Annibal's Weblog

Komen we weer verder. Vandaag was dag 2 van operatie 'Scrapheap-Challenge' en dit was grotendeels Paul's dag. Het verschil in aantallen was aanzienlijk: Tegen Paul's bizarre hoeveelheid dozen staken mijn 3 grote en 1 kleine doos (nu verworden tot 2 grote en 1 miniscule doos) nogal schril af. Paul heeft immers altijd over voldoende opslagruimte beschikt om niet al te kritisch te hoeven zijn op wat hij bewaarde, maar toen ik bij hem introk was zijn behoorlijk ruime zolder* al grotendeels vol en was het dus noodzakelijk dat ik een flinke schifting in mijn spullen maakte. Nú ben ik daar bijzonder blij om: ik hoef nu niet 15 jaargangen aan administratie weg te gooien en ben dan ook twéé dagen eerder klaar als mijn lief

Morgen maakt hij zijn laatste dozen af (nog maar een stuk of 7 te gaan!) en zoals we het nu hebben uitgeteld blijven er dan totaal minder dozen over als we voorheen alleen al in de kelder hadden staan. Er gaat behoorlijk wat naar de kringloop, 3 kleine dingetjes gaan op marktplaats, de rug van de vuilnisman is morgen vast niet erg gelukkig met ons en het oud papier is ondertussen zo veel dat we hebben besloten het maar zelf naar de gemeente-reiniging te rijden (het stukje bij beetje door de gleuf van de papierbak prutten gaat waarschijnlijk mínstens een uur duren). Daarna hebben we onszelf twee dagen gegeven voor het verbeteren van de ophanging van de kastdeuren (door het gebruik van verkeerde schroeven is een deel van de ophangrail weer uit het plafond gekomen) en het in elkaar zetten van het binnenwerk. De laatste twee dagen van deze klusweek zullen we dan gebruiken voor het in orde maken van wat kleinere klussen als het opbouwen van onze vitrinekast en het ophangen van een aantal zaken, zoals een extra douchekastje, een kalender en een fotohoesjes-ding ter opvrolijking van het toilet en ons schilderij dat boven de eettafel moet gaan komen.

En dan, daarna, is het weekend.. En dan zijn we waarschijnlijk halfdood Prettig detail bij dit alles is overigens dat ik me gisteren en vandaag niet echt 100 % voel; ziek ben ik niet, maar ik ben hoofdpijnerig, schor en continue moe. Zelfs een nacht slaap van dik 14 uur heeft daar niets aan kunnen veranderen, dus ik hoop maar dat die gevreesde griep die nu heerst zich niet in mijn binnenste aan het nestelen is, want daar heb ik absoluut geen tijd voor.

*: Zo, waarde Jeff en Vedat, heeft het kunnen gebeuren dat Paul een mega-verzameling aan oud papierwerk en allerhande rotzooi heeft kunnen aanleggen die zijn weerga niet kent: het huis was dan misschien miniscuul, over het gehele oppervlak van het huis was er wel een zolder, die niet hoog genoeg was om in te leven, maar wél groot genoeg was om een shitload aan dozen weg te werken. Die zolder was de grootste ruimte van het hele huis!

Het resultaat van één dag puin ruimen:

3 vuilniszakken voor de vuilnisman,
2 vuilniszakken voor de kringloop,
1 vuilniszak voor het oud papier.

Daarnaast: een halve stellingkast leeg, 4 dozen leeg, een doos of 10 opnieuw gesorteerd en ingepakt. Ohja, én we hebben het balkon nog even ontdaan van een overstroming wegens een zeer verstopt putje

En nu.. Ben ik doodop. Zodadelijk lekker met mijn lief Top-Gear kijken en dan naar mijn bedje. Morgen doen we even een dagje andere dingen en zondag gaan we weer verder. Het gaat in elk geval harder als verwacht, dus we krijgen er steeds meer moed in!

De vooruitzichten voor ons zijn goed: vanaf morgen heeft ook Paul vakantie en kunnen we dus écht aan het werk aan het huis. Ik heb er érg veel zin in, want het wordt eens tijd om spijkers met koppen te gaan slaan. Er is slechts één ding waar ik op dit moment voor vrees: ik heb de laatste dagen weer last van mijn nek en i.v.m. maandelijkse ongemakken voelt mijn rug ook niet al te prettig aan. Gelukkig hebben we de tijd en hoeven we als het goed is dus niets te gaan forceren. Dit biedt natuurlijk geen garanties (hell, ik ken mezelf), maar het is wel fijn om te weten. De kledingkast moet zéker wel af gaan komen, we hopen dat we daarnaast ook nog tijd hebben om onze virtinekast in elkaar te zetten (ik wil zó graag wat spulletjes van onze bruiloft én de foto's van mijn overleden dierbaren een plekje geven) en als het even kan schroeven we ook nog even het luchtroostertje dat de katten vandeweek uit de plint onder de keuken hebben gepeuterd vast, zodat we dan echt zeker weten dat het kattenkruid veilig is gesteld*.

Ik ben in ieder geval blij dat de kop er al af is, want de bijwerk-jes van gisteren zien er in elk geval prima uit (of eigenlijk: je ziet ze niet)! 

Morgen gaan the Ramones dus in de cd-speler (HEY-HO, let's go!) en dan gaan we beginnen

*: Tja, vandeweek was er dus een tweede slachting, met ongeveer soortgelijke gevolgen..

Ik heb sinds vandaag een witte streepjespoes. Ze kwam aangerend en *pats*.. Het was gebeurd.

Het zit namelijk zo: voordat wij hier kwamen wonen hadden wij bedacht, dat wij hoge plinten in de woonkamer zouden gaan maken, waardoor we het niet zo heel erg belangrijk vonden om de muren tegen de grond aan goed te witten. Die hoge plinten zijn er echter nooit gekomen en dus heb ik al anderhalf jaar alle reden om me dood te ergeren aan die paar plekjes langs de lage plinten, waar het witsel wat geliger is als de rest. Het bijwerken van deze plekjes stond al heel lang op ons to-do-lijstje en hoewel ik één keer eerder een poging heb ondernomen hier werk van te maken is het er uiteindelijk nooit van gekomen: die ene poging strandde namelijk hopeloos in een speurtocht naar de verdwenen bak latex.

De betreffende bak latex is echter al maanden terecht en daar vandaag mijn eerste vrije dag van mijn aan-het-huis-klus-vakantie was vond ik het een mooie gelegenheid om een poging 2 tot het bijwerken van de muren te doen. Ik zou hierin bijstand krijgen van mijn vriendinnetje Eefke, dus dat was metéén een mooie stok achter de deur. Vol goede moed plakten we dan ook de plinten af en begonnen te verven.. Om er vervolgens achter te komen dat er één verschil is tussen opknappen vóórdat er verhuisd is en plekjes bijwerken nádat er verhuisd is: een drietal vreselijk nieuwsgierige katten. Ze zijn érg lief, maar als je aan het verven bent kunnen ze óók best nog lastig zijn: ze duwen overal hun neus tussen, willen constant aan de verf ruiken en omdat je dicht bij de grond zit is het érg leuk om je neus en gezicht kopjes te gaan geven.

En zo gebeurde het dus ook: Ik zat wanhopig te proberen Loki ervan te overtuigen dat hij op moest houden mijn gezicht kopjes te geven, terwijl ik op mijn hurken zat en met mijn hand mét verfkwast erin op mijn knie steunde. Juist tóen bedacht Beertje dat het cool zou zijn om héél hard onder mij door te rennen en tja, omdat ik vlak naast de muur zat was daar maar weinig ruimte voor en ín die ruimte.. Bevond zich dus mijn kwast. Ze rende er onderdoor voor ik er erg in had en tegen de tijd dat ik erop kon reageren was de poes in kwestie alweer doorgerend. Verschrikt rende ik erachteraan: een kat die latex uit haar vacht gaat zitten likken leek me een recept voor nare gevolgen.

Maarja, zoals het een goed Beertje betaamt was ze niet te vangen: op het moment dat ze in de gaten heeft dat je iets van haar wil dan vlucht ze. Dus daar zat ze, midden onder het bed, precies op dat plekje waar je als mens met geen mogelijkheid bij kunt. Zich schoon te wassen. Verdorie. Ondertussen hoorde ik Eefke heel hard lachen in de kamer: uit mijn gebrul en geroep naar Beertje was duidelijk op te maken geweest wat er aan de hand was. Paul kwam me maar even helpen en gelukkig weet hij precíes hoe je een Beertje onder het bed vandaan te krijgen: zijn hoofd onder het bed steken en heel hard "OEGABOEGABOEGA!" roepen. Het hielp meteen, want Beertje rende meteen als een debiel de woonkamer in. Waar Eefke nóg harder zat te lachen. Enfin, na Beertje nóg een keer onder het bed vandaan te hebben ge-boega't kreeg ik haar uiteindelijk te pakken toen ze zich achter de bank schoon zat te likken; met een natte doek wreef ik zo veel mogelijk de verf van het wriemelende katje af.

Een tijdje later zag ik echter, dat ik het dier, ondanks mijn geweldige pogingen, tóch niet helemaal schoon heb gekregen: als je goed kijkt zie je een lange witte streep vanaf haar nekje tot vlakbij haar staart lopen. Gelukkig is het meeste er nu wel vanaf en probeert ze het er niet meer af te wassen. Per heden heb ik dus een witte streepjespoes..

En nu is ze heel lief met een propje aan het spelen

Jaja, het gaat gebeuren: komend jaar, zodra ons schip met geld weer aan is gekomen, zal mijn lief gaan beginnen met zijn rijbewijs. Hoera ende hoezee! Droombeelden van eens-een-keer-niet-de-bob-zijn, van niet terug hoeven rijden van Lowlands, sámen naar onze vakantiebestemming kunnen rijden en hulp bij het schoonmaken van de auto* borrelen in mij op. Ik ben eigenlijk best ook wel trots op hem, want het is geen kleine stap om te nemen als je je al zo lang zonder dat schattige gevalletje weet te redden. Voor mij heeft dit nog een prettige bijkomstigheid: wanneer er een deel van de inhoud van dat schip met geld naar mijn lief gaat om te besteden aan zijn rijlessen mag ik natuurlijk óók een deel van die inhoud besteden aan mezelf. Eigenlijk had ik voor mezelf al uitgemaakt wat ik met dit geld zou gaan doen: een nieuwe fiets moest er maar eens komen, want ik wil wel zo'n mooie paarse van Batavus en die nieuwe computer stond eigenlijk toch ook wel erg hoog op mijn verlanglijstje. Niets aan de hand, zou je zo zeggen.

Maarja, Annibal zou Annibal niet zijn als ze hier netjes aan vast zou houden. Waarom zou je het jezelf gemakkelijk maken door gewoon rustig af te wachten tot het moment dat het geld binnenis om het vervolgens keurig conform de planning te besteden? Nee hoor, een Annibal maakt het zichzelf graag moeilijk: ze wil een spiegelreflex-camera. En tja, ik weet dat ik een ondankbaar nest ben, dat een fiets een veel verstandiger, volwassener en Oud-Hollandscher (doe-maar-gewóón!) keuze is.. Maar ik merk de laatste tijd steeds vaker dat ik minder plezier heb in mijn hobby, omdat het gereedschap dat ik gebruik niet toereikend is voor wat ik ermee wil. Mijn camera is op zich een geweldig ding en ik ben er (nog steeds) een groot fan van, maar doordat ik mij steeds meer ga verdiepen in de mogelijkheden van de fotografie kom ik steeds vaker de grenzen van mijn lieve camera'tje tegen. Daar baal ik dan vervolgens van, omdat ik voorbij die grenzen wil. Ik ga dus gewoon lekker stom doen en mezelf die nieuwe camera cadeau doen zodra het kan.

En tja, als ik dan eenmaal weet wat ik wil.. Laat ik het zo zeggen: één van mijn karakter-eigenschappen is, dat ik erg vasthoudend en doortastend ben. In principe zijn dit best goede eigenschappen, maar wanneer je er een beetje te veel van hebt en in je enthousiasme wat doorslaat, kan het zo maar zijn dat je al ver vantevoren, avond aan avond tot over je oren in je onderzoek (dat ondertussen obsessieve vormen aan begint te nemen) (volgens Paul dan) naar spiegel-reflexcamera's zit. Op zich niet slecht, want ik heb nog flink wat te leren, maarja.. Nu wil ik 'm alleen nog maar liever! (En, het liefst, niet dan, maar NU!)

De daarbij komende grap is, dat nu blijkt dat ik waarschijnlijk niet eens een nieuwe pc nodig heb. Doordat er een paar rare constructies in deze pc gebouwd zijn heeft 'ie eigenlijk nooit lekker gelopen en nu Wim en Paul een beetje aan het rommelen zijn geweest met analyse-software komt daar uit, dat ik met een paar vrij simpele aanpassingen de performance van mijn pc zó kan verbeteren, dat ik gek zou zijn wanneer ik een nieuwe pc aan zou schaffen. Zo heeft Paul daarstraks een deel van het RAM-geheugen uit de pc gehaald, waardoor 'ie nu sneller loopt ** Happy happy joy joy!!

* : We houden het positief; ik zal niet (al te hard ;-)) spreken van de spookbeelden die daarmee hand in hand gaan: regelmatig mijn auto kwijt zijn op vervelende tijdstippen, discussies over wie er mag rijden, discussies over wie er móet rijden..
**: Technisch verhaal voor de liefhebber cq nieuwsgierigen: het stripje geheugen dat standaard in deze pc zat, had een veel lager vermogen als de rest van de pc. Later heb ik er geheugen bijgekocht, maar doordat het eerste stripje geheugen een te laag vermogen had voor de pc werd de werking van de tweede strip geheugen ook naar beneden gehaald. Door het weghalen van de oude strip presteert de nieuwe veel beter, waardoor mijn pc nu ineens een stuk sneller is (en já, dat is écht dusdanig veel dat je het kan merken als je programma's opstart e.d.!) Met nog een paar van dit soort trucjes valt er dus véél meer uit dit oude beestje te halen..

Mijn trots van gisteravond: deze foto, welke ik heb genomen tijdens de prachtige uitvoering van het stuk "Sleepless" door het Nederlands Danstheater II. Voor meer foto's van de afgelopen 2 avonden verwijs ik jullie naar mijn Flickr-account. 

(Mental note to self: ik wil een spiegel reflex-camera!!)

Vertwijfeld kijkt hij ons aan, alsof hij zelf nog niet helemaal weet of hij zijn vraag durft te stellen. "Mag ik jullie misschien wat vragen?" vraagt hij tenslotte tóch. "Natuurlijk" vinden wij. "Zouden jullie mij heel misschien kunnen helpen? Met wat kleingeld?" vraagt hij vervolgens, zijn ogen neergeslagen. "Nee, sorry." zegt Wim. "Ik heb eigenlijk nooit geld bij me, ik pin alles." "Sorry.." zeg ik nu ook, iets in zijn blik bespeurend..

Ik kijk naar het broodje, dat ik net aan het eten was. "Maar je mag wel een stuk van mijn broodje, als je honger hebt?" Vragend kijk ik hem aan, half verpest door al die arme zielen op het station, die bedelen om kleingeld, maar boos op je worden zodra je ze zegt dat je liever een patatje voor ze wil kopen. ik krijg een verlegen lach terug. "Nou, als dat zou mogen.."

Ik breek mijn broodje doormidden en geef hem een deel. Een nog veel verlegener knikje als dank. Hij loopt door. En dan, als hij denkt dat niemand het kan zien, zie ik hem de grootste hap nemen die hij kan. Op dat moment wilde ik, dat ik nog 10 broodjes kaas bij me had..

Vanavond en morgen zijn Wim en ik even héél stoer: via een contact op onze fotosite hebben we perskaarten gekregen voor het TodaysArt-festival hiero in de stad. Een mooie bezigheid voor mij, terwijl Paul zich weer een half weekendje bij de YMCA aan het vermaken is. Ik ben nog nooit naar dit festival geweest en ik heb dus ook geen idee wat ik ervan kan verwachten, maar het wordt vast heel leuk! Alleen jammer dat ik mijn camelbak niet kan vinden op het moment, want ik vind het altijd erg fijn om water bij me te hebben (ik heb nl. nogal snel dorst).

Ik hoop trouwens dat het me niet te veel in de weg zal zitten dat ik nog geen statief heb, want met name in de avond is het lastig fotograferen als je niet wil flitsen. Nouja, ik zie wel!

************

Mijn afgelopen vrije dagen zijn werkelijk omgevlógen; ik ben bang dat mijn Zelda-verslaving nu écht eenzame hoogten bereikt heeft. Ik móet en zál telkens nog weer 'even' spelen. Vervolgens verlies ik de tijd volledig uit het oog (gisteren tegen Paul: "Joh, wat ben je vroeg thuis vandaag!" "Nee hoor, ik ben juist laat!" *blik op de klok* "Oh..") en kom ik amper nog toe aan de dingen die ik eigenlijk óók nog wilde doen die dag. Nouja, na maandag en dinsdag gewerkt te hebben ben ik weer anderhalve week vrij, dus ik heb nog tijd om die dingetjes later nog te doen. En een beetje ontspanning op je vrije dagen mag best, toch?

Warm. De warme stralen van onze douche masseren mijn vermoeide spieren. Totale leegte, de doorlopende waterval van gedachten aan-van-alles-en-nog-wat tijdelijk verstomd. Slechts een gevoel van voldoening van een spinningles zoals ik ze op de één of andere manier het lieftste heb: hard en medogenloos. Het gevoel van nèt iets te ver gaan, wéten dat je over je grenzen gaat, en het tóch doen. In volledige concentratie. En. Daarna. Dit. Helemaal goed.

Voldoening vanuit inspanning, maar ook voldoening vanuit pure luxe. Vandaag de weekboodschappen thuisbezorgd krijgen en wel tot in de keuken. Meneer Albert gaf € 10,= korting weg en wij besloten het een keer te proberen. Ik heb altijd al een hekel gehad aan boodschappen doen en ik wist terwijl ik pinde op mijn eigen aanrecht al: dít wil ik vaker. Elke week is nergens voor nodig, maar zo af en toe.. Mag een beetje verwende luxe best. Toch? Ik heb nu al zin in de kerstboodschappen

Sloffen weer opgegraven, warme ochtendjas uit de kast, paraplu weer in de auto, handschoenen en regenkleding binnen handbereik en legerkisten weer ingevet voor +4 waterdichtheid.

Daarbij: ik heb het koud! 

Het is weer zo ver.. De herfst is in het land.

(En dat terwijl ik éigenlijk nog steeds op de zomer zit te wachten… ;-))