Het indrukwekkendste van de TodaysArt-vrijdag

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Uncategorized
Comments (11)

Vertwijfeld kijkt hij ons aan, alsof hij zelf nog niet helemaal weet of hij zijn vraag durft te stellen. "Mag ik jullie misschien wat vragen?" vraagt hij tenslotte tóch. "Natuurlijk" vinden wij. "Zouden jullie mij heel misschien kunnen helpen? Met wat kleingeld?" vraagt hij vervolgens, zijn ogen neergeslagen. "Nee, sorry." zegt Wim. "Ik heb eigenlijk nooit geld bij me, ik pin alles." "Sorry.." zeg ik nu ook, iets in zijn blik bespeurend..

Ik kijk naar het broodje, dat ik net aan het eten was. "Maar je mag wel een stuk van mijn broodje, als je honger hebt?" Vragend kijk ik hem aan, half verpest door al die arme zielen op het station, die bedelen om kleingeld, maar boos op je worden zodra je ze zegt dat je liever een patatje voor ze wil kopen. ik krijg een verlegen lach terug. "Nou, als dat zou mogen.."

Ik breek mijn broodje doormidden en geef hem een deel. Een nog veel verlegener knikje als dank. Hij loopt door. En dan, als hij denkt dat niemand het kan zien, zie ik hem de grootste hap nemen die hij kan. Op dat moment wilde ik, dat ik nog 10 broodjes kaas bij me had..

11 Responses to “Het indrukwekkendste van de TodaysArt-vrijdag”

  1. Nien Says:

    Ach gos…
    Ja, dat is de pest ervan: doordat sommigen vrijwel uit het niets kunnen gaan beginnen te schelden, je voor van alles en nog wat beginnen uit te maken, wanneer je (op dat moment) even niets kunt “bijdragen”, zou je haast de omvang van de problematiek, van hun persoonlijke ellende, ‘vergeten’. Kleine dingen kunnen iemand zo verrekte goed doen. Zoals die man laatst, die ik langs de rivier tegenkwam, die me van uit de hemel zijnde verklaarde, zijn verhaal kwijt kon en me bij het wegfietsen uit zijn hart bedankte – voor het luisteren, voor het menselijke, het even aan hem besteden van een kwartiertje van m’n tijd. Dat deed me voornemen voortaan goed om me heen en dus naar hem uit te kijken – heb hem niet meer gezien sindsdien overigens.
    Lief van je, zoals je reageerde. Hoeveel mensen zouden niet snel doorgelopen zijn, met oogkleppen op. Mooi gevoel, toch? :-)
    PS… Ik wacht stiekem nog een beetje op een mailtje… ;-p Maar doe rustig aan! ;-)

  2. Carrie Says:

    Dit is weer een brok in mn keel stukkie, wat een half broodje niet kan doen.
    Je bent een schat , maar ik ben natuurlijk bevoorrecht.

    Veel liefs, mamsl-)

  3. janneman Says:

    Wauw… zet me wel aan het denken…

  4. Erica Says:

    Jemig een brok in mn keel, kreeg ik toen ik dit stukje las….
    Lief van je dat je je brood deelde met hem. En mooi verwoord!
    Je bent een schat!
    Dikke kus!

  5. nelis Says:

    :) knuff

  6. Jeff Says:

    **grin**, herkenbaar… soms geef ik ook wel eens toe en zet ik mijn ‘MIJ-NIET-AANSPREKEN-OF-IK-MAAK-JE-AF-GEZICHT’ op een wat vriendelijker stand… ik hoor het verhaaltje ff aan en geef dan €2 ofzo. Waarop ze je meestal zielsgelukkig bedanken en bijna zingend en dansend weglopen! Geeft een goed gevoel… of ze er nou drugs/drank/eten voor kopen ;-)
    Jammer alleen dat sommigen elkaar in de gaten houden en je voor je het weet de volgende alweer op je nek hebt… Blijf het moeilijk vinden, dit soort dingen :-(

  7. Vedat Says:

    Darmee heb je meer goed gedaan, dan geld te geven, Annibal. Klasse van jou.

  8. Annibal Says:

    @ Nien: Het is jammer dat veel anderen deze mensen niet in hun waarde laten, maar voor mij zijn en blijven het gewoon mensen. Met een ongewoon hard leven achter de rug zelfs, in de meeste gevallen. Fijn gevoel he? Als je voor zo’n persoon iets kan betekenen?
    En dat mailtje ga ik vandeweek eens even uitgebreid tyen, echt! Kus!

    @ Mama: L.y.t. :-)
    @ Janneman: Niet iedereen die om geld bedelt acceteert zoiets hoor, maar ik vind dit wel een fijne manier om mensen te kunnen helpen. Zoals een kennis van ons, die elk jaar in de winter één kind dat er qua kleding nogal ‘zielig’ bij loopt (en die kan ze dan overal tegen komen, op straat, in de supermarkt..) met zijn of haar ouders een winterjas voor dat kind gaat kopen. Heel directe manier van helpen :-)
    @ Erica: :-) Het is zo’n klein gebaar.. :)
    @ Nelis: Kus terug!

    @ Jeff: Yup, ik heb altijd hetzelfde probleem. Als ik iets voor iemand wil doen koop ik meestal een straatnieuws-krantje of probeer ik iemand blij te maken met een patatje ofzo. En als je dan de volgende op je nek krijgt, heb ik van iemand geleerd dat je dan gewoon iets kunt zeggen als “oh, maar vandáág heb ik je collega al wat gegeven” :)
    @ Vedat: Dank je :-)

  9. Eve Says:

    Wow!
    Als mij om geld gevraagd wordt (en de persoon is niet té eng om stil bij te blijven staan) is mijn antwoord altijd: “Sorry, ik heb wel een stroopwafel/sultana/paar dropjes/iets in mijn tas te eten voor je.” Helaas krijg ik daarop altijd een hoofdschuddende reactie terug. Aan de ene kant haal ik dan mijn schouders op, aan de andere kant ervaar ik de reactie als onbeleefd. Helaas ben ik nog nooit iemand tegen gekomen die wel iets te eten wilt. Goed om te weten dat deze mensen wil bestaan.

  10. bijzonder Says:

    wij zaten laastst op Utrecht Centraal toen er een jonge jongen in het Engels kwam vragen of wij 70 cent voor hem hadden, dat kwam hij tekort voor een train ticket, want ze hadden een probleem met de credit card..
    Ik pak dan meteen mijn portemonnee, omdat ik me voorstel dat ik in het buitenland geshit krijg met mijn creditcard en een treinkaartje moet kopen van het laatste kleingeld. Dan hoop ik ook dat nog iemand zo vriendelijk is. Ach.. en het leek me betrouwbaar, zo niet -jammer dan ;)

  11. Annibal Says:

    @ Eve: Daarom schreef ik eigenlijk ook al dat ik een beetje verpest ben door die types op het station.. Maar gelukkig zíjn er nog wel mensen blij te maken met wat te eten (nouja, gelúkkig..) Je doet er in elk geval dus niet slecht aan dit in elk geval aan te bieden :-)
    @ Bijzonder: Jah, ik ben ook altijd wel redelijk makkelijk hoor, al moet ik zeggen dat ik daar wel een béétje van terug ben gekomen sinds ik twee jaar pal naast het CS van Den Haag heb gewerkt. Daar heb ik geleerd dat je deze mensen beter wat te eten aan kan bieden als geld. Er zijn er veel die dat dan vervolgens af slaan of zelfs boos worden, maar dat vind ik dan ook hun probleem ;)

Leave a Reply

?>