pijnlijke) knak-gevoel aan de rechterkant van mijn rug, dat was geen spier, maar één van mijn ribben. En de snerpende, stekende pijn die ik sindsdien heb als ik lach, hoest, nies of een verkeerde beweging maak, dat is de tussenribspier, die ik bij het wegschieten van die rib heb verrekt.

Mijn fysiotherapeute is een onuitputtelijke bron van informatie