Annibal's Weblog

Uiteindelijk móet je soms wel onderkennen dat er af en toe grenzen zijn aan je mogelijkheden, tijd en middelen. Zo zóuden we over een paar weken héél relaxed een ultiem goedkope herfstvakantie door kunnen brengen in een briljant huis mèt zwembad in Zuid-Frankrijk. Paul's ouders zullen daar een maand op het huis van vrienden passen en wij waren uitgenodigd hier een weekje van mee te genieten. De zin was er, met enig geschraap viel het geld ook nog wel bij elkaar te sprokkelen (ondanks de huidige ultieme blut-heid onzerzijds), maar wanneer we erbij na gingen denken dat

- we nèt terug zijn van onze laatste vakantie,
- we dus éigenlijk geen geld hebben,
- we stiekum ook al niet bijzonder zitten te wachten op wéér een lange autorit (nog een paar uur verder dan onze huwelijksreis en het vliegtuig is geen geweldige optie),
- we bovendien al bijna anderhalf jaar in dit huis wonen maar nooit de tijd hebben gehad om dozen uit te pakken (er staan er nog zéker een stuk of 20 :-() en spullen uit te zoeken,

leek een eventuele betere besteding voor onze komende herfstvakantie meer dan duidelijk. Bovendien worden we er allebei al heel lang gek van dat we geen kledingkast hebben (kattenharen all over the place!) en is het met 3 katten absoluut geen geweldig plan een kamer te hebben die zó vol staat dat je 'm niet schoon kunt houden.

En die vrienden van Paul's ouders kunnen we ook altijd zèlf nog eens op gaan zoeken..

Maar dat schone, opgeruimde en georganiseerde huis, inclusief kledingkast en (hopelijk) nog wat andere afgemaakte klusjes, dáár hebben we nu allebei ineens bijzonder veel zin in! Yay!

Ja, eindelijk! Het mag! Toen ik vandeweek mijn vriendinnetje Maaike sprak was is zó enthousiast over wat zij mij te vertellen had, dat ik er meteen een heel blaatverhaal over postte. Toen ik vervolgens begon met naar bed gaan (duurt bij mij altijd even) deed er ineens een kwartje *plink* in mijn hoofd: Maaike had me aan de telefoon verteld dat ze het graag persoonlijk aan nog wat mensen wilde vertellen, waarvan ze in elk geval één iemand pas gisteravond zou zien. Woops! Maar vlug mijn logje aangepast.. Maar nu mag het wèl: mijn vriendjes Maaike en Mark gaan trouwen! Bovenop de Sacre Coeur vroeg hij haar ten huwelijk; volgend jaar zal het gaan gebeuren. Ik ben ontzettend blij voor ze en ik hoop dat zij net zo'n briljante dag zullen hebben als wij hebben gehad. Lieve Maaike en Mark, héél erg gefeliciteerd en een dikke kus!!

Naast het goede nieuws van Maaike kwam er ook nog wat goeds uit de hoek van haar zusje: de verhuizing (part II) van Eefke is prima gelukt. Er was geen busje (woensdag bleken die allemaal alweer verhuurd te zijn) maar Eefke had haar trekhaak nog vers in het geheugen en had een aanhangwagen besproken. We hadden nauwelijks nog spullen op te halen en we vreesden dan ook al dat we zó snel klaar zouden zijn dat we ontheemd achter zouden blijven, maar gelukkig wist Eefke dit prima te voorkomen door (onbedoeld) een kleine speurtocht voor ons uit te zetten: haar wasmachine en koelkast waren gestald bij een vriend wonend in de Sumatrastraat. Alleen woonde die vriend niet in de Sumatrastraat, zo bleek toen wij aldaar aankwamen en het bewuste huisnummer niet bestond. Gelukkig wist ze meteen waar hij dan wel woonde: in de Surinamestraat. Maarja, eenmaal daar.. Bleek ook dit niet goed. Gelukkig was de oplossing om de hoek; niet in de Surinamestraat maar in de Paramaribostraat vonden wij wat wij zochten. Yay! Na nog even met z'n allen te hebben geluncht (gezellig! Tevens: yum! Vis!) gingen wij op huis aan; wij hadden immers plannen. We wilden onze ceremoniemeesters Ralph en Karen graag nog bedanken voor alles dat zij voor ons hebben gedaan en toen ik op Jackie's log las over het bostheater ging er bij mij een lampje branden: leuk om ze mee naar toe te nemen!

Na thuis te zijn gekomen van Eefke's verhuizing gingen wij dan ook aan de slag met het bakken van verse broodjes, het maken van salades en het inpakken van de picknickmand. We troffen het met het weer: we aten in de laatste zonneschijn en dronken vervolgens koffie en thee op de tribune van het Bostheater. De voorstelling was absoluut briljant, we vermaakten ons kostelijk en gelukkig waren ook Ralph en Karen helemaal blij met onze keuze voor het bedankje. Volgend jaar wéér naar het bostheater!!

Vervolgens ben ik vandaag nog met Wim op pad gegaan om te fotograferen: hier in de buurt zit een hele oude begraafplaats, alwaar onder andere een hele oude (1247) kerkruïne te vinden is. Wegens tijdgebrek (we moeten nog eten!) verwijs ik naar mijn Flickr-account voor de betreffende foto's met bijbehorende uitleg.. Tot morgen!

 P.S.: Ben ik vreselijk, wanneer ik zowel gisteren als nu bij het loggen mijn tweede logverjaardag ben vergeten?