Veel

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Uncategorized
Comments (12)

Gisteren was dus, zoals reeds gezegd, een flink vermoeiende dag. Ik had een paar heftige gesprekken naar aanleiding van een hoop denkwerk mijnerzijds: ik heb sinds ik met vakantie ben geweest namelijk nog steeds een onbestemd gevoel als het op mijn werk aan komt. De laatste weken begon mij dan ook langzaam te dagen wat het probleem is: er zijn bepaalde aspecten binnen het verzekeringswezen behóórlijk veranderd en ik weet daar niet zo goed mee om te gaan. Enfin, ik kan hier een hele verhandeling neer gaan zetten over het hoe en wat, maar het komt er eigenlijk een beetje op neer.. Dat ik mijn werkzaamheden niet meer zo leuk vind. Ik merkte dat ik steeds meer tegen bepaalde taken op ging hikken, ging uitstellen en soms betrapte ik mezelf erop, dat ik opgelucht was wanneer ik het één of andere klusje niet kon doen (bijvoorbeeld doordat de benodigde stukken op een woensdag bij ons binnen zouden komen). Om er vervolgens metéén ook weer een soort van schuldgevoel doorheen te voelen: ik ben niet zo afschuiverig en míjn onttrekking aan een dergelijke taak hield automatisch in dat een collega ermee opgezadeld werd.

Ik heb hier de afgelopen weken veel over gesproken met mijn lief en met mijn collega. Het is raar: wanneer je al bijna 8 jaar naar volle tevredenheid bij hetzelfde bedrijf werkt en je komt beetje bij beetje tot het besef dat je je werkzaamheden eigelijk steeds lastiger en vervelender gaat vinden, is de vraag wat je dán wil. En well, quite frankly.. Ik heb nog steeds geen idee. Juist op dit punt was mijn baas een heleboel weken achter elkaar weg: eerst was hij met vakantie, en toen hij nèt twee dagen terug was moest hij wegens familie-omstandigheden ook weer een periode verstek laten gaan. En tja, juist in deze periode kwam er een interessante vacature op mijn pad. Veel twijfels en schuldgevoelens later solliciteerde ik tóch. En werd vervolgens, vóótdat mijn baas terug was en toch eigenlijk enigzins tegen mijn verwachtingen in, uitgenodigd op gesprek. Help! Wat nu? Leuk, dát zeker.. Maar ik voelde me eigenlijk vooral heel raar; als een dief in de nacht, rondsluipend, heimelijk bezig met zaken die het daglicht niet verdragen kunnen..

Gisteren was dan ook een grote dag: mijn baas zou voor het eerst weer op kantoor zijn én in de middag zou ik mijn gesprek hebben! Met knikkende knieën trok ik de stoute schoenen aan, vroeg mijn baas of ik hem even kon spreken en vertelde hem wat me allemaal dwars zat. Hij reageerde erg begrijpend en ik was érg blij, dat ik mijn hart uit kon storten. Pas tijdens het gesprek, toen er stiekum wat traantjes uit mijn ooghoeken glipten, kwam ik erachter hóe erg het me precies dwars had gezeten. In de middag had ik vervolgens mijn sollicitatiegesprek en ook deze verliep prima: ik heb er een goed gevoel over. Dinsdag a.s. krijg ik een telefoontje waarin ik te horen zal krijgen of ik ben aangenomen of niet: best spannend dus! Daarna heb ik Paul uit zijn werk gehaald en zijn we samen nog even de stad in gedoken om een verjaardagscadeau voor mijn papa te kopen, dus toen ik thuis kwam was de koek wel aardig op ;-)

Wat werk betreft zie ik wel waar het schip strand. ik ben niet mega-heftig aan het solliciteren, maar ik hou mijn mogelijkheden open. Op mijn werk gaan we nog bekijken wat we kunnen doormiddel van het herverdelen van de werkzaamheden, dus ook wat dat betreft zijn er mogelijkheden. En verder? Wie weet!

12 Responses to “Veel”

  1. Vedat Says:

    Wat is hier nou voor zinnigs op te zeggen. Ik heb altijd begrepen, dat jij een goede baas hebt. Goed in de zin van begripvol en of dat bij Ikea net zo zal zijn, dt is maar de vraag. Daarvoor is het bedrijf te groot. Bij Ikea word je eerder ondergesneeuwd en aangezien jij op het moment niet zo labiel bent, Annibal, zou ik me eens goed afvragen of het wel verstandig is wat je doet. Je kunt beter bij deze werkgever ziek worden dan straks bij Ikea, lijkt me.

  2. Jeff Says:

    Needless to say dat ik weet hoe je je voelt, he? :-) Sterker nog, eigenlijk voel ik me de laatste maanden ook al weer zo… Misschien is het gewoon ‘een probleem’ van onze generatie: We hebben keuze te over en zijn daarom eigenlijk nooit tevreden… Of te snel op dingen uitgekeken voor mijn part… 40 jaar bij dezelfde baas doorbikkelen zit er voor onze groep guppen iig niet in (of het nou door de werkgever of door onszelf komt, hihi!). Wees aan de andere kant blij dat er zoveel keus is en dat je op elk moment kan gaan en staan waar je wil… maar waar ik op dit moment zo bang voor ben: Er komt elke keer weer een moment dat je ergens op uitgekeken bent… en dan? Blijven jobhoppen en je CV maar groter en groter laten worden?

    Voorlopig ga ik dus mee met de mening van Vedat: Zolang je voldoende verdiend en de woon-werkafstand je niet al teveel tegenzit… zolang er nog te praten valt over het verdelen van werkzaamheden of als er voldoende flexibiliteit is in je werktijden… voorlopig ff doorbijten en gewoon wat vaker ‘er ff tussenuit gaan’… Uiteindelijk zal je wel inzien dat het zo slecht nog niet is :-) Maja, als je al die stappen al doorlopen hebt… tsja, dan moet je je ook niet schuldig voelen als je aan JEZELF denkt natuurlijk! Hoe goed je huidige baas ook is, uiteindelijk draait het voornamelijk om ZIJN gelukkige toekomst en niet zozeer om de jouwe…

    Succes met je zoektocht :-)

  3. Vedat Says:

    Ik bedoelde natuurlijk stabiel, Annibal, sorry. De beslissing die je nu neemt, kan grote gevolgen hebben.

  4. Sjoerd Says:

    Je moet jezelf gelukkig maken :D En als je echt niet gelukkig bent bij waar je werkt dan is de conclusie makkelijk :)
    Voor de rest, tja vergeet ook niet wat je nu wel al hebt :) Kun je dat ergens anders ook krijgen?

    Ik hoop voor je dat je snel een baan vindt waarin je weer helemaal blij kan zijn :D
    (K)

  5. Annibal Says:

    @ Vedat: Wat grappig om te zien, hoe je de één kan aanmoedigen in de vooruitgang in haar leven (Bijzonder) en de ander juist tegen gaat spreken, wanneer deze vooruit wil komen in het leven. Overigens ben ik niet van plan nog eens ziek te worden en bovendien zijn er wetgevingen, die een baas verbieden zieke werknemers zomaar een schop te geven. Jammer, dat je zo lichtvaardig omgaat met het trekken van conclusies aangaande het proces, dat aan deze grote stap vooraf ging. Ik had wat meer steun verwacht. Ik bén niet labiel en ik vind het knap dat jij vanaf jouw stoel hebt kunnen beoordelen hoe mijn emotionele stabiliteit op dit moment in elkaar zit. Oordelen aan de hand van kleine beetjes informatie vind ik getuigen van bevooroordeeldheid en dat is een eigenschap die ik niet zo trek in mensen.

    @ Jeff: Ik weet het dear :-) En was jij ook niet degene, die een goede baan verliet, al na (als ik het goed heb) een jaar of twee? Ik zit al acht jaar op één stoel en nu, nog geen twee maanden na mijn laatste vakantie, zit ik er alweer doorheen. Maar ik denk inderdaad, dat ik jou niets hoef uit te leggen :-)

    @ Sjoerd: Ik ben niet naïef: ik weet dat het gras aan de overkant niet groener is als hier, dat ik hier an sich een prima plek heb en dat het vele tegens heeft om hier te vertrekken. Maar waar is het avontuurlijke in iedereen gebleven? Ik wil me ook kunnen blijven ontwikkelen :-) En wie weet, is dit juist heel erg mogelijk bij mijn huidige werkgever, want in het gesprek dat ik met hem had hebben we het zéker ook over aanpassingen in de taakverdeling gesproken (zoals ik boven ook al schreef). Het is niet gezegd dat ik een andere baan ga aannemen, maar ik ben wel in beweging gekomen om mezelf weer gelukkig te maken in mijn werk en daar heb ik verscheidene opties voor. Solliciteren is daar één van. Gelukkig weet ik, dan mijn trouwe vrienden, zoals jij ook bent, mij langer kennen als vandaag en me zullen steunen in mijn beslissingen, omdat áls ik een beslissing maak, zij weten dat ik er niet lichtzinnig over heb nagedacht..

    Dikke (K)!

  6. Erica Says:

    Carriére keuzes blijven lastig.
    Superfijn dat je zo’n goede baas hebt, waarmee je je problemen kan bespreken en ook willen kijken of er oplossingen binnen het bedrijf te vinden zijn. Die bestaan niet zo veel hoor!!!
    Maar goed rondkijken naar andere bedrijven en mogelijkheden is ook nooit verkeerd. Net wat je zegt: je hou je mogelijkheden open.
    Succes met nadenken en beslissen de komende tijd.
    Wel toevallig dat we net allebei een sollicitatie hadden hé?!
    Fijn weekend lieverd! Dikke kus!

  7. Sjoerd Says:

    Ik wilde je natuurlijk ook absoluut niet aanvallen omdat ik weet dat je overal wel goed over nadenkt :-D Ik hoop dan ook dat je snel weer blij kan zijn met je baan!

    (K)

  8. Nienke Says:

    Oh lieve schat, waarom zou je je zo beladen met schuldgevoel voelen? Okee, je werkt daar al acht jaar en hebt dus al behoorlijk wat wortel geschoten, het zal lullig voelen tegenover je naaste/fijne collega’s en naar je baas toe, maar kom op lieverd: wat JIJ wilt en voelt is het belangrijkste.
    Je hebt nu aan de baas aangegeven wat je dwars zit, het is eruit gegooid. Het is niet jouw fout dat hij wekenlang amper bereikbaar was; dat kwam door een samenloop van omstandigheden. Goed, hij weet nu wat er bij jou speelt, en het is aan jullie samen om eruit te komen, om te kijken waar er dingen kunnen veranderen – ten goede. ALS je blijft. (Heeft je baas in het gesprek concrete en korte termijnoplossingen aangedragen? Of heeft hij toegezegd daar binnenkort mee te komen?)
    Het is nu denk ik heel belangrijk dat je ten eerste even de rust neemt (ehm, dit weekend bijvoorbeeld ;-)) voor jezelf, even alle twijfels en al het gemaal in je hoofd overboord, zodat je begin volgende week wat helderder kunt voelen wat je wilt. En durf daarbij te springen mocht het nodig zijn!
    Dinsdag weet je dan of je bent aangenomen (of een tweede gesprek in gaat) en dan kun je altijd nog verder beslissen. Luister echt naar wat je eigenlijk wilt, anders blijf je ongehoopt hangen in een situatie waar je al heel snel tegen dezelfde bekende rotdingen aan blijft lopen, iets waar je niet gelukkig van wordt. Al heel snel niet.
    Mocht je volgende week te horen krijgen dat je het niet bent geworden, dan heb je in ieder geval die stap van verder kijken al genomen. Wat let je dan om weer verder te solliciteren, als je gevoel ingeeft dat het echt niet meer zo fijn zal werken bij je huidige werkplek?
    Het is jouw leven, An – en tuurlijk, ze zullen het verschrikkelijk jammer vinden als je vertrekt. Maar het contact met de leukste collega’s hoef je niet te verliezen; oud-collega’s kunnen (een soort van) vrienden worden.
    Het werk vormt zo’n groot deel van je leven, je kunt maar beter zorgen dat je daar op zijn minst voldoening uit haalt, dat je op je plek zit, dat je energie overhoudt aan het eind van de dag omdat het weer een leuke werkdag was. Schuldgevoelens en het gevoel niet langer plezier in (een deel van) het werk te hebben sloopt je langzamerhand – je ziet nu maar hoe hevig het eruitkomt, alles wat je al zo lang voor jezelf weggestopt hebt omdat je het nog niet wilde (in)zien. Dat vreet energie en levenslust, en werkt door in alles, in je hele priveleven.
    Ik spreek uit ervaring. ;-) Ik hoop en denk (nu) dat het minder gaan werken voor mij de oplossing gaat zijn, en verder heb ik ook aangegeven meer uitdaging te willen. We zullen zien.
    Blijven opkomen en knokken voor jezelf en je eigen (werk)geluk is zo belangrijk.
    (Oh, en collega J. wordt na zijn vakantie stevig aan de tand gevoeld over zijn gedrag. Ik heb het nu, – ein-de-lijk; dit is al veel te ver doorgesukkeld – hogerop gespeeld, en het komt erop neer dat hij binnen het bedrijf elders geplaatst gaat worden om hem nog niet direct op deze grond te hoeven wegbonjouren. Afhankelijkheid van zijn werkzaamheden. Maar voor mij en de andere jonge meiden zou het een zegen zijn). Zo zie je maar, en daar is mijn mond ook van opengevallen hoor (ondanks dat ik het eigenlijk wel wist, ergens.): je bek opentrekken en problemen aankaarten = oplossingen in gang zetten.

    Heel veel succes, An! Denk aan je.

  9. Nien Says:

    De beslissing die je nu neemt kan grote gevolgen hebben. Maar laten we vooral positief ingesteld blijven bij deze lastige keuzes.
    (Jeezzz…. Sorry hoor).
    Als je kiest wat voor jou goed voelt (want ook aan een goed voorgevoel gingen rationele overdenkingen vooraf), kunnen de grote gevolgen alleen maar heel goed uitpakken. Misschien niet direct per dag 1 merkbaar, maar zeker op de iets langere termijn. Vanaf dag 1 kun je in ieder geval al retetrots zijn op jezelf; je hebt immers voor jezelf gekozen.
    Enneh… je gaat niet dood aan een eventuele verkeerde keuze op werkgebied; je kunt altijd verder zoeken, hoe rot het ook even zal zijn.
    Waar je je levenslust mee doodt is blijven hangen in een situatie waar je niet langer gelukkig mee bent – zonder daar iets aan te veranderen.
    En dat is precies wat jij nu al begonnen bent, door rond te kijken of het beter kan, EN door het gesprek met de baas aan te gaan.
    Tijd zal het leren, meis. Good things don’t come overnight. Maar ze komen.

  10. Annibal Says:

    @ Erica: Klopt hélemaal! Joh, ik zie het gewoon wel :-) Maak me niet al te druk! Nou, frappant he? Wel heel gaaf! Jij ook een heel fijn weekend en een dikke kus terug..

    @ Sjoerd: Weet ik lieverd, zo heb ik het ook niet opgevat hoor :-) Met jou kan ik het altijd goed over dit soort dingen hebben, dus vandaar mijn uitleg! Hou je op de hoogte (K)

    @ Nien: Lieverd, ontzettend dank je wel voor je lieve, begrijpende en uitgebreide reaktie :-) Ik ga jou vandeweek eens even mailen, want ik heb je veel meer te vertellen als dat ik hiero neer kan zetten.. Ik ben in elk geval blij met het feit dat je het toch hogerop hebt gezocht, supergoed van je!! En wat de rest betreft: dat is ook precies de reden dat ik nu verder wil kijken als mijn neus lang is. Ik wil niet iemand worden die met lood in de schoenen naar het werk gaat, zeg maar :-) In elk geval een heel fijn weekend lieverd! Kus!!

  11. janneman Says:

    Ik weet zoooo hoe je je voelt.
    En een goede baas, weegt niet altijd op tegen het feit dat je je werk net meer leuk vind en ook niet meer vind dat je hem goed doet.
    Het blijft altijd een gok. Je weet wat je hebt en gokt wat je krijgt. En ik denk dat je realisitisch genoeg bent om te begrijpen dat er overal wat is. Dat krijg ik namelijk ook steeds voor mijn kiezen.

  12. Annibal Says:

    @ Janneman: Ik weet het inderdaad, het zit jou niet bepaald mee de laatste tijd he? Ik duim voor je hoor.. En dát is het precies goed omschreven! Je hebt denk ik inderdaad niet alleen jezelf ermee als je tegen heug en meug door blijft gaan zonder ooit je oogkleppen af te zetten. Dank je wel!

Leave a Reply

?>