Zo. IK ben helemaal check; bepakt en bezakt, bijna klaar om op werk aan te gaan met mijn (lóódzware!) rugzak om vanuit daar direct door te gaan naar het punt waar ik wordt opgepikt met de auto. Ik ben een jaartje niet de Bob en daar denk ik met name zondagavond héél erg blij mee te zijn. Onze nieuwe katten-oppas, mijn nichtje Lisanne, is gisteren langsgeweest en die had er ook al zo vreselijk veel zin in. De katten zijn dol op haar en zij op de katten, so no worries here. Ik ben blij!!
En dan moet ik nu gaan, anders mis ik mijn tram! Tot maandag 
Ik poets mijn kisten om ze weer even góed waterdicht te maken, en poets en passant mijn beide handen, armen en broek mee. Ik was mijn handen, zie onderwijl mijn hippe zwartleren Adidas-sneakers met kaalgesleten neuzen en besluit deze ook nog even te doen. Naast de gympen poets ik natuurlijk ook nog even opnieuw mijn handen zwart. Ik ruim op en struikel over de troep. Ik vul mijn ene toegestane PET-fles met het door mij verkozen drankje (Passoa) en kom er halverwege achter dat het wellicht handig geweest zou zijn wanneer ik eerst even een trechter zou hebben gepakt.
Er volgt een avond vol gebel door Paul i.v.m. grote moeilijkheden omtrent het afstemmen van een vervoersplan waar alle vriendjes blij van worden, terwijl ik ondertussen probeer het huis met zo min mogelijk lawaai schoon te krijgen. Mijn tas is zo goed als ingepakt, Paul's kleding ligt in elk geval klaar. Overmorgen, als we eenmaal door de poorten zijn gelopen, dan glijdt alle voorbereidingsstress van ons af en gaat het feest écht beginnen; dat ene feest dat alle eventuele stress in een oogwenk kan doen verdwijnen als sneeuw voor de zon..
Het is weer zo ver: we gaan naar Lowlands!! 
(Maar niet voordat ik een kleine 2 meter garen uit Loki's maag heb moeten trekken.. 
Bah!)
Máár, without further ado, I bring you… De tas:
Die glitterende bloemetjes zitten aan de rits vast (wás een kapot armbandje) en de schouderband aan de andere kant heeft een blauw sterretje. Mémé's pingpongballen (ogen) zijn het uiteindelijk niet geworden, omdat de rits (mond) zo slecht zichtbaar is door de lange vacht van de tas dat het effect een beetje weg viel. Nou, ik ben er klaar voor!! (Nouja, nadat ik morgen nog heb ingepakt, het huis heb schoongemaakt en overmorgen mijn nichtje de grote 'Tour du kitties' door het huis heb gegeven in het kader van haar eerste katten-oppas-weekendje ;-))
"Ik moet nog even bedenken welke tas ik mee wil naar Lowlands" zei ik tegen Paul. Elk jaar weer vergt dit specifieke onderdeel de nodige hersenspinsels bij mij: ik moet overdag op het festival-terrein mijn spulletjes natuurlijk wèl in stijl met me meeslepen, maar het moet ook een niet ál te grote tas zijn en een donkere kleur is vaak wel handiger i.v.m. eventuele gras- danwel moddervlekken. "Ja, maar je hebt nu je camelbak toch al?" zei hij. Mjah, dat klopt wel. Is ook DE perfecte Lowlands-accessoire: een klein, handig rugzakje met daarin een grote waterzak, waarin je tot 1,5 liter water in kunt doen. Middels een handig slangetje dat je door één van de schouderbanden heen naar buiten steekt kun je drinken; zo bespaar je werkelijk bakken met geld. Gewoon vanaf thuis een paar pakken wijn of een PET-fles met sterke drank meezeulen, bij de camping-supermarkt desgewenst een paar pakken jus kopen om je drank mee aan te mixen en je bent elke dag voorzien van alles dat je hartje begeert. Wil je water dan haal je dat bij de kranen in de toilet-gedeelten (er zijn bij de ingang van het terrein gratis plastic bekers te krijgen) en het enige dat je nog moet doen is zorgen voor je eten (en, als je dat wil, af en toe 'gewoon' een biertje halen tussendoor).
Ik had slechts één probleem. "Maar mijn camelbak is zo sáái.." zeurde ik. "Ik wil altijd een hippe tas op Lowlands.." Paul keek me even niet-begrijpend aan, alsof het compleet nergens op sloeg, wat ik zei. "Hoezo? Je kunt de tas toch pimpen? Alsof je dat nog nooit gedaan hebt!" verzuchtte hij. Er ging een lampje bij me aan. Pimpen? Natuurlijk! Wat is er nou handiger dan een camelbak? En mooi maken kan ik best zelf 
Na nog enig overleg en heen-en-weer-ideetjes liepen we gisteren op de markt. Pluche kopen. Na een hoop gedoe (ik ben slecht in het kiezen van kleurtjes – ik wil ze allemaal!) hadden we een halve meter knalpaars pluche in de pocket, evenals nog wat opnaai-empleempjes en verse vis voor het avondeten van vanavond. Op de foto bij dit logje zie je hoe 'ie nu is; ik moet het pluche nog aan 2,5 kant vastnaaien, daarna gaan de pingpong-ballen erop (ogen) en naai ik de sterretjes-empleempjes op de schouderriemen om het plaatje compleet te maken. Yay! Hieronder een plaatje van Paul's camelbak (zo was die van mij ook, maar dan was het grijze blauw en het blauwe grijs):
************
Gisteravond, vóórdat wij naar de verjaardag van ons vriendinnetje Lynn gingen, reisden we met de trein af naar Alphen a/d Rijn omafscheid te nemen van Jacco en Monique. Jacco ken ik al zo'n 12 jaar en ik deel een tatoeage met hem: zonder het van elkaar te weten laten wij 9 jaar geleden (hij zo'n 3 weken later als ik) allebei een Tolkien- tatoeage zetten. Wij zien hen al jaren structureel veels te weinig; hebben wíj het al druk, Jacco is als financiëel directeur van een groot internationaal bedrijf pas écht altijd bezig en Monique heeft ook altijd genoeg te doen met haar studie. Met spijt in ons hart moesten wij op onze bruiloft dan ook horen dat deze twee hun vleugels uit zullen slaan en voor Jacco's werk naar Amerika gingen vertrekken. Niet voor onbepaalde tijd, tot nu toe; conform plan zouden ze over 1,5 jaar weer naar Nederland komen, al zou het ons niets verbazen als dit niet gebeurt. Wij grepen onze kans nog éénmaal gezellig een biertje met hen te drinken dan ook met beide handen aan en het was rete-gezellig. Toen het druk begon te worden en zij hun aandacht over vele andere mensen moesten verdelen was het voor ons tijd om door te reizen naar de verjaardag en het échte afscheid was er één met een grote grijns: ook Jacco en Monique gaan en Amerika aan de Wii, waardoor wij middels onze spelcomputers contact met elkaar kunnen hebben (en tja, Skype is er natuurlijk óók nog gewoon)
************
Vandaag was het dan weer tijd voor een jaarlijks wederkerende traditie: de grote boeken-wisseltruc tussen mij en Mémé. Volgens onze eigen afgesproken traditie geven wij elkaar al jaren altijd een boek voor elkaars verjaardag. De laatste jaren is deze traditie zelfs nog wat uitgebreid: omdat we elkaars verjaardag nog wel eens moeten missen gaan we meestal ergens in de zomer, als we allebei jarig zijn geweest, samen naar een grote boekhandel, waar we een boek voor elkaar kopen. Geweldig om te doen: niet alleen kunnen we dan samen genieten van een bezoekje aan onze favoriete zaken (we zijn allebei dol op boekenwinkels), de winkels die wij bezoeken hebben vaak ook nog een eet-hoekje, zodat we daarna standaard iets gaan eten/drinken met veel chocolade erin, waarbij we elkaar dan vervolgens symbolisch onze ingepakte boeken overhandigen. Omdat we allebei nog wat dingetjes in de stad moesten doen combineerden we het deze keer met een strooptocht langs nog wat andere winkels, zodat we éxtra veel tijd hadden om van elkaars gezelschap te genieten. Uiteindelijk kwam ik zeiknatgeregend, maar volledig in mijn sas weer thuis: mijn boek, Only Revolutions van Mark Z. Danielewski, is een boek dat ik al heel lang op mijn lijstje had staan, maar nooit heb kunnen kopen sinds ik zowel de naam van de schrijver als de titel was vergeten. Het is een ultiem bizar boek dat de cult-status alleen al heeft bereikt vanwege de, op z'n zachtst gezegd vréémde, manier waarop het boek in elkaar zit. Aan de ene kant van de kaft begint het verhaal van Sam, aan de andere kant van de kaft het verhaal van Hailey. Op elke pagina van het boek staan delen van beide verhalen: wanneer je bij Sam aan het lezen bent staat het verhaal van Hailey ondersteboven onderop de pagina en vice versa. In het begin van het verhaal zijn de letters van de betreffende persoon heel groot en die van de ondersteboven-persoon heel klein, maar naarmate je verder in het verhaal komt wordt de persoon de je aan het lezen bent steeds kleiner en de ander steeds groter. Een vriend van ons die het al gelezen heeft, wist zelfs te melden dat de twee personen elkaar exact in het midden van het boek ontmoeten (daar kruisen de verhalen elkaar dus op meerdere manieren!), precies op het punt dat beide letters even groot zijn. Klinkt verwarrend denk ik, maar ik vind het een ongelofelijk stoere en bijzondere manier om een boek in elkaar te zetten en kan niet wachten om het te lezen! Hopelijk verduidelijkt dit plaatje hoe dit systeem ongeveer werkt. Ik ben toch zó blij met dit boek! Bovendien hadden ik en Mé wat mij betreft weer een top-middag en ik ben blij dat ik gezellig weer een feestje met haar kan bouwen op Lowlands. Tot slot had zij zelfs nog een paar pingpong-ballen liggen die zij wilde doneren aan mijn tassen-project, dus buiten gezellig was het ook nog een heel productieve afspraak. Lieve Mé, heel erg dank je wel
************
En dan nu.. Is het tijd om aan tafel te schuiven voor het feestmaal dat mijn lief voor mij heeft klaargemaakt. We zijn vandaag exact één maand getrouwd, dus het is hoog tijd om dit saampjes te vieren…
Even tussen de boodschappen, de markt, een nieuw knutsel-project* een afscheidsfeestje van een emigrerende vriend en een verjaardag door: Hoi!
*: Morgen meer!
Ik ben niet zo'n ochtendmens. Mijn bed uit komen vind ik per defenitie erg moeilijk (hoewel ik bij die zeldzame keer dat ik mág uitslapen en écht volledig de tijd heb vaak heel vroeg wakker word) en met name als ik naar mijn werk moet ben ik een ramp. Er zijn momenten die erger zijn als de andere: het ergst is het opvallend genoeg niet, als ik laat naar bed ben gegaan, de tijd dat ik ga slapen is voor mij niet echt van belang (in dit opzicht in elk geval). Wanneer ik écht mijn bed niet uit kan komen is als ik de hele nacht heftig heb liggen dromen. Ik onthou vrij vaak een paar van mijn dromen, maar soms ga ik er zo in op dat ik er op de één of andere manier niet goed uit kan komen als de wekker gaat, ofzo. En dan gaat het mis: niet alleen kan ik mijn bed amper verlaten, doorgaans voel ik me de hele dag alsof ik niet helemaal 100 % wakker ben.
Raad dus maar, wat ik vannacht gedaan heb: ik heb gedroomd als een gek. Omdat ik doorgaans nogal in horror-verhalen droom zal ik jullie de expliciete gebeurtenissen in mijn dromen van vannacht besparen (ze waren weer bloederig, zoals te doen gebruikelijk), maar ik kan jullie wel vertellen dat ik nu echt met een superduf hoofd op mijn werk aanga.
Moet me misschien toch maar eens gaan verdiepen in lucid dreaming ofzo
Vanmorgen, net uit bed, de ogen nog gezwollen van het net wakker worden, opende ik op mijn gemakje mijn mail. Er was een mailtje van de vrouw van mijn neef/beste vriend Marco. "Leuk, een mailtje van Adita!" dacht ik nog en begon blij met lezen. Maar het was helemaal geen leuk mailtje: er stond in dat Marco gisteren was opgenomen in het ziekenhuis, vanwege een longontsteking met daarbij nog een zware keelontsteking. Een paar sms-jes later wist ik, dat het ondertussen alweer wat beter ging met hem en dat het om half 4 bezoek-uur was. Mijn vrije dag op woensdag bleek vandaag dus dúbbel goed uit te pakken: ik kon meteen bij hem op bezoek.
In de middag kwam ik zijn kamer op gelopen en daar zat hij, op zijn bed, een beetje te zappen op zijn (flatscreen) TV. "Ik heb het getroffen he?" zei hij nog, gebarend naar zijn riante éénpersoons-kamer. De afdeling werd op dit moment verbouwd en dit was de eerste kamer die af was. "Waarschijnlijk het prototype, ofzo." Gelukkig, hij was alweer flink richting de oude. Geen enge slangetjes, naaldjes of wat ook, gewoon Marco. Maar dan op een ziekenhuisbed. Ruim anderhalf uur kletsten we bij over van alles en nog wat, lachten we om onze eigen flauwe humor (verder was er niemand, dus dat kwam mooi uit ;-)) en waren we gewoon blij om elkaar weer te zien. Hij mag waarschijnlijk morgen alweer naar huis, gelukkig. Ik ben dus wel weer gerustgesteld. Maar het blijft een raar iets, om te bemerken hoe snel iemand zomaar in het ziekenhuis kan belanden..
Er zingt een liedje door mijn hoofd van Jerry Springer: The Opera (don't ask) en dat liedje gaat als volgt:
"What the fuck?
What the fuck?
What the fucking fucking fuck?"
En ik geloof niet dat ik ooit een liedje in mijn hoofd had dat zó precies weergaf hoe ik me op dat moment voelde. Ik ben volledig perplex; ik ben er volledig stil van, maar tegelijkertijd 100 % hyper. Ik en Paul, blut vanwege ons trouwen en de huwelijksreis, hebben zojuist twee kaartjes voor het uitverkochte Lowlands gewonnen! We kunnen het allebei nog steeds absoluut niet geloven, hebben al 4 keer een printscreen gemaakt van het schermpje waarin staat dat we hebben gewonnen, we hebben al een keer of 20 gecheckt of het wel écht twéé kaartjes zijn, hebben elkaar al een keer of 3 bevestigd dat we écht de juiste adresgegevens hebben ingevuld en hebben zelfs al de actievoorwaarden gelezen om er zeker van te zijn dat óns niets kan overkomen, maar het is echt waar!
Tot een week of 2 geleden hadden we er vrede mee, dat Lowlands er dit jaar niet in zat voor ons. Maarja, naarmate het dichterbij komt komen bij ons toch elk jaar weer de kriebels, en dit jaar zelfs de spijt, omdat het al was uitverkocht. Maar het opgeven van Lowlands 2007 lukte ons toch óók niet helemaal: we deden mee met elke Lowlands-wedstrijd die we vinden konden. Vanavond volgde hierop dus een tóch wel erg onverwachts hoogtepunt: omdat ik trek had in ijs (3 chocolades-ijs van Hertog, yummie!!) en we toch nog bier moesten halen voor het bezoekje waarmee vriend Job ons morgen zal gaan vereren liepen we nog even naar de Albert Heijn. Wegens onze blut-heid van deze maand graaiden we dus het één en ander aan eigen merk-el cheapo-bier uit het rek.. Om het vervolgens tóch niet te kunnen laten het 8-pack Grolsch met daarop de speciale Lowlands-kaarten-win-actie mee te nemen. Eenmaal thuisgekomen moesten we uit nieuwsgierigheid een lipje van één van de blikjes plukken om het uit te proberen (dat je vervolgens je blikje bier met een ijspriem open moet maken is daarbij slechts een klein detail) en gewapend met twee lipjes surften we naar de wedstrijd-website. We voerden onze code in.. En kregen vervolgens een scherm met daarop "Gefeliciteerd! Je hebt 2 weekendkaarten gewonnen! Veel plezier op Lowlands!"
Stomverbaasd keken we naar elkaar, weer op het scherm, weer naar elkaar. "Dát is raar.." wist één van ons tenslotte uit te brengen. "Ik geloof er niks van" zei vervolgens de ander. Zó makkelijk zou het toch niet zijn? Vast een foutje. Wellicht lazen we het verkeerd, of was dit het schermpje vóórdat je te horen krijgt of je hebt gewonnen of niet. Nog maar een lipje dan. "Helaas! Je hebt niet gewonnen. Nog een code? Vul dan snel in!"
Werderom ongelovige blikken. "Vlug! Maak een printscreen van die ene!" riep Paul, alsof het scherm elk moment op de vlucht kon slaan. Aldus geschiedde. Langzaamaan begon het kwartje te vallen: "We gaan naar Lowlands!" en met trillende handen belden wij onze liefste vriendjes (die erg teleurgesteld waren dat we er dit jaar niet bij zouden zijn) om hen ons bizarre nieuws te vertellen.
Nog nooit, nóóit heb ik iets gewonnen. En dat is ínclusief de kleurwedstrijden van de supermarkt. En nu gaan we naar Lowlands. Blij!! En tevens:
What the fuck??
[edit]Dubbele "What the fuck??" in het kwadraat: we hebben zonet met ons láátste lipje nog 2 kaartjes gewonnen!! Onze twee vrienden die óók geen kaartjes hadden zijn nu ook helemaal blij!![/edit]