Witte streepjespoes
Ik heb sinds vandaag een witte streepjespoes. Ze kwam aangerend en *pats*.. Het was gebeurd.
Het zit namelijk zo: voordat wij hier kwamen wonen hadden wij bedacht, dat wij hoge plinten in de woonkamer zouden gaan maken, waardoor we het niet zo heel erg belangrijk vonden om de muren tegen de grond aan goed te witten. Die hoge plinten zijn er echter nooit gekomen en dus heb ik al anderhalf jaar alle reden om me dood te ergeren aan die paar plekjes langs de lage plinten, waar het witsel wat geliger is als de rest. Het bijwerken van deze plekjes stond al heel lang op ons to-do-lijstje en hoewel ik één keer eerder een poging heb ondernomen hier werk van te maken is het er uiteindelijk nooit van gekomen: die ene poging strandde namelijk hopeloos in een speurtocht naar de verdwenen bak latex.
De betreffende bak latex is echter al maanden terecht en daar vandaag mijn eerste vrije dag van mijn aan-het-huis-klus-vakantie was vond ik het een mooie gelegenheid om een poging 2 tot het bijwerken van de muren te doen. Ik zou hierin bijstand krijgen van mijn vriendinnetje Eefke, dus dat was metéén een mooie stok achter de deur. Vol goede moed plakten we dan ook de plinten af en begonnen te verven.. Om er vervolgens achter te komen dat er één verschil is tussen opknappen vóórdat er verhuisd is en plekjes bijwerken nádat er verhuisd is: een drietal vreselijk nieuwsgierige katten. Ze zijn érg lief, maar als je aan het verven bent kunnen ze óók best nog lastig zijn: ze duwen overal hun neus tussen, willen constant aan de verf ruiken en omdat je dicht bij de grond zit is het érg leuk om je neus en gezicht kopjes te gaan geven.
En zo gebeurde het dus ook: Ik zat wanhopig te proberen Loki ervan te overtuigen dat hij op moest houden mijn gezicht kopjes te geven, terwijl ik op mijn hurken zat en met mijn hand mét verfkwast erin op mijn knie steunde. Juist tóen bedacht Beertje dat het cool zou zijn om héél hard onder mij door te rennen en tja, omdat ik vlak naast de muur zat was daar maar weinig ruimte voor en ín die ruimte.. Bevond zich dus mijn kwast. Ze rende er onderdoor voor ik er erg in had en tegen de tijd dat ik erop kon reageren was de poes in kwestie alweer doorgerend. Verschrikt rende ik erachteraan: een kat die latex uit haar vacht gaat zitten likken leek me een recept voor nare gevolgen.
Maarja, zoals het een goed Beertje betaamt was ze niet te vangen: op het moment dat ze in de gaten heeft dat je iets van haar wil dan vlucht ze. Dus daar zat ze, midden onder het bed, precies op dat plekje waar je als mens met geen mogelijkheid bij kunt. Zich schoon te wassen. Verdorie. Ondertussen hoorde ik Eefke heel hard lachen in de kamer: uit mijn gebrul en geroep naar Beertje was duidelijk op te maken geweest wat er aan de hand was. Paul kwam me maar even helpen en gelukkig weet hij precíes hoe je een Beertje onder het bed vandaan te krijgen: zijn hoofd onder het bed steken en heel hard "OEGABOEGABOEGA!" roepen. Het hielp meteen, want Beertje rende meteen als een debiel de woonkamer in. Waar Eefke nóg harder zat te lachen. Enfin, na Beertje nóg een keer onder het bed vandaan te hebben ge-boega't kreeg ik haar uiteindelijk te pakken toen ze zich achter de bank schoon zat te likken; met een natte doek wreef ik zo veel mogelijk de verf van het wriemelende katje af.
Een tijdje later zag ik echter, dat ik het dier, ondanks mijn geweldige pogingen, tóch niet helemaal schoon heb gekregen: als je goed kijkt zie je een lange witte streep vanaf haar nekje tot vlakbij haar staart lopen. Gelukkig is het meeste er nu wel vanaf en probeert ze het er niet meer af te wassen. Per heden heb ik dus een witte streepjespoes..
En nu is ze heel lief met een propje aan het spelen 
September 26th, 2007 at 23:11
Prachtig verhaal
Leuke beesten zijn het ook die katten
(K)
September 26th, 2007 at 23:23
Misschien was ff opsluiten wel een idee geweest.
Had je ook een hoop werk en ergernis gescheelt denk ik.
Veel liefs, mamsl-)
September 27th, 2007 at 11:39
dus je had een kwast van kattenharen??
Verft dat een beetje?
September 27th, 2007 at 14:23
Wasbenzine, dan is het er zo uit. Weloppassen met vuur.
September 27th, 2007 at 17:02
een kat met een wit neusje, als ze nu maar niet denken dat íe verslaafd is…
September 27th, 2007 at 22:19
Oow wat een verhaal zeg. En zoals je het beschreven hebt zie ik het helemaal voor me. Ik heb het met een grote glimlach gelezen.
September 27th, 2007 at 23:17
haha leuk he katten?
September 27th, 2007 at 23:55
@ Sjoerd: Haha, zeker weten! Ze zijn geweldig, ik zit in elk geval nooit om een grappig verhaal verlegen op een verjaardag
(K)
@ Mama: Jah, nouja, tegen de tijd dat we erachter waren dat het niet handig was waren we alweer bijna klaar want zo veel werk was het niet. Bovendien hadden we toen al verf aan onze handen
Het was niet zo zeer ergernis gelukkig, want we hebben met z’n drietjes héél hard gelachen 
Liefs!
@ Bijzonder: Haha, nou, da’s niet handig hoor, zeg maar
Het hielp ook niet echt mee dat die kwasten verhaarden als een gek (vergeten dat ene uitspoelen-voor-je-begint-trucje van mijn papa toe te passen), dus er werd wat afgepeuterd, haha!
@ Oh, goeie, ga ik onthouden. Dank je
(Hihi, geen aanstekers naar haar toe gooeien dus..)
@ Gieling: Haha, ik mag hopen van niet inderdaad!
@ Jackie: Fijn dat mijn gekke Pooh-beer je een beetje heeft kunnen laten lachen
@ Janneman: Ik kán niet meer zonder ze!
September 29th, 2007 at 11:13
Haha zie het helemaal voor me… Fijn die poezebeesten hé! Hihi….
Maar je muren zijn nu iig weer helemaal mooi!
October 1st, 2007 at 00:21
@ Erica: Zo is het maar net, haha! En ondertussen is de verf er wel vanaf hoor, maar het was zó grappig.. We hebben er alledrie héél hard om gelachen