Annibal's Weblog

De laatste tijd maakt mijn harde schijf een raar geluid. Waar mijn pc voorheen altijd zo stil was dat mensen vaak verbaasd waren als bleek dat 'ie aanstond*, maakt 'ie nu zo'n hinderlijk hoog piepgeluid dat er al een paar keer mensen over klaagden. Toen ik vervolgens een maand of twee geleden een ernstig schijfruimtetekort kreeg i.v.m. mijn fotografie en Paul zijn oude harde schijf inbouwde werd het helemáál een lawaaierig feestje: de 'nieuwe' harddisk maakt óók nog eens herrie voor twee.

Bezorgd vroeg ik aan Wim, of dit niet misschien een voorteken van mogelijk falen was: het is ondertussen al een redelijk bejaard beestje en ik had er weinig zin in om inééns al mijn zorgvuldig opgeslagen troepjes kwijt te raken als gevolg van een plotselinge crash. Wim wist gelukkig wel hoe we dat zouden kunnen testen en hij stuurde me een test-programma'tje toe per mail. Nou, het test-progje heeft zijn werk gedaan: ik ben nu, als gevolg van prima testresultaten, niet meer zo heel erg bang voor een plotseling overleden harde schijf; nee, ik ben nú vooral bezorgd over het spontane in de fik vliegen van mijn volledige pc

 Het progje heeft namelijk een gemiddelde harddisk-temperatuur van 61 graden celcius** gemeten..

HELP!

…

Toch eens tijd om te gaan sparen voor een nieuwe pc? 

*: Mijn pc staat bijna altijd aan, maar als ik 'm niet gebruik zet ik het beeldscherm uit. Als ik iemand dan iets wil laten zien (of als ik last van acute ontwennings-verschijnselen krijg) zet ik het beeldscherm aan et viola!
**: 30 tot 40 graden celcius is normaal..

Woops, even te vroeg gejuicht: ik had hier een leuk nieuwtje staan, maar die was eigenlijk pas voor zaterdag bestemd. Even geduld dus nog!

************

Verder heb ik eigenlijk nog stééds niet zo heel erg veel te melden: ik heb vanavond fijn wat dingetjes die al veels te lang op mijn to do-lijstje stonden afgemaakt (Zelda gaat morgen in de herkansing) en de agenda voor het komende weekend is alweer aardig gevuld. Eefke's verhuizing (Part II), een afspraak met de ceremoniemeesters van onze bruiloft (tijd voor een bedankje) en een foto-date met Wim staan op het programma. Leuke dingen coming up next dus.. Maar nu eerst de oogjes toe, ik is moei! Ciao!

En in de tussentijd ben ik naar de nieuwste Harry Potter-film geweest (matige film), heb ik een avondje ge-wii-d met Eefke, ben ik met mijn nichtje op stap geweest, heb ik een hoop herfstvakantie-overleg gehad met Paul (jaja, we hebben opties; maar dat lezen jullie nog wel een keer) en heb ik mezelf flink in het zweet gewerkt op de spinning-fiets. Morgen en overmorgen hebben we het lekker even rustig (hoera! Dan kan ik weer aan de Zelda :-D)  en dan hebben we weer allemaal leuke plannetjes voor ons weekend. Best druk dus, maar vooralsnog ook allemaal erg fijn!

Ik heb de laatste dagen trouwens te weinig rust in mijn giecheltje om eens even goed te gaan zitten voor een logje (of eigenlijk: voor wat dan ook), maar dat komt vast vanzelf weer goed..

Maar vooral even heel erg druk! Tot morgen..

Vandaag was de dag: mijn lieve vriendinnetje Eefke zou gaan verhuizen naar een écht huis! Een écht huis betekent in dit geval vooral een huis waar ze in elk geval een paar jaar kan wonen; Eef heeft een behoorlijke tijd anti-kraak gewoond en dat staat ongeveer gelijk aan het nooit zeker weten of je over een paar weken nog wel een woning hebt en minimaal eens in de vier maanden weer moeten verhuizen. Eefke is de afgelopen 2/3 jaar dan ook zó vaak verhuisd, dat we ondertussen over haar verhuizingen praten in de trant van "Nou Eef, déze verhuizing haalt de top 5 wel!"

Eefke's nieuwe huis staat weliswaar óók op de sloop-lijst, maar de sloop hiervan zal pas over ca. vijf jaar plaats gaan vinden (en gemeente Den Haag kennende zou dat best nog eens langer kunnen gaan duren). Een écht huis dus. Nu zijn Eefke's verhuizingen altijd érg bijzonder: zij is niet alleen de ergste chaoot die wij ooit hebben gekend, hetgeen altijd weer garant staat voor een hoop ongeregeldheden; daarnaast heeft ze ook nog eens een neus voor pech. De ene verhuizing gaat één van de verhuisauto's stuk, de andere past de bus niet door de poort, wéér een andere verhuizing zijn álle liften stuk. Haar verhuizing van vandaag beloofde echter een eitje te worden: een heel groot deel van haar spullen was al verhuisd, het was slechts nog een kwestie van een busje huren en haar bed, eetkamermeubilair, koelkast en kast oppikken vanuit hun 3 verblijfplaatsen. Om 11.00 uur stipt verdwaalden wij vlakbij haar nieuwe woning (ik was er al wel geweest, maar ík was natuurlijk veels te druk bezig met kletsen met Eef om op te letten hoe we erheen reden) en om kwart over elf zat de kleine, doch voldoende grote verhuisploeg (wij, Eefke en haar vriend) aan de koffie en thee. Niet veel later waren we op weg naar de Binckhorst, alwaar we vast en zeker een busje zouden kunnen huren. Maar dat lukte vast en zeker dus mooi niet. We kwamen in een soort wazig space-time-continuüm terecht zelfs, waardoor niet alleen álle busjes al verhuurd waren, maar waardoor we ook niet meer van de Binckhorst af kwamen. Eerst waren we op de Binckhorstlaan maar toen moest Eef nog pinnen, toen we daarna weer terug waren op diezelfde laan moesten we telkens weer ergens anders op de laan zijn om een ander busjesverhuur-bedrijf te vragen of ze er nog ééntje hadden, toen we eindelijk van de Binckhorst af waren gestuurd naar een verhuurbedrijf vlakbij reden we verkeerd en kwamen we tóch weer op de Binckhorstlaan terecht, toen we uiteindelijk in wéér een andere straat besloten de busjes op te geven en dan maar Eefke's auto te gaan halen* reden we via een afgesloten weg.. De Binckhorstlaan weer op. Zucht. Gelukkig was er een troost: op de Binckhorstlaan zit de McDonalds! Omdat we ondertussen allemaal honger hadden gekregen hebben we met z'n vieren eens even flink zitten schranzen aldaar, om vervolgens nog de beste troost van allemaal te zien: er was een Jeep die óók 3 keer langs reed en waarschijnlijk dus in hetzelfde space-time-continuüm vast zat als wij…

Na uiteindelijk van de Binckhorst ontsnapt te zijn verliep het allemaal wèl weer redelijk vlot: met de twee auto's hebben we de spullen uit haar oude woning in Den Hoorn grotendeels meegekregen (waarbij Paul vervolgens zag.. Dat Eefke een trekhaak aan haar auto heeft en we dus net zo goed een boedelbak hadden kunnen huren Was Eef even vergeten..) en daarna hadden we gewoon geen zin meer en hielden het voor gezien. Komend weekend hebben we dus wederom.. Eefke's verhuizing op het programma staan! Het meest wazige is daarbij nog, dat de vrienden met wie wij vanavond af hadden gesproken waarschijnlijk óók pas volgende week langs kunnen komen (tenzij ze morgen een gaatje in hun agenda vinden, maar dat is nog niet zeker), zodat we volgend weekend dus éigenlijk precies dezelfde afspraken hebben als dít weekend. Hoe bizar!

Over één ding waren we het in elk geval snel eens: déze Eefke-verhuizing staat eigenlijk toch wel met stip op één

Verhuizen voor dummies les 1:

Bespreek vantevoren een bus en vergeet niet dat er een trekhaak aan je auto zit.

-Einde les 1-

*: Met twee auto's zouden we tenminste één van de adressen leeg kunnen krijgen; de rest van de verhuizing werd unaniem weggestemd naar volgende week zaterdag..

Ik ben een luie aap en dat is te merken in (o.a.) mijn boodschappen-doe-gedrag. Ik doe het liefst boodschappen op een ongehoorde tijd/dag (in mijn geval dus de zondag) en omdat er bij ons in de buurt alleen maar Albert Heijns open zijn op de zondag is dat dus de winkel waar ik het meest kom. We proberen tegenwoordig de weekboodschappen in één keer te halen (om te voorkomen dat we élke dag met de verleidingen die de supermarkt rijk is worden geconfronteerd) en dan vinden wij onszelf eigenlijk al heel wat. Maarja, tóen kwamen we eervorige week op de markt, om pluis voor mijn paarse Lowlands-rugzak te halen. En toen we daar ook nog wat vis kochten en de prijs hoorden, voelden wij ons best een beetje stom, met dat ge-Albert. Vervolgens kwam ik vanavond in de Jumbo om weekboodschappen te doen (dit weekend hebben we hier geen tijd voor) en toen ik met een ruim twee keer zo vol gestampte kar als bij de AH slechts 17 euro meer moest afrekenen als bij de Albert, voelde ik me nóg stommer. Wat is die Albert Heijn eigenlijk duur, zeg! Misschien toch eens tijd om ons boodschappen-doe-gedrag onder de loep te nemen, want volgens mij geven we daar vééls te veel geld aan uit. Het maar-daar-heb-ik-geen-tijd-voor-excuus dat ik altijd had (en dat zéker ook een deel van het probleem vormde) gaat nu, met mijn 32-urige werkweek niet langer op. Ik zal nog steeds geen rondjes Den Haag rijden om bij de Aldi dit, bij de Lidl dat, op de markt zus en in de Jumbo zo te halen.. Maar door simpelweg de AH wat meer te mijden moet het volgens mij ook al een veel leuker prijskaartje opleveren!

************

Over boodschappen gesproken: vandaag had ik, vóór het feestje van de kassabon losbarstte, éérst nog een speurtocht* in de Jumbo. Ik liep met mijn gigantische waslijst en mijn kar door de benedenverdieping** van de winkel en probeerde bij elkaar te scharrelen wat ik nodig had (zonder er boven achter te moeten komen dat ik beneden nog allerlei zaken vergeten was). Tot nu toe leek het goed te gaan; toen ik bij de groente-afdeling aankwam aan het einde van de verdieping had ik al bijna de helft van mijn lijstje binnen. Ik zette mijn kar neer langs de druiven om even rond te kijken op de groente-afdeling, zocht een mooie zak aardappelen uit, draaide me om.. En zag alleen nog wat eenzame waaibosjes rondhangen op de plek waar mijn kar zich het laats bevond. Hum. Onzeker keek ik om me heen. Ik hád 'm daro toch neergezet? Toch? Een blik om me heen bevestigde dit: hij stond ook niet ergens ánders waar ik zonet nog was geweest. Nouja, wellicht had iemand 'm verplaatst die vond dat 'ie in de weg stond, ofzo. "Ralph Imbar is toch overleden?" flitste het nog even door mijn hoofd. Na steeds grotere rondjes te hebben gelopen was ik er definitief over uit: mijn kar was echt héél erg weg. Ik wist ondertussen dus wel van dat wegtoveren, maar dít was belachelijk! En irritant ook, want ik was dus al halverwege. Bovendien had ik nu geen boodschappentassen én geen muntje voor een nieuw karretje meer. Verdorie! Het móest iemand zijn geweest die de verkeerde kar had gepakt, maar ik wachtte al een behoorlijke tijd en er was nog niemand teruggekomen met míjn kar. Die persoon zou dan toch ook zíjn kar kwijt zijn?

Na nóg meer rondjes lopen was ik mijn schaamte voorbij en móest ik gewoon het jongetje van de groente aanspreken. Natuurlijk had hij 'm ook niet verplaatst (jammer, want hij was mooi wèl de druiven aan het vullen) en hij begon om zich heen te kijken. De oudere heer, die naast ons stond toen ik het jongetje van de groente vroeg of híj misschien een kar verplaatst had, was zo vriendelijk om ons mee te helpen met zoeken. Dat iemand de verkeerde kar mee had genomen waren we het al snel over eens, maar nu? Ondertussen vond die ene, eenzame kar, die er al sinds het begin van mijn speurtocht stond, ook zijn baasje terug. Helaas. De mevrouw die het karretje pakte voelde ondertussen mijn priemende blik en keek me aan. Vlug keek ze opzij en liep door. De oudere meneer die mij hielp met zoeken, kreeg na een tijdje een ingeving: "Oh! Maar degene die jóuw kar mee heeft genomen is er vast mee naar boven gegaan, dus dan staat 'ie vast bovenaan de roltrap!" en na nog maar een héél klein beetje onderzoek bleek, dat die meneer gelijk had. Hoera! Wel jammer, dat de mevrouw in kwestie (ik weet zéker dat zij het was) niet even gezegd heeft dat zij 'm mee had genomen toen ze haar arme, eenzame kar kwam halen. Ik weet dat ze ons heeft zien zoeken en het had 3 mensen een hoop tijd gescheeld als ze even haar pruimige mondje open had getrokken. Buh!

Bijkomend nadeel was nu, dat ik nog allerlei dingen van beneden moest hebben, terwijl mijn kar boven stond en niet meer naar beneden kon. Zucht. Na een paar keer heen en weer te hebben gelopen, keek ik op mijn lijstje. Ik had beneden uitsluitend de champignons nog niet kunnen vinden. Ik verplaatste wat dingen in mijn kar, en… Kwam vervolgens, bovenop het bier, een bakje champignons tegen. Ik keek nog eens op mijn lijstje. Ik had de champignons nog niet doorgestreept, dus dat was ik écht niet zelf geweest. Dat was dan toch weer aardig van die mevrouw. "Ik hoop dat ze vanavond dit essentiële onderdeel van haar gerecht mist!" dacht ik nog even gemeen en trok nog wat vleesjes uit het schap. Ik was nu wel behoorlijk klaar met die boodschappen..

*: Vedat, ik hóef me helemaal niet op te geven voor een moord-mysterie-spel, ik vermaak me in de supermarkt al meer dan genoeg
**: De Jumbo bij mijn werk heeft twee verdiepingen, onderling met elkaar verbonden door een soort roltrap zonder treden, waar je met je karretje op kan), zodat je wel eens héél erg pech kan hebben als bij de kassa blijkt dat je de melk of je krat bier bent vergeten (je kunt namelijk niet meer met je kar terug naar beneden).

Al eerder kwam ik erachter dat ik soms nogal een handje van heb om dingen weg te toveren. 

Well.. She did it again: in nog geen zès weken tijd heb ik mijn volledige conditie weggetoverd! Hoezee!

Wat is spinning toch ineens zwáár, na zo veel taart, feest, emoties, vakantie en coctails..

Zoals mijn vader het al treffend omschreef: soms zit het geluk in één (of soms twee) kleine blikjes! Is naar Lowlands gaan op zich al een feest dat voor ons zo belangrijk is dat we er het hele jaar door van dromen (zo spelen alle dromen die ik heb over samen zijn met vrienden zich af op Lowlands, op welk moment van het jaar ik ze ook droom), wanneer je het zeldzame geluk hebt een gratis Lowlands mee te maken is de feestvreugde bijna niet meer te bevatten.

Donderdag

Mijn werk was af (altijd fijn weggaan met een schoon bureau!) en het was tijd om te gaan. Pogend niet ál te ongeduldig over te komen sjorde ik mijn loodzware rugzak (ik schat zo’n 30 kilo) op mijn rug en zei ik mijn collega gedag. Zo snel als ik kon beende ik naar de tramhalte: om 5 uur moest ik op onze rendez-vous vlak achter het Hollands Spoor zijn, alwaar ik en Paul zouden worden opgepikt door onze lift. Zoals me in de ochtend op weg naar mijn werk al was opgevallen, trek je om de één of andere manier érg veel bekijks wanneer je met je trekkersrugzak om over straat banjert: overal waar ik liep werd ik aangestaard. Doe ik dat zelf ook bij mensen met trekkersrugzakken? En mensen met koffers, ervaren die dat nou ook? Had ik tenminste nog iets om over na te denken in de tram..

Eenmaal aangekomen op het afspreekpunt meldde Paul dat Vincent had laten weten iets later te zullen zijn. Handig, want ik had me in de tram bedacht dat we wel eten, maar geen drinken voor in de auto mee hadden genomen. We liepen een stukje terug op Vincent’s oppik-route, alwaar een supermarkt te vinden was en terwijl ik naar binnen rende voor een pak sap en een fles spa blauw liet Paul Vincent weten waar we nu te vinden waren. Amper weer buitengekomen reed onze bolide voor deze Lowlands voor en stouwden Paul en Vincent de bagage in de auto. Lastig nog, 3 trekkersrugzakken en een koffer (jawel, Vincent was zo gek geweest om een koffer mee te nemen, hetgeen zéér af te raden is voor Lowlands-gangers) en 4 personen in een Nissan Sunny proppen, maar.. Uiteindelijk ging het best. Chanoek, Vincent en wij reden uiterst gemakkelijk naar onze bestemming toe en toen vervolgens de verwachtte Lowlands-file op de dijk uitbleef, was de feeststemming compleet. De wandeling vanaf de auto naar de ingang verliep érg soepel (nouja, behalve voor Vincent dan, die er dan éindelijk achter kwam waarom iedereen zo hard had geprobeerd die koffer uit zijn hoofd te praten) en toen we ook nog eens géén rij hadden i.v.m. de aparte ingang die wij mochten nemen (hoera voor Grolsch!) hadden we het écht niet meer: nog nooit was onze heenreis zó vreselijk soepel. We waren zó snel dat de eerste ploeg nog niet eens de tijd had gehad om alle tenten op te zetten en wij waren blij ze daar nog mee te kunnen helpen. Binnen no-time stonden onze tenten en trokken we de eerste blikken bier uit de rugzakken. Lowlands was begonnen!

Onze tent:

Vrijdag

De vrijdag vind ik altijd een heerlijke dag: je kijkt nog vol spanning uit naar wat komen gaat en het vooruitzicht op 3 dagen feest brengt altijd een geweldige sfeer met zich mee. Al vroeg brandde de zon ons onze tent uit, maar vlak voordat we richting het festival-terrein wilden gaan lopen vanaf de camping barstte er een regenbui van jewelste uit: de enige échte regenbui die we het hele weekend zouden hebben. Wederom waren de weergoden ons gunstig gezind. Wij waren, net als vorig jaar, blij met onze party-tent; op een prettige manier kunnen schuilen en vervolgens op je gemakje naar het terrein lopen zodra de bui is overgetrokken is een absolute luxe. Onze eerste band van deze dag werd Oi Va Voi, waarna we vervolgens The Rakes en Battles bezochten. De eerste 2 bands waren aardig, maar maakten niet voldoende indruk op mij om nu nog iets noemenswaardigs over deze bands te kunnen vertellen. Anders is dit voor Battles: een bizarre band die extreem bizarre muziek maakt, maar toch op zo’n manier dat het allemaal klópte. Binnen in de tent trok ik de band echter niet helemaal, maar gelukkig was het ondertussen goed toeven buiten en konden we vlak buiten de India-tent genieten van de band in combinatie met een zonnetje. Hierna trokken we door naar Calvin Harris, hetgeen voor mij absoluut dé ontdekking voor deze Lowlands was. Geweldige, dansbare gitaarpop a la Franz Ferdinand gemengd met elektro. Helemaal goed! Hierna volgde Justice, maar dit was niet helemaal mijn ding. Bovendien was ik behoorlijk afgemat: de eerste dag op Lowlands is, naast een vooruitzicht op 3 dagen feest, ook altijd wel een zware dag. Je raakt nogal gemakkelijk overprikkeld en dat was precies waar ik een beetje last van had. Bovendien had ik de afgelopen nacht ámper geslapen omdat het zo vreselijk koud was, dat ik de hele nacht klappertandend in mijn bed lag. Ondanks de pyama, dikke slaapzak én extra deken. Dankbaar maakten ik en mijn lief dan ook gebruik van een flink gat in onze programmering en sneakten terug naar de tent, alwaar we een bijna 2 uur durend ‘tukje’ deden. Hierna waren we weer helemaal fit en genoten we achtereenvolgens van de Basement Jaxx en een drum ‘n Bass-feestje toe. Rond tweeën bliezen we de aftocht en hingen we nog wat rond bij de tent met wat vriendjes. Hierna nog even gaan douchen (zó fijn) en warm mijn bedje ingerold. Nóg een extra deken (de isoleerdeken die we eigenlijk altijd ónder ons luchtbed leggen) en een warm vest over de pyama heen boden soelaas: mijn klappertand-sessie werd gereduceerd tot een minuut of 5 ergens in de vroege ochtend, waarna ik met mijn hoofd onder de dekens meteen weer éxtra hard in slaap viel.

Ik, voor het eerst in 2007 op weg naar het festival-terrein, samen met mijn vriendje van deze Lowlands: Loco-Nijn, wier hobby’s bier drinken, héél ver springen en concerten bezoeken omvatten:

Zaterdag

Mijn eerste band van deze dag was wat mij betreft metéén de bom. Nouja, band.. Een 60-koppig orkest incluis koor bracht bewerkingen van tunes van diverse computerspellen ten gehore. Over het algemeen ben ik niet zo’n hardcore gamer, dus tunes van Metal Gear Solid, Second Life en Final Fantasy doen mij ook niet al te veel. Wèl was het hele mooie muziek, en mijn gebeden werden verhoord: niet al te lang na onze aankomst speelden ze waar wij voor kwamen: de Super Mario Bros-tune! De complete Alpha ging volledig uit z’n dak, én terrecht: hoe kún je nou niet blij worden van zo’n geweldig (en jeugd-sentimentig!) deuntje? Briljant! Na dit liedje liepen wij dan ook tevreden richting de India, alwaar wij Malkovich en Moke aanschouwden. Beiden erg leuk, beiden ook erg Nederlands. Altijd goed om dit soort bandjes te steunen! Hierna was het tijd voor Tubonegro, maar dit kon ons niet een heel concert lang boeien en wij dropen halverwege dan ook af naar Uffie & DJ Feads. Hierna nog genoten van de blije punkjes en rockjes van Jimmy Eat World terwijl Paul rondsprong bij C.S.S., érg onder de indruk geraakt van Interpol, heen en weer gerend tussen Patrick Wolf en M.I.A. en daarna was het coctail-tijd: met alle vriendjes en vriendinnetjes héél hard dansen bij de Balkan-beats in de Lima, onszelf onderwijl trakterend op coctails: ik ben fan van Bacardi’s nieuwe Mojito! De coctails gingen er in een moordend tempo doorheen en ik en mijn lief hielden het dan ook betrekkelijk vlot voor gezien: het was tijd voor ons bedje. Echter níet voordat Paul en vriend Ralph zich hadden laten verleiden mee te doen aan de nieuwste Lowlands-sport: bamboe springen. Grote bakken/potten bamboe sierden de relax-weide bij de Lima en wanneer je die úit de pot haalt, kunnen mensen eroverheen springen. De groeps-dynamiek op Lowlands is heel bijzonder: elk jaar onstaat er spontaan wel een dergelijk iets; áltijd weer geweldig om te zien. Helaas was de pot waar Ralph en Paul overheen wilden nog níet van de plant af gehaald en had Ralph zich bovendien verkeken op de grootte van de pot: hij ging plat op zijn bek en haalde daarbij zijn elleboog open. Zéér charmant Deze nacht waren de klappertand-momenten overigens helemaal verdwenen.

Het festivalterrein bij nacht, gezien vanaf onze semi-thuisbasis (de Lima):

Zondag

De laatste dag is altijd de dag om nog even éxtra los te gaan: het weekend is alweer veels te snel voorbij en dus moet er nog even éxtra hard gefeest worden. Tot een uurtje of 5 hadden wij niet echt een planning, waardoor er tijd genoeg was even over de markt te lopen, onszelf van het dagelijkse broodje verse vis te voorzien en her en der een oor te luister te leggen. The Shins klonk best aardig, maar een beetje saai en hierna splitsten ik en Paul op: Paul had een date met Sonic Youth en ik wilde Nine Inch Nails en Enter Shikari graag zien. NIN (zoals Nine inch Nails ook wel bekend is) was wat mij betreft absoluut de klapper van Lowlands: wat een geweldig optreden gaven zij weg! Briljante band, briljant concert met veel afwisseling tussen alle stijlen waar zij ooit iets mee hebben gedaan. Enter Shikari stak hier nogal schril tegen af; best een leuke band, best een leuk optreden, maar uiteindelijk meer uitsloverij dan originaliteit. Best lekker, maar toch jammer.. Hierna haakte Paul weer bij mij aan en hebben we nog wat rondgehangen bij de Lima, alwaar Mala Vita zijn (leuke!) kunstje deed, meegedeind op de aanstekelijke folk van Pronghorn en zonder achter onze picknick-tafel vandaan te komen geluisterd naar het feestje dat Groove Armada in de Bravo bouwde. Een waardige afsluiter voor dit jaar! Hierna was het wederom coctail-tijd: helaas waren de Mojito’s op, maar er waren nog genóeg caprinha’s. Fijn! Dansend op de DJ-sessie van Kees van Hondt in de Lima sloten wij onze Lowlands definitief af. Niet alleen wij gingen nog even compleet los: álle Lowlandsgangers leken te feesten alsof hun leven er vanaf hing en de bamboe’s gingen ondertussen een eigen leven leiden; drie potten bamboe werden de Lima ingesleept en twee ervan dansten vrolijk de tent door tot de security ze te pakken kreeg en ze weer naar buiten sleepten. De derde pot had meer geluk: deze belandde op het podium en heeft daar vervolgens de rest van het feestje gestaan. Overal dansten mensen in het rond, zwaaiend met bamboe-takken boven hun hoofden. Nooit geweten dat bamboe zó’n feestbeest kon zijn! Vlak nadat wij ons naar de tent hadden begeven kwam ook de rest van de vriendengroep terug en bouwden we nog even een eigen feestje bij de tent: gezelligheid, héél hard lachen, meezingen met foute liedjes op radio Elburg en de laatste biertjes slachten. Het zat er weer op!

Tot slot nog een bijzonder iets, waar ik niet al te veel uit kan weiden: ik ben backstage geweest! Ik had een date met vriend X bij band X. Toen ik deze vriend vervolgens niet kon vinden in de tent sms-te ik hem om te vragen waar hij was. Zijn antwoord luidde “Op het podium!” en vervolgens vroeg hij me, hem te ontmoeten bij de biertent naast de tent. Aldaar moest ik mijn ogen dichtdoen, prutte hij wat met mijn arm.. En er zat een backstage bandje aan! Erg cool, superlief van hem en heel leuk om een keer mee te maken! Geweldig om eens te zien wat de band nu ziet tijdens een optreden, van dichtbij te kunnen zien hoe een band zich uitleeft op de high van zo’n optreden en te lachen om de rare dingen die ze daarbij zoal uithalen. Lieve X, heel erg bedankt!

De immense Alpha:

De Hoek van Holland, met op de achtergrond de Alpha:

Maandag

Tja, altijd weer een treurig moment. Inpakken en weer naar huis. Een troosteloze camping alwaar eikels het altijd weer stoer vinden hun afgedankte tent in de fik te steken, een grote puinzooi in het gras. Wij laten onze plek altijd netjes achter; je krijgt die vuilniszakken immers niet voor niets. Vervolgens heb je nog de file om de parkeerplaats af te komen en het vermoeid in de auto hangen, wachten tot je thuis bent. Dan kom je thuis.. En zijn de douche en je bed voor éven je beste vrienden. Vanmiddag heb ik alsnog vrijgenomen om bij te slapen; ondanks een slaap-sessie van 8 uur tot 8 uur met één uurtje onderbreking (douche en weblog) was ik vanochtend volledig naar de klote toen mijn wekker me bruut vertelde dat nu niet alleen Lowlands, maar ook de vrije tijd ten einde was. Vanmiddag flink geslapen, nu ook weer naar bed om mijn 8 uurtjes te pakken en dan zijn we er weer. Tot een volgend jaar!

Een korte samenvatting van mijn Lowlands:

Serious do’s © Annibal:

- Elke dag een broodje vis!
- Eén keer een bak Ben & Jerry’s halen en samen met je lief veroberen,
- Value for money: de halve kip kost niet veel en vult geweldig; bovendien nog lekker ook!
- Fototoestel mee,
- Drinken in de auto achterlaten voor de weg terug,
- Legerkisten mee voor als het regent.

Serious dont’s © Annibal:

- De hele dag op je kaplaarzen lopen (ikke blij met mijn kisten!),
- Als vegetariër tegenover Paul en Annibal gaan zitten die nèt een halve kip aan het slachten zijn,
- Proberen Annibal haar Loco-Nijn af te nemen,
- Denken dat de kou wel mee zal vallen en geen jas meenemen

Wij zijn er weer! Terug uit een zonderling land, dat, wanneer je er bent, aanvoelt alsof je je in een soort van alternate dimension bevind; alwaar gelukzaligheid, plezier, vriendschap en liefde zich uitvergroot zien onder een glas van polderklei. De regen heeft ons nauwelijks weten te vinden, het beetje modder dát er dan nog lag was ook met sneakers nog prima te bedwingen.

Voor een paar dagen bestond onze wereld uit coctails in de avond, muziek en vreemde namen (“Wij zijn nu bij de Lima, maar we gaan zo ff een coctail halen bij de Groove Tube en dan de India uitchecken! Waar zijn jullie? Oh, bij de Alpha nog? Meeten we dan straks bij de X-Ray? Ok!”. Bij thuiskomst rest ons vooral een vermoeidheid zoals we die alleen maar na Lowlands kunnen voelen en een onmetelijke dankbaarheid dat wij ook dit jaar mee hebben mogen genieten van het grote feest waaraan wij beiden al jaren ons hart hebben verloren. Met onmetelijk veel dank aan een bizarre speling van het lot. Nu de katjes zijn geknuffeld, mijn nichtje haar katten-oppas-verhalen met ons heeft gedeeld, we hebben gegeten, op de bank in slaap zijn gevallen en hebben gedoucht wordt het hoog tijd om toe te geven aan de signalen die onze moegestreden lichamen ons geven. Morgen volgt een uitgebreid verslag..