Annibal's Weblog

Eén dag na mijn 25e verjaardag, op 29 juni 2004, werd ik weer degene die ik was vóórdat ik een hele slechte gewoonte oppakte. Ik had toen een kleine zes jaar gerookt; op mijn 19e werkte ik bij een bedrijf, waar zoveel collega's rookten, dat ik na een tip van een collega een wel zéér creatieve oplossing vond voor het feit dat ik érg slecht tegen meeroken kan: if you can't beat them, join them. Nú is het nauwelijks nog voor te stellen, maar nog niet zo heel lang geleden was roken weliswaar een probleem ("Roken. We lossen het sámen wel op"), maar de stemmen die toen voorzichtig fluisterden dat roken op de werkplek verboden zou moeten worden werd door practisch iedereen weggehoond. Belachelijk. Onhaalbaar. Toen ik dus last had van de rook van mijn collega's in ons 'hok' was het helemaal niet raar toen er één collega tegen mij zei, dat ik daar heel gemakkelijk vanaf kon komen: gewoon één sigaretje meeroken en je hebt nergens meer last van. Ik probeerde het en het werkte: al gauw bietste ik elke dag bij weer een andere collega één peukje and she lived happily ever after. Tót dat ene sigaretje ook echt lekker begon te smaken. Het er vervolgens twee werden. Toen drie. En op een dag belandde ik op een punt, waarvan ik nooit had gedacht dat ik 'm zou bereiken: ik kocht zelf een pakje sigaretten, omdat ik het voor mezelf niet meer kon verantwoorden om zoveel sigaretten bij anderen te bietsen.

Ik heb altijd een haat-liefdeverhouding gehouden met mijn verslaving: enerzijds vond ik het lekker, maar anderszijds kon ik er zelfs als róker niet goed tegen. Als ik teveel rookte (ik zat op zo'n 2-3 pakjes per week en dat ben ik nooit ontstegen) kreeg ik pijn in mijn keel en werd ik benauwd, soms zelfs tot een soort van een afgezwakte verkoudheid die een paar dagen aanhield aan toe. Wat ik andere rokers zag doen kon ik allemaal niet. Veel roken was voor mij dus out of the question en zwaardere sigaretten als mijn lights trok ik al helemáál niet. Shag vond ik zelfs ronduit smerig: ik sloeg er steil van achterover als ik dat probeerde te roken. Op een dag was het genoeg geweest: ik besloot dat het tijd was om te stoppen. Van een vriendin kreeg ik een boek van Allen Carr en ik nam me voor dit boek uit te lezen op de dag na mijn verjaardag. Ik besloot tevens dat ik op deze laatste dag een héél pakje sigaretten zou roken. Bij de laatste sigaret van dat pakje zou het dan klaar zijn. Ik las het boek en rookte die dag als een ketter: om ongeveer vijf voor vier in de middag stak ik de laatste sigaret op en had ik een héél pakje weggerookt. Dit bleek een érg goede combinatie: het boek had me een aantal inzichten geboden die me het stoppen van een héle andere kant hadden leren bekijken en ik had die laatste dag zó veel gerookt dat ik de eerste 3 dagen sowieso al ziek was van het roken. Toen de pijn in mijn strot éindelijk een beetje weg was getrokken was mijn fysieke verslaving er ook al aan: na drie dagen ben je lichamelijk gezien ontwend. En ondanks het feit dat het heel ráár was om niet te roken, heb ik het nooit echt gemist; op de één of andere manier heb ik iets gedaan waardoor ik met zó tergend veel gemak gestopt ben dat de meeste rokers (óf ex-rokers) die ik het vertel me gewoonweg weigeren te geloven. Maar het is écht waar: stoppen met roken is écht a piece of cookie!

Nu ben ik dus weer een niet-roker, want tot op de dag van vandaag rook ik niet. Dat niet-roker staat er heel bewust, want ik voel me géén ex-roker. Ik voel zelden of nooit de verleiding, dat éne sigaretje bij het opstaan of na het eten mis ik absoluut niet en ik weiger pertinent zo'n sneue ex-roker te worden die vervolgens alle rokers verkettert alsof zijn leven ervanaf hangt. Nee, ik vind de manier waarop er nú met rokers om wordt gegaan ronduit een hetze en ik denk dat het probleem zéker op betere manieren kan worden opgelost. Ookal heb ik er ondertussen wél weer behoorlijk last van: meeroken. Ik ga gewóón mee naar de kroeg en ik zet ook gewóón een asbak op tafel zodra er iemand die rookt op bezoek is, maar ik merk het wel steeds vaker als ik heb meegerookt: een vervelende rokers-keelpijn, soms tot-en-met die semi-verkoudheid aan toe. Het is niet anders. Ik troost me met de gedachte dat er steeds minder mensen roken en dat er steeds betere maatregelen komen op de plaatsen waar wel gerookt mag worden: zo is de kroeg de September bij mij sinds een tijdje favoriet, vanwege de geweldige afzuiging. En ondertussen geniet ik weer van de geneugten van het niet-roker zijn: mijn scherpe neus is volledig terug*, ik ben niet meer zo kortademig, het typische rokers-hoestje is uit mijn leven verdwenen en sporten en bewegen gaat me véél gemakkelijker af..

*: Toen ik net stopte met roken wist ik niet wat me overkwam; ik heb altijd al een érg scherp reukvermogen gehad, maar ik had pas in de gaten hoe erg dat werd afgestompt door het roken toen ik stopte. Ik rook ineens het zweet van mensen die aan de andere kant van de straat liepen, of de waspoeder-afdeling van de supermarkt als ik bij de groenten stond.

Een avondje met een vriendin op de bank, wijntje erbij, verders nix. Beetje bijkletsen, samen lachen, je er samen van bewust worden dat je al langer bevriend met elkaar bent (17 jaar!) als dat je hebt geleefd zónder elkaar te kennen, praten over mannen, auto's en werk..

Just makes me smile

Is mijn superhippe, ultiem fijne, knálroze professionele keukenmachine:

waarmee ik, bijvoorbeeld voor een volgende webloggers-strandwandeling*, nóg makkelijker een nóg lekkerdere taart in elkaar kan brouwen!

*: ???

Ik was het niet vergeten hoor, écht niet. Het probleem is alleen dat ik, nu ik veel met fotografie bezig ben, nogal veeleisend ben wat de licht-omstandigheden betreft om foto's bij te maken, sinds ik niet wil flitsen. Ook vandaag zijn de omstandigheden nu niet bepaald je-van-het*, maar met de winter in aantocht zal het waarschijnlijk nog een flinke tijd duren eer ik écht binnen weer makkelijk foto's kan maken zonder te flitsen. Evengoed heb ik vandaag even mijn best gedaan, zodat ik jullie nu éindelijk de vruchten van onze anderhalve week zwoegen kan laten zien!

Without further ado:

Onze kledingkast is, op het afwerken bovenaan en onderop na, helemaal af. Helaas is 'ie ook zó groot (de gehele achterwand van de studeerkamer van 3 meter breed bij 2,6 meter hoog) dat ik 'm onmogelijk in z'n geheel op de foto krijg..

Omdat de dekenkist nu niet meer nodig is om onze bakken met kleding op te zetten is 'ie verplaatst van de muur naar het voeteneind van ons bed, zoals we vóór onze verhuizing bedacht hadden

Doordat de dekenkist nu weg is bij de muur is de ruimte gecreëerd om de vitrinekast neer te kunnen zetten, zoals we óók al voor de verhuizing hadden bedacht

Ons toilet vrolijkten wij op met Paul's Pinguin-verjaardagskalender en een leuke-dingetjes-ophang-ding. Helemaal linksbovenaan in het leuke-dingetjes-ophang-ding zie je trouwens de foto aan de hand waarvan onze vriendin Sabine ons huwelijkskunstwerk maakte, die wij óók hebben opgehangen:

De fruitschaal die onder het kunstwerk staat is trouwens ook een huwelijkscadeau!

En terwijl ik deze fotos aan het uploaden was vanaf mijn camera zag ik in mijn huis-foto's-map op de pc dat ik jullie nooit meer een foto heb laten zien van de keuken íncluisief de gewraakte kastdeurtjes, dus nu ik toch bezig was..

Mooi hè? Wij zijn er in elk geval héél erg blij mee!

*: Insert groot blaatverhaal over isowaarden, ruis en RAW vs. JPEG-bestanden here.

Geruisloos zoeft de tijd voorbij. Hoe ouder ik word, hoe meer ik me erover verbaas. Mijn katten zijn alweer vijf jaar oud, onze bruiloft alweer drie-en-een-halve maand geleden. We kochten dit huis al bijna twee jaar terug. Het voelt als eeuwen geleden en de dag van gisteren tegelijk. Ons leven kabbelt voort in prettig vaarwater; geen kolkende massa maar ook geen stilstaand water met bijbehorende, ranzige geur. Wanneer ik om me heen kijk doet hetgeen ik om me heen zie prettig aan: I like what I see. Afgelopen maandag stond ik voor het eerst mijn autoruit te krabben*. Dit weekend gaat de klok een uur terug.

Ik moet altijd even wennen aan de winter. Nu, meer als ooit, ben ik me bewust van het feit dat ik er een haat-liefdeverhouding mee heb. De knusheid, het gevoel dat je hebt wanneer je op zondagochtend in je fijne warme bed ligt te doezelen terwijl het buiten stormt en giert, de rare, doffe stilte die je hoort wanneer je in de ochtend wakker wordt terwijl het buiten gesneeuwd heeft, de lichtjes van de feestdagen.. Maar ook de ijzige kou, een veels te harde tegenwind op de fiets, eindeloze regen, de dorre wereld om je heen en het gevoel doordeweeks als een vleermuis te leven omdat de wereld alleen licht is wanneer je werkt. Het seizoen is er, met alle voors en tegens van dien. Ik neem er genoegen mee, wetend dat er weinig keus is. Maar het plezier dat ik eraan kan beleven laat nog even op zich wachten: ik heb vooral moeite met de kou en het donker. Ze maken me moe en maken me bewust van het verstrijken van de tijd. Niet bepaald opbeurend, maar ook niet per sé depressing. Zou het misschien van de slechte zomer komen?

*: Met een parkeerschijf. Mijn lief was vergeten dat ik nog een ruitenkrabber van hem tegoed had, omdat hij mijn vorige gesloopt had

Druk, maar héél fijn. De afgelopen twee dagen in een notedop. Althans, de laatste anderhalve dag eigenlijk, want gisteren waren ik en mijn lief het eigenlijk goed zat, allemaal. Het huishouden, het werk, alle beslommeringen.. We gunden onszelf dus een avondje ontsnapping en deden iets dat we al een tijdje niet meer hadden gedaan: we reden vanuit ons werk naar de bioscoop, aten wat bij de McDonalds en lieten ons vervolgens een uurtje of twee lang meevoeren op een avontuur dat Stardust heet. Wat een ontzettend leuke film! Als je fantasy leuk vind móet je deze absoluut gaan zien; het is wat mij betreft één van de betere films in z'n genre. Waar ik films als Narnia of Harry Potter respectievelijk 'wat een irritante kinderen!' en 'wel leuk' vind, omdat ze simpelweg iets tekort schieten om geweldige films te zijn, is dit absoluut een topper. Het verhaal zit goed in elkaar, de acteurs doen goed werk (Robert de Niro is simpelweg briljant), de effecten zijn prima en tja.. Op de één of andere manier werkt het gewoon allemaal. Topper!

Vanochtend begon mijn vrije dag al vroeg: om half 10 moest ik aanwezig zijn bij een bedrijf, waar ik onlangs een sollicitatiebrief naartoe zond. Een érg leuk bedrijf, waar mijn vriendinnetje Mémé al jaren werkt. Ze zoeken al een tijd lang correspondenten en het leek mij een érg leuke baan. Ik werd al snel uitgenodigd een case te komen maken en vanochtend had ik daarvoor afgesproken. Samen met Mémé fietste ik erheen; na ongeveer een half uur was ik klaar (tot verbazing van de dame die me begeleidde) en stapte ik weer op de fiets. Ik heb er een goed gevoel over en binnen een weekje hoor ik als het goed is meer. Duimen wordt érg op prijs gesteld!

Vanaf dit bedrijf fietste ik door naar de stad, alwaar ik met Maaike en Eefke had afgesproken: het was tijd om eens rond te gaan neuzen voor een trouwjurk voor Maaike! Na een héél gezellige middag kwamen we al vóór half drieën tot een verassend resultaat: geslaagd! Verwacht hadden we het niet, maar we werden er wel érrug blij van. Ze heeft echt een supermooie jurk en ik kan bijna niet wachten tot ik er een make-up bij mag gaan maken. Geweldig! Laat staan hoe Maaike zich voelt; de bruiloft is gepland voor begin september, dus zij mag nog héél lang uitkijken naar het dragen ervan.. Overigens zijn we en passant ook nog even geslaagd voor een winterjas en twee vesten voor Eefke en ben ik ook stout geweest: één van de vesten die Eefke heeft gekocht vond ik zó leuk, dat ik 'm niet kon laten hangen. Omdat het een vest is met katten-oortjes (foto volgt nog!) hebben Eef en ik de rest van de dag "mrraaauuw" gedaan, hetgeen ons uitstekend beviel

Het kwam mooi uit dat we zo vroeg geslaagd waren trouwens, want na al deze geweldige bezigheden kwam er nog een bijzondere traktatie bovenop: de moeder van Maaike en Eefke, Ellen, had bij een prijsvraag vier kaartjes voor Circus Renz gewonnen, compleet met rondleiding achter de schermen! Voor mij was het totaal onverwacht, omdat ik gisteravond bij de film mijn telefoon uit had gezet en pas vanochtend mijn voicemail afluisterde, maar omdat Maaike, Eefke en ik al met z'n drietjes op stap waren vandaag vond Ellen het leuk om ons mee te nemen. Ook ons leek dit een briljant plan. "Oh, wat leuk" riep ik toen ik het hoorde. "Ik ben nog nooit bij het circus geweest!" en ook voor Maaike was het de eerste keer. Om half vier stonden we dus klaar op het malieveld en werden we met een groepje prijswinnaars rondgeleid. Daarna woonden we de show bij en ookal was het laat toen we naar huis gingen en hadden we ondertussen flinke honger, dat deerde ons helemaal niet; het was namelijk ontzéttend leuk. De pinguins waren het leukst, de clowns duurden te lang, de trapeze en het koorddansen (o.a.) waren adembenemend.. Bovendien heb ik me rotgelachen met die andere drie dames. Ik heb oprecht genoten! Toen ik vervolgens om acht uur thuis kwam en Paul mijn katjes-vest liet zien ("mrraaauuw") moest hij dan ook érg hard om me lachen, terwijl ik niets anders kon dan me tevreden spinnend op onze warme bank te vleien..

Wordt het weer tijd voor knus op de bank, met een dekentje erbij. Kop warme thee (of, wanneer het écht koud is, warme chocolade met slagroom), DVD'tje in de speler.. Héérlijk. Waar wij in ons oude huis een hele herfst/winter doorbrachten met een Sopranos-verslaving (zacht uitgedrukt) vielen wij niet zo lang geleden in een Soprano-loos zwart gat: de laatste afleveringen van het laatste seizoen gingen erin als zoete koek en voor we het wisten waren ze op. Dat afscheid deed ons wel een beetje pijn, want wat ons betreft was dit de beste serie die we ooit zagen en nog nooit hebben wij dan ook zó aan de buis gekluisterd gezeten voor een tv-show.

Deze winter gaan wij echter opnieuw vergaas. Een nieuwe ronde, nieuwe kansen. Een nieuwe serie heeft zich aangediend en ookal is de familie Soprano nog steeds favoriet, déze serie komt er akelig dicht bij in de buurt: Heroes. Opnieuw leven we intensief mee met de main characters, verbazen we ons over de plotwendingen en kijken we episode na episode uit naar wat er in het volgende deel zal gaan gebeuren. Wat ik bij Heroes vooral briljant vind is de vertelstijl: het ziet eruit alsof je naar een bewegende comic aan het kijken bent. Ook het verhaal raast en tiert voort als een tornado: lekker extreem en veranderlijk. Met een comic-noodvaart, zeg maar. Bovendien word ik érg blij van de main characters: zij worden op geheel eigen wijze uitgediept en je ziet ze groeien in hun nieuwe rol: de rol van held. Het plaatje is compleet met de briljante, ultieme bad guy, een lekkere consiracy-theory die de rode draad in het verhaal vormt én de aanstaande ramp die door onze helden moet worden voorkomen. Deze serie is absoluut een juweeltje!

Onze herfstige avondjes op de bank zijn voorlopig dus genieten in het kwadraat..

Zo perplex als wij waren van hun vraag, zo verbaasd waren zij dat wij meteen antwoordden. Het voorgenomen huwelijk van onze vrienden Maaike en Mark begint vorm aan te nemen: zij hebben ondertussen een datum geprikt en hebben de grote lijnen voor hun aanstaande huwelijksdag uitgedacht. Toen zij gisteravond bij ons kwamen eten was het érg gezellig en toen zij vervolgens vroegen of wij er misschien over na zouden willen denken of wij hun ceremoniemeesters willen zijn moest ik even een traantje wegslikken. Sprakeloos keek ik ze aan, terwijl Paul antwoordde dat wij er inderdaad over na zouden denken. Maar dat was niet wat ík wilde horen! Ik deed mijn best mijn woorden te hervinden terwijl ik Paul's ogen opzocht. "Móeten we er wel over nadenken?" vroeg ik. "Ja, uhm.." zei hij, terwijl onze ogen elkaar meer vertelden als duizend woorden zouden kunnen doen. Overrompeld door het volmondige "Ja!" dat wij daarna uitspraken stonden onze vrienden op; na kussen en knuffels spraken we met elkaar af dat we er een absoluut briljante dag van gaan maken. Wij voelen ons vereerd zo'n belangrijke rol voor onze vrienden te mogen vervullen en wij zullen absoluut álles doen dat in onze macht ligt om hún dag tot de mooiste te maken die er zijn kan.

En nadat Mark en Maaike naar huis waren hebben mijn lief en ik alvast een tweede afspraak gemaakt: een maandje voor de trouwdatum gaan we in elk geval héle mooie nieuwe kleertjes kopen

Ik zou jullie kunnen lastigvallen met de dromen die ik droom. Of met mijn nog steeds vervelend aanwezige bronchitis. Ik zou jullie kunnen vertellen over mijn plannen voor komend weekend, of over het herfstgevoel dat zich eindelijk bij mij heeft aangediend (tja, ik ben nu eenmaal een laatbloeier, zullen we maar zeggen). Ik zóu mijn spannende (ahem) belevenissen van de afgelopen dagen hier kunnen neerpennen (nog gefeliciteerd, lieve Wimmie!), of kunnen schrijven over de laatste film die ik zag. De serie waaraan wij aan verslaafd zijn geraakt aanbevelen kan ook nog. En dan heb ik het maar niet over al die onderwerpen die ik tijdelijk en volledig spontaan vergeet zodra ik dan eenmaal in de gelegenheid ben om erover te schrijven.

Ik hèb genoeg om over te schrijven, dus. Maar het komt er niet uit; juist vanwege al deze onderwerpen. Ze dwarrelen door mijn hoofd (formaat sneeuwstorm) terwijl ik me tegelijkertijd voel alsof er watten in mijn kop zitten. Ik ben doodmoe. Daarom ga ik slapen. Nu. Misschien heb ik morgen weer orde in de chaos.

Mijn tweede werkdag sinds mijn vakantie-met-week-ziek-erachteraan kreeg ik niet vol. Rond tweeën toog ik naar huis, volledig afgedraaid. Opnieuw een middag op de bank doorbrengen was niet wat ik in gedachten had gehad toen ik 's-morgens opstond.

Vanochtend beaamde mijn huisarts me, dat ik me niet aanstel en dat ik niet gek ben. Bronchitis dus. Een kuurtje should do the trick. Morgen ben ik vrij en kan ik dus rustigaan doen; ik hoop dat ik donderdag genoeg effect heb van de antibiotica om éindelijk eens klaar te zijn met dat ziekige gedoe. Ik ben het zat!