VERMIST

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Uncategorized
Comments (7)

Met enige regelmaat kom ik ze tegen: "VERMIST"-postertjes met een gekopiëerde foto van een poes (of, héél soms, een hond) erop, een verhaaltje over het betreffende dier en een telefoonnummer. Vanochtend, toen ik mijn fiets ging pakken om naar mijn werk te gaan, hing er ineens één aan de voordeur van ons portiek. Zoals ik altijd trouw doe heb ik de volledige tekst gelezen (je zal het dier maar tegenkomen) en zoals ik óók altijd doe hou ik mijn ogen open. Omdat ik best een kattenmens ben zíe ik ze ook altijd overal, op van die typische kattenplekjes. Voor mij érg herkenbaar dus. Ik vind het min of meer wel iets dat ik moet doen; het zál je gebeuren dat je kat er om de één of andere reden vandoor gaat*.. Ik zou doodongerust zijn!

Het enige nadeel aan dit soort acties vind ik alleen, dat het altijd zo'n mijl op zeven is: ik heb nog nóóit een vermiste kat teruggevonden. Bovendien, ik kan me zomerseizoenen herinneren dat er rondom mijn werk tegelijkertijd een stuk of negen van die überzielige postertjes door de buurt hingen. Geen mens die dan nog onthoudt waarop er gelet zou moeten worden. Ik vraag het me ook wel eens af: hoe vaak hélpen die briefjes nou? Er is nooit eens iemand die nog een keer een briefje ophangt om alle mensen die hebben uitgekeken voor het vermistje katje te bedanken, of ze te melden dat de arme drommel is teruggevonden, laten we zeggen ergens onder en balkon ofzo, schuilend voor de regen, nat, verkleumd en hongerig, maar verder ongedeerd. De briefjes verdwijnen meestal langzaamaan, na de eerste flinke regenbui, of na wat harde wind. Soms hangen ze er wéken, maanden misschien zelfs wel, tot de tekst is uitgelopen en verkleurd. Dat vind ik eigenlijk nog het treurigst; het doet het ergste vermoeden.

Eergisteren las ik in de Volkskrant Magazine een artikel over de zoektocht naar het vermiste engelse meisje 'Maddie'. De verdwijning van het meisje, dat inmiddels ruim vier maanden vermist is, krijgt veel media-aandacht en een grootschalige, internationale zoektocht is gestart. Waar de vermissing van een huisdier nog een aardige kans op een goede afloop lijkt te hebben, is de vermissing van een kind zonder meer mensenwerk. Waar een kat nog voor zichzelf kan zorgen, is een kind is vollédig afhankelijk van zijn of haar verzorging. En wanneer een kind al zo lang weg is als de kleine Madeleine.. Who knows, really? Een mens kan niet anders dan hopen, dat de zoektocht naar 'Maddie' geen mijl op zeven zal zijn. Dat alle aandacht die deze zaak krijgt in de media en van beroemde mensen zal helpen het kind terug te vinden, zonder verwondingen of trauma's. Daarnaast kan ik niet anders doen dan hopen dat de massale aandacht en alle moeite die wordt gedaan voor Madeleine ook besteed zal worden aan de zaken van al die talloze andere vermiste kinderen. Geen kat of hond zou gemist moeten worden door degenen die van hen houden. En kinderen al helemaal niet.

*: Eén van mijn aller-grootste angsten: thuis komen, erachter komen dat er ingebroken is en dat mijn katten weg zijn (of erger)..

7 Responses to “VERMIST”

  1. Martine Says:

    Heb je gister gehoord dat de moeder van Maddie wordt verdacht? Te bizar voor woorden.

    Ik heb ook een keer zulke postertjes opgehangen trouwens. Mijn kat Lotje was toen zoek. Snif, ik was zó verdrietig! Ik hing postertjes op in supermarkten, op mijn raam en verder overal waar ik ze kwijt kon. Na vijf dagen liep ik door de binnenstad toen ik bekend gemiauw hoorde. Lotje! Bleek ie opgesloten te zitten in een tuin… Eenmaal weer thuis viel hij aan op de voerbak, sjonge, wat was hij hongerig! :D

  2. Eve Says:

    Eigenlijk vind ik het ergste van de zoektocht naar Maddie dat zij ouders heeft met geld en dus veel aandacht kan krijgen/kopen. Hoeveel mensen zijn er aan het zoeken naar kindertjes van ouders zonder privé jet? Aan de ene kant snap ik dat ze de zoektocht zo groots aanpakken (als je het geld toch hebt…) aan de andere kant vind ik het schandelig. Zij waren degene die hun dochter achterlaten om zelf rustig te kunnen eten. Als je je eigen kinderen niet mee wilt nemen naar een restaurant, moet je niet aan het restaurant/de kinderen beginnen.

  3. Erica Says:

    Ja zielig altijd he die posters…
    Wij hebben het een paar jaar terug ook es gedaan, toen onze poes Gompie kwijt was.. Gelukkig hadden we haar na 2 weken weer gevonden (mede door iemand die de posters had gezien) en ze bleek echt vlakbij te zitten…
    Met vermiste kinderen ben ik altijd gelijk bang voor een trieste afloop…
    Fijn weekend! Kus!

    Ps, ben ook erg benieuwd naar dat nieuwtje wat je bij Martine vermeldde… :-/

  4. Jackie Says:

    Ik heb ook nog nooit een ‘posterkat’ gevonden.

  5. janneman Says:

    Ik heb mijn katten daarom gechipt.
    Maarre, dat verhaal van maddie beginte bizarre en misselijkmakende vormen aan te nemen. Hoop dat het niet waar is en dat ze ergens nog in leven is en terug kan naar haar ouders.

  6. Annibal Says:

    @ Martine: Nou he? Bizar verhaal hoor, allemaal. Vond het sowieso al wel raar dat die mensen zijn gaan eten zonder hun kinderen veilig achter te laten! Oh, echt? Wat fijn dat je hem in elk geval weer hebt gevonden zeg! ik zou me ook rotposteren als één van míjn schatjes missing was.. Waren de bezitters van de tuin met vakantie ofzo? Kus!

    @ Eve: Nou! Ben het 100 % met je eens, dat vind ik dus ook! Dat is waar ik met mijn laatste alinea ook een beetje op doelde: al die andere vermiste kinders krijgen die aandacht niet! Ik wist trouwens nog niet wat de réden was dat al die aandacht juist voor dít kindje loskwam, maar dit verklaart een hoop! Dat is ook wat mij stoorde aan het artikel in de VK (heb je dat mss heel toevallig gelezen?): zelfs in Nederland wordt er geld ingezameld om juist dít meisje te vinden, terwijl er nog zo veel andere kindjes vermist zijn en juist dit kindje al zo veel aandacht kríjgt! En idd, ze alleen achterlaten in die bungalow.. Tssk!!

    @ Erica: Ooohh, nóg een goed afgelpen postertjes-verhaal! Jij en Martine brengen mijn geloof in de zin ervan weer helemaal terug :-D Dát heb ik ook altijd, omdat een kind écht niet vermist raakt als er niet iemand met kwade zin in het spel is. Heb je ondertussen gemaild trouwens! Kus!

    @ Jackie: Ik ook niet! daarom vroeg ik me juist een beetje af of het nou werkt.. ;)
    @ Janneman: Ik heb de mijne ook alledrie gechipt inderdaad, al toen ze 12 weken waren. De dierenarts had nog nooit zulke jonge humpies gechipt, maar ik vond het zó belangrijk!

    Nou he? Misselijkmakend is inderdaad een goed woord, bah, wat een bizar gebeuren. Ik help het je hopen, al wordt het met de dag onwaarschijnlijker dat dit arme meisje goed terecht zal gaan komen.. :-(

  7. Vedat Says:

    Wat een bijzondere weg gaan gedachten soms. Vermissing van een kat vergelijken met de vermissing van een kind en dat alleen maar, omdat je over allebei iets gelezen hebt. Voor Maddie vrees ik het ergste, Annibal.

Leave a Reply

?>