Annibal's Weblog

Het gaat goed met het klussen! Maandag maakte Paul zijn laatste dozenwerk af en reden we met een volledig afgestamte auto (er kon daadwerkelijk geen rietje meer bij; Paul kon niet eens meer vooruit kijken en ik had alleen mijn buitenspiegels nog om iets te zien) naar de kringloop. Gisteren was het dan tijd voor de volgende fase: het maken van de kast. Nu had mijn schoonvader enige tijd geleden de rails en de schuifdeuren van de kast al opgehangen, maar een deel van de rails was weer uit het plafond gekomen doordat de grote schroeven op waren, dus dat moest overnieuw. Nadat we dit voor elkaar hadden hingen we de deuren er opnieuw in en stelden we ze goed af, om vervolgens met het binnenwerk aan de gang te gaan. Het ging verbazingwekkend vlot: tegen zevenen was de kast al practisch klaar (we hadden er 2 dagen voor ingepland); alleen de roede om de hangkleding aan op te kunnen hangen moest nog. Nu hadden we zo rond negenen een verjaardag van een vriendin, dus dat kwam mooi uit: als we nog een half uurtje aan die roede zouden besteden konden we vervolgens om half 8 gaan koken en rond half negen op de stad aan. Extra leuk: metéén aan onze vrienden kunnen vertellen dat die kast toch eindelijk af was. Ik was zelfs al begonnen aan het Hoera-de-kast-is-klaar-logje, dus zelfs hier nog even posten voor we weggingen móest lukken.

Paul begon met het in orde maken van het systeem dat we voor de ophanging van de roede hadden bedacht en ik ging ondertussen de stalen buis op maat zagen. Het zagen ging heel snel en ik vond mezelf dan ook héél stoer: een klussende vrouw die met een (volgens haar man niet al te best) klein ijzerzaagje een grote, dikke metalen pijp zaagt als een mes door de boter. Maarja, dat laatste stukje, dat wilde niet zo. Slecht voor mijn imago als klusvrouw, vond ik. Tijd om het anders aan te pakken dus: ik wipte de pijp wat meer rechtop, pakte 'm beet in mijn andere hand en zaagde rustig weer verder. En dán komt natuurlijk het onvermijdelijke moment dat je er plotseling wel doorheen komt en omdat er dan nogal veel kracht op de zagende hand staat schiet die hand dus door. Vervelend, als je die metalen, superscherpe pijp daar ergens in de buurt hebt. De duim van mijn linkerhand (úiteraard; ik ben linkshandig) stootte dan ook precíes op de vlijmscherpe rand van die pijp, hakte een flink stuk mijn duim in en scheurde mijn nagel in de lengte tot vlakbij de nagelriem kapot. Oeps..

Na een tijdje onder de kraan te hebben gehangen, waarbij Paul toch mijn moeder maar even heeft gebeld voor een lift, zijn we richting de EHBO gegaan. En ja, daar moet je natuurlijk wachten. Dus we maakten het ons comfortabel in de wachtkamer, raakten aan de praat met een paar gezellige, oerhaagse dames en lachten om de informatiefilm die stípt eens in het half uur voorbij kwam. Na een tijd (ik heb geen idee hoevéél eigenlijk) werd ik bij een verpleegkundige geroepen. Ik begon maar alvast met smeken: ik was doodsbenauwd dat die nagel eraf zou moeten. Maar hij wist het niet zo goed en vond het beter als er een arts naar zou kijken. Weer terug richting de wachtkamer dus, alwaar vervolgens de één van onze wachtkamervriendinnen naar binnen werd geroepen. Na enige tijd mocht ik ook weer de volgende behandelkamer inschuiven, alwaar een co-arts een blik wierp op mijn charmante actie en een hoop vragen stelde. Ook híj wist echt echter niet zeker, maar vond het er an sich goed uit zien. Hij dacht niet dat de nagel eraf zou moeten, maar zou nog even een arts inschakelen voor de zekerheid. Na weer een tijdje wachten (het was ondertussen kwart voor 10) kwam de arts even langs. Met wat opdrachten (3 x per dag minimaal 10 minuten in een sodabadje weken, niet verbinden maar wel een pleister en naar de huisarts als er een ontsteking ontstaat) en adviezen (oppassen met klussen) maar vooral met nagel ( ) mocht ik weer naar huis. In de wachtkamer kwamen we vervolgens niet alleen onze wachtkamervriendinnen (de voet was gelukkig niet gebroken, maar gekneusd), maar óók nog bekenden tegen, die het zo lang gezellig hadden gemaakt met mijn moeder. Vrolijke boel! Tegen de tijd dat we thuiskwamen was het ondertussen al half 11 en hadden zowel Paul als ik pijn in onze magen van de honger.. Hoera voor de frituurpan!

Ik moet zeggen dat de pijn me redelijk meevalt (ik had gisteravond meer last van het gat in mijn maag als van mijn duim) en hoewel ik het niemand kan aanraden, zit ik er niet eens zo heel erg mee. Het is vooral lastig omdat ik geen druk meer uit kan oefenen met de top van mijn duim en dat ik waarschijnlijk nog máánden met een pleister zal moeten lopen om te voorkomen dat de zijkant van die nagel ergens aan blijft hangen er er alsnog vanaf gerukt wordt (want dát, zo kon de arts mij verzekeren, zou zéker niet lollig zijn qua pijn). Ik ga dus maar weer aan de nagelversterkende middelen

Omdat ik het moeilijk vind om te omschrijven hoe het eruit ziet heb ik maar even een tekening gemaakt, waarop je kunt zien wat er aan de hand is (die ik vervolgens maar even als url hierop zet, om te voorkomen dat mensen dingen zien die ze misschien niet willen zien). Op de top van mijn duim is de pijp ertegenaangekomen, tot aan de blauwe rand is 'ie doorgestoten en de scheur op de nagel spreekt voor zich.

Overigens liet ik mijn duim daarstraks zien aan vriendin Maaike, die EHBO-ster is op allerlei evenementen, en zij kon me precies vertellen waarom de nagel er niet af hoefde en waarom ik óók helemaal niet zo veel pijn heb: wanneer je iets aan je nagel hebt is het probleem vaak, dat er zich druk onder de nagel op gaat bouwen die niet weg kan komen. Doordat er aan de bovenkant van mijn nagel een kleine kier zit kan de druk bij mij weg en daarom is de kans dus groot, dat het met nagel en al weer goed gaat komen. Na ons bezoekje aan Maaike ging Paul vervolgens weer aan de slag met de kast en bij een nadere inspectie van de buis kwamen we er ook weer achter waar die kier vandaan is gekomen: er zat nog een splinter van mijn nagel aan de buis, haha!

Enfin, eind goed, al goed (tot zo ver dus): de kast is ondertussen 100 % af, ik neem netjes mijn soda-badjes en heb niet al te veel pijn. Mits ik geen ernstige ontsteking krijg mag ik mijn nagel houden en vandaag hebben we een dagje rustigaan gedaan (even wat spulletjes naar Maaike brengen, nieuwe Jip-en-Janneke-pleisters kopen bij de Hema, samen een ijsje eten op een terrasje). Vanavond ga ik de kast inrichten en morgen gaan we aan de slag met het bouwen van de vitrinekast en het ophangen van wat dingen. Foto's volgen zodra we de vandaag aangeschafte interieurstickers óp, en de inhoud ín de kast zitten!

************

De absolute ereplaats van vandaag gaat overigens naar Mieke, die gisteren is bevallen van een gezonde zoon die in de toekomst zal gaan luisteren naar de naam Timme. Lief!!

Mieke, Peter en Bente, ontzéttend gefeliciteerd met jullie prachtige zoon en broertje, heel veel geluk met z'n viertjes!

8 Responses to “Woops”

Leave a Reply

Name

Mail (will not be published)

Website