13 Sep 2007 8 Comments
Vandaag was even een heftig dagje; eigenlijk heb ik heel erg veel te vertellen. Als gevolg van alles dat vandaag gebeurd is ben ik echter dóódop, zodat ik hier nu even geen ontzettende verhalen neer ga zetten.. Maar me nu gewoon eens even ultiem vroeg richting mijn bed ga bewegen 
Sweet dreams!
11 Sep 2007 5 Comments
Al eerder worstelde ik met mijn gezichtsvermogen. Mijn ogen waren verslechterd, maar toch was er wel een héle mooie bril voor nodig om mij ook echt tóe te doen geven dat ik slechter ben gaan zien. Nu is er opnieuw een bepaald punt binnen mijn brildragers-carrière bereikt: waar ik mijn bril voorheen vooral gebruikte op mijn werk (langdurig) achter de pc, tijdens het autorijden in het donker en als ik een film keek, begin ik de laatste weken te merken dat mijn ogen steeds sneller vermoeid raken (en ik zelf dus óók, als gevolg hiervan). Bij de avondschemer, wanneer ik een klein uurtje achter de pc zit, in de auto bij wat minder goed weer of bij het kijken van een nog geen uur durende Soprano’s-aflevering word ik ook al heel snel raar in mijn hoofd, zonder bril. Ik gebruik ‘m dan ook steeds vaker en ik begin me zo langzamerhand te beseffen, dat het eigenlijk nog weinig zin heeft om ‘m telkens af te zetten tussendoor. Ik zal er dus aan moeten geloven: in de ochtend mijn bril opzetten en deze weer wegbergen als ik ga slapen.
Misschien klinkt het niet als een big deal en mega-dramatisch is het inderdaad niet, maar toch.. Iets meer als twee jaar geleden geloofde ik nog, dat ik een practisch perfect gezichtsvermogen had, terwijl ik nu toch écht bijna full-time met een bril op mijn schattige neusje rondbagger. Raar hoor!
************
Overigens gaan mijn benen alweer een stukje beter. Vanmorgen ging het zelfs zó goed, dat ik had bedacht dat ik wel even naar mijn werk kon fietsen. “Fiets ik de rest van de pijn er gewoon even uit.” Mispoes, natuurlijk. Ookal heb ik de afgelopen twee dagen gemerkt dat het beter gaat als ik mijn benen blijf bewegen, zo maar even op de fiets springen en blij naar het werk trappen is toch echt nog even wat te veel van het goede. Ik was nog geen 10 meter van de deur vandaan of ik voelde het al: kracht zetten met mijn arme pootjes gaat absoluut nog niet. Met brandende benen en binnensmonds vloekend ben ik naar boven gestrompeld om mijn autosleutels te gaan halen.. Misschien toch nog maar even een nachtje aan de tijgerbalsam en de ibuprofen?
10 Sep 2007 9 Comments
Sinds gisterochtend heb ik, zonder dat ik er een aanleiding voor kan bedenken, heel erg pijn in mijn benen. Een mengeling tussen kramp en spierpijn in beide kuiten en bovenbenen, die dusdanig aanwezig is dat ik nu al twee dagen rondloop (lees: strompel) als een ‘oud wijf’ (inclusief bijbehorend gesteun-en-gekreun). Ik kom nauwelijks nog een trap af en raak met enige regelmaat zwaar gefrustreerd als ik mezelf zo stijf als een hark richting het één of ander probeer te bewegen.
Vandaag gaat gelukkig al íets beter als gisteren, maar het is en blijft irritant: ik heb namelijk geen idéé waar het vandaan komt (helemaal geen rare dingen gedaan ofzo) en nouja.. Sinds ik om me heen nogal wat geluiden hoor over zieke mensen en nare griepjes hoop ik maar, dat dit gewoon een ouderwets ‘koutje op de spieren’ is.. 
08 Sep 2007 11 Comments
Vandaag was het open monumentendag in Den Haag*. Een mooie dag voor ons om eens rond te kijken in de Eerste Kamer, de Ridderzaal, de Tweede Kamer, de Duits-Evangelische kerk en de kerk aan de Elandstraat. We vermaakten ons prima; wat is het leuk om een keer toerist te zijn in je eigen stad! Een hoop wijzer, maar voorál een hoop foto’s verder, trokken we huiswaarts:
Het wapen van Nederland in de eerste kamer
De Ridderzaal (die in mijn hoofd toch écht een stuk groter was)
De bibliotheek van de tweede kamer
Het altaar in de Duits-Evangelische kerk
De verder heel sobere Duits-Evangelische kerk had wel hele bijzondere lampen
Een altaar voor Jezus in de kerk aan de Elandstraat (O.L.Vr. Onbevlekt Ontvangen kerk)
Volgend jaar gaan we zéker nog een keer!
*: Morgen ook nog, maar dan is er een stuk minder geopend. Bovendien gaan wij morgen op bezoek bij mijn schoonouders, dus was vandaag de dag voor ons.
07 Sep 2007 7 Comments
Met enige regelmaat kom ik ze tegen: “VERMIST”-postertjes met een gekopiëerde foto van een poes (of, héél soms, een hond) erop, een verhaaltje over het betreffende dier en een telefoonnummer. Vanochtend, toen ik mijn fiets ging pakken om naar mijn werk te gaan, hing er ineens één aan de voordeur van ons portiek. Zoals ik altijd trouw doe heb ik de volledige tekst gelezen (je zal het dier maar tegenkomen) en zoals ik óók altijd doe hou ik mijn ogen open. Omdat ik best een kattenmens ben zíe ik ze ook altijd overal, op van die typische kattenplekjes. Voor mij érg herkenbaar dus. Ik vind het min of meer wel iets dat ik moet doen; het zál je gebeuren dat je kat er om de één of andere reden vandoor gaat*.. Ik zou doodongerust zijn!
Het enige nadeel aan dit soort acties vind ik alleen, dat het altijd zo’n mijl op zeven is: ik heb nog nóóit een vermiste kat teruggevonden. Bovendien, ik kan me zomerseizoenen herinneren dat er rondom mijn werk tegelijkertijd een stuk of negen van die überzielige postertjes door de buurt hingen. Geen mens die dan nog onthoudt waarop er gelet zou moeten worden. Ik vraag het me ook wel eens af: hoe vaak hélpen die briefjes nou? Er is nooit eens iemand die nog een keer een briefje ophangt om alle mensen die hebben uitgekeken voor het vermistje katje te bedanken, of ze te melden dat de arme drommel is teruggevonden, laten we zeggen ergens onder en balkon ofzo, schuilend voor de regen, nat, verkleumd en hongerig, maar verder ongedeerd. De briefjes verdwijnen meestal langzaamaan, na de eerste flinke regenbui, of na wat harde wind. Soms hangen ze er wéken, maanden misschien zelfs wel, tot de tekst is uitgelopen en verkleurd. Dat vind ik eigenlijk nog het treurigst; het doet het ergste vermoeden.
Eergisteren las ik in de Volkskrant Magazine een artikel over de zoektocht naar het vermiste engelse meisje ‘Maddie’. De verdwijning van het meisje, dat inmiddels ruim vier maanden vermist is, krijgt veel media-aandacht en een grootschalige, internationale zoektocht is gestart. Waar de vermissing van een huisdier nog een aardige kans op een goede afloop lijkt te hebben, is de vermissing van een kind zonder meer mensenwerk. Waar een kat nog voor zichzelf kan zorgen, is een kind is vollédig afhankelijk van zijn of haar verzorging. En wanneer een kind al zo lang weg is als de kleine Madeleine.. Who knows, really? Een mens kan niet anders dan hopen, dat de zoektocht naar ‘Maddie’ geen mijl op zeven zal zijn. Dat alle aandacht die deze zaak krijgt in de media en van beroemde mensen zal helpen het kind terug te vinden, zonder verwondingen of trauma’s. Daarnaast kan ik niet anders doen dan hopen dat de massale aandacht en alle moeite die wordt gedaan voor Madeleine ook besteed zal worden aan de zaken van al die talloze andere vermiste kinderen. Geen kat of hond zou gemist moeten worden door degenen die van hen houden. En kinderen al helemaal niet.
*: Eén van mijn aller-grootste angsten: thuis komen, erachter komen dat er ingebroken is en dat mijn katten weg zijn (of erger)..
05 Sep 2007 7 Comments
Tijd. De tijd, de klok, de agenda. Ze beheerst levens. Mensen rennen en vliegen, houden zich bezig en dóen. Op de achtergrond altijd die zandloper, onzichtbaar maar toch aanwezig, vol met waardevolle korrels zand. Hoe waardevol die korrels zijn beseffen we ons zelden; meestal hebben we geen tijd om daarbij stil te staan. Dat is ook beter zo, misschien. Wanneer je er continue bij stil zou staan zou die waardevolle tijd júist door je vingers glippen. Er zijn ook momenten, dat de tijd juist wèl tot ons doordringt. Dan staan we erbij stil. En dán, wanneer we niet rennen of vliegen, bezig zijn en dóen, juist dan verwordt die tijd tot een moeilijk te bevatten begrip. Hoeveel tijd heeft een mens, om te genieten van alles dat dierbaar is om hem of haar heen? Men zegt wel eens dat oneindigheid een nauwelijks te bevatten begrip is, maar eindigheid vind ik eigenlijk zo vreselijk veel moeilijker. Wat begeurt er dán?
Wanneer ik denk aan de eindigheid van degenen van wie ik hou begin ik als vanzelf te huilen; alleen al de gedáchte aan dat verlies maakt me verdrietig. Gelukkig, ik prijs mezelf 1.000 maal gelukkig, dat dit verdriet voor mij op dit moment ver weg is. Voor iemand in mijn nabijheid is het dichtbij en ik sta even stil.. Maar ík hoef niet te huilen, want voor mij zijn het slechts gedachten, nu. Gedachten die ik niet toe hoef te laten, wanneer ik ze niet wil. Ze zijn er nu wel, in mijn hoofd. Naar de voorgrond gedrongen. Maar beter dan ze die nare filmpjs af te laten spelen voor mijn geeste-oog kan ik genieten van al dat ik heb.
En dat is veel.
04 Sep 2007 4 Comments
En morgen is het dan gewoon even tijd voor het grote niets. Uitslapen, filmpje kijken, beetje nintendo-en.. Tijdig bedacht ik me, dat ik nu óók alweer druk bezig ben mijn woensdagen (a.k.a. mijn extra rustdagje) vol te plannen met van alles en nog wat en dát was nu juist niet de bedoeling. Dus: pas op de plaats, agenda leeg (nouja, op mijn spinning-les in de avond dan) en morgen lekker een beetje aanrommelen. Goed plan!
Tevens, in het kader van de recente nieuwsberichten omtrent de wikipedia:
Wellicht heb ik hier de échte dader te pakken? 
03 Sep 2007 6 Comments
Uiteindelijk móet je soms wel onderkennen dat er af en toe grenzen zijn aan je mogelijkheden, tijd en middelen. Zo zóuden we over een paar weken héél relaxed een ultiem goedkope herfstvakantie door kunnen brengen in een briljant huis mèt zwembad in Zuid-Frankrijk. Paul’s ouders zullen daar een maand op het huis van vrienden passen en wij waren uitgenodigd hier een weekje van mee te genieten. De zin was er, met enig geschraap viel het geld ook nog wel bij elkaar te sprokkelen (ondanks de huidige ultieme blut-heid onzerzijds), maar wanneer we erbij na gingen denken dat
- we nèt terug zijn van onze laatste vakantie,
- we dus éigenlijk geen geld hebben,
- we stiekum ook al niet bijzonder zitten te wachten op wéér een lange autorit (nog een paar uur verder dan onze huwelijksreis en het vliegtuig is geen geweldige optie),
- we bovendien al bijna anderhalf jaar in dit huis wonen maar nooit de tijd hebben gehad om dozen uit te pakken (er staan er nog zéker een stuk of 20 :-() en spullen uit te zoeken,
leek een eventuele betere besteding voor onze komende herfstvakantie meer dan duidelijk. Bovendien worden we er allebei al heel lang gek van dat we geen kledingkast hebben (kattenharen all over the place!) en is het met 3 katten absoluut geen geweldig plan een kamer te hebben die zó vol staat dat je ‘m niet schoon kunt houden.
En die vrienden van Paul’s ouders kunnen we ook altijd zèlf nog eens op gaan zoeken..
Maar dat schone, opgeruimde en georganiseerde huis, inclusief kledingkast en (hopelijk) nog wat andere afgemaakte klusjes, dáár hebben we nu allebei ineens bijzonder veel zin in! Yay!
02 Sep 2007 7 Comments
Ja, eindelijk! Het mag! Toen ik vandeweek mijn vriendinnetje Maaike sprak was is zó enthousiast over wat zij mij te vertellen had, dat ik er meteen een heel blaatverhaal over postte. Toen ik vervolgens begon met naar bed gaan (duurt bij mij altijd even) deed er ineens een kwartje *plink* in mijn hoofd: Maaike had me aan de telefoon verteld dat ze het graag persoonlijk aan nog wat mensen wilde vertellen, waarvan ze in elk geval één iemand pas gisteravond zou zien. Woops! Maar vlug mijn logje aangepast.. Maar nu mag het wèl: mijn vriendjes Maaike en Mark gaan trouwen! Bovenop de Sacre Coeur vroeg hij haar ten huwelijk; volgend jaar zal het gaan gebeuren. Ik ben ontzettend blij voor ze en ik hoop dat zij net zo’n briljante dag zullen hebben als wij hebben gehad. Lieve Maaike en Mark, héél erg gefeliciteerd en een dikke kus!!
Naast het goede nieuws van Maaike kwam er ook nog wat goeds uit de hoek van haar zusje: de verhuizing (part II) van Eefke is prima gelukt. Er was geen busje (woensdag bleken die allemaal alweer verhuurd te zijn) maar Eefke had haar trekhaak nog vers in het geheugen en had een aanhangwagen besproken. We hadden nauwelijks nog spullen op te halen en we vreesden dan ook al dat we zó snel klaar zouden zijn dat we ontheemd achter zouden blijven, maar gelukkig wist Eefke dit prima te voorkomen door (onbedoeld) een kleine speurtocht voor ons uit te zetten: haar wasmachine en koelkast waren gestald bij een vriend wonend in de Sumatrastraat. Alleen woonde die vriend niet in de Sumatrastraat, zo bleek toen wij aldaar aankwamen en het bewuste huisnummer niet bestond. Gelukkig wist ze meteen waar hij dan wel woonde: in de Surinamestraat. Maarja, eenmaal daar.. Bleek ook dit niet goed. Gelukkig was de oplossing om de hoek; niet in de Surinamestraat maar in de Paramaribostraat vonden wij wat wij zochten. Yay! Na nog even met z’n allen te hebben geluncht (gezellig! Tevens: yum! Vis!) gingen wij op huis aan; wij hadden immers plannen. We wilden onze ceremoniemeesters Ralph en Karen graag nog bedanken voor alles dat zij voor ons hebben gedaan en toen ik op Jackie’s log las over het bostheater ging er bij mij een lampje branden: leuk om ze mee naar toe te nemen!
Na thuis te zijn gekomen van Eefke’s verhuizing gingen wij dan ook aan de slag met het bakken van verse broodjes, het maken van salades en het inpakken van de picknickmand. We troffen het met het weer: we aten in de laatste zonneschijn en dronken vervolgens koffie en thee op de tribune van het Bostheater. De voorstelling was absoluut briljant, we vermaakten ons kostelijk en gelukkig waren ook Ralph en Karen helemaal blij met onze keuze voor het bedankje. Volgend jaar wéér naar het bostheater!!
Vervolgens ben ik vandaag nog met Wim op pad gegaan om te fotograferen: hier in de buurt zit een hele oude begraafplaats, alwaar onder andere een hele oude (1247) kerkruïne te vinden is. Wegens tijdgebrek (we moeten nog eten!) verwijs ik naar mijn Flickr-account voor de betreffende foto’s met bijbehorende uitleg.. Tot morgen!
P.S.: Ben ik vreselijk, wanneer ik zowel gisteren als nu bij het loggen mijn tweede logverjaardag ben vergeten?
RSS
Flickr