31 Aug 2007
by Annibalin Pirate kitty's treasures
De laatste tijd maakt mijn harde schijf een raar geluid. Waar mijn pc voorheen altijd zo stil was dat mensen vaak verbaasd waren als bleek dat ‘ie aanstond*, maakt ‘ie nu zo’n hinderlijk hoog piepgeluid dat er al een paar keer mensen over klaagden. Toen ik vervolgens een maand of twee geleden een ernstig schijfruimtetekort kreeg i.v.m. mijn fotografie en Paul zijn oude harde schijf inbouwde werd het helemáál een lawaaierig feestje: de ‘nieuwe’ harddisk maakt óók nog eens herrie voor twee.
Bezorgd vroeg ik aan Wim, of dit niet misschien een voorteken van mogelijk falen was: het is ondertussen al een redelijk bejaard beestje en ik had er weinig zin in om inééns al mijn zorgvuldig opgeslagen troepjes kwijt te raken als gevolg van een plotselinge crash. Wim wist gelukkig wel hoe we dat zouden kunnen testen en hij stuurde me een test-programma’tje toe per mail. Nou, het test-progje heeft zijn werk gedaan: ik ben nu, als gevolg van prima testresultaten, niet meer zo heel erg bang voor een plotseling overleden harde schijf; nee, ik ben nú vooral bezorgd over het spontane in de fik vliegen van mijn volledige pc :-P
Het progje heeft namelijk een gemiddelde harddisk-temperatuur van 61 graden celcius** gemeten..
HELP!
…
Toch eens tijd om te gaan sparen voor een nieuwe pc?
*: Mijn pc staat bijna altijd aan, maar als ik ‘m niet gebruik zet ik het beeldscherm uit. Als ik iemand dan iets wil laten zien (of als ik last van acute ontwennings-verschijnselen krijg) zet ik het beeldscherm aan et viola!
**: 30 tot 40 graden celcius is normaal..
30 Aug 2007
by Annibalin Pirate kitty on a roll
Woops, even te vroeg gejuicht: ik had hier een leuk nieuwtje staan, maar die was eigenlijk pas voor zaterdag bestemd. Even geduld dus nog!
************
Verder heb ik eigenlijk nog stééds niet zo heel erg veel te melden: ik heb vanavond fijn wat dingetjes die al veels te lang op mijn to do-lijstje stonden afgemaakt (Zelda gaat morgen in de herkansing) en de agenda voor het komende weekend is alweer aardig gevuld. Eefke’s verhuizing (Part II), een afspraak met de ceremoniemeesters van onze bruiloft (tijd voor een bedankje) en een foto-date met Wim staan op het programma. Leuke dingen coming up next dus.. Maar nu eerst de oogjes toe, ik is moei! Ciao!
29 Aug 2007
by Annibalin Pirate kitty on the loose
En in de tussentijd ben ik naar de nieuwste Harry Potter-film geweest (matige film), heb ik een avondje ge-wii-d met Eefke, ben ik met mijn nichtje op stap geweest, heb ik een hoop herfstvakantie-overleg gehad met Paul (jaja, we hebben opties; maar dat lezen jullie nog wel een keer) en heb ik mezelf flink in het zweet gewerkt op de spinning-fiets. Morgen en overmorgen hebben we het lekker even rustig (hoera! Dan kan ik weer aan de Zelda :-D) en dan hebben we weer allemaal leuke plannetjes voor ons weekend. Best druk dus, maar vooralsnog ook allemaal erg fijn!
Ik heb de laatste dagen trouwens te weinig rust in mijn giecheltje om eens even goed te gaan zitten voor een logje (of eigenlijk: voor wat dan ook), maar dat komt vast vanzelf weer goed..
28 Aug 2007
by Annibalin Pirate kitty on the loose
Maar vooral even heel erg druk! Tot morgen..
25 Aug 2007
by Annibalin Pirate kitty & friends
Vandaag was de dag: mijn lieve vriendinnetje Eefke zou gaan verhuizen naar een écht huis! Een écht huis betekent in dit geval vooral een huis waar ze in elk geval een paar jaar kan wonen; Eef heeft een behoorlijke tijd anti-kraak gewoond en dat staat ongeveer gelijk aan het nooit zeker weten of je over een paar weken nog wel een woning hebt en minimaal eens in de vier maanden weer moeten verhuizen. Eefke is de afgelopen 2/3 jaar dan ook zó vaak verhuisd, dat we ondertussen over haar verhuizingen praten in de trant van “Nou Eef, déze verhuizing haalt de top 5 wel!”
Eefke’s nieuwe huis staat weliswaar óók op de sloop-lijst, maar de sloop hiervan zal pas over ca. vijf jaar plaats gaan vinden (en gemeente Den Haag kennende zou dat best nog eens langer kunnen gaan duren). Een écht huis dus. Nu zijn Eefke’s verhuizingen altijd érg bijzonder: zij is niet alleen de ergste chaoot die wij ooit hebben gekend, hetgeen altijd weer garant staat voor een hoop ongeregeldheden; daarnaast heeft ze ook nog eens een neus voor pech. De ene verhuizing gaat één van de verhuisauto’s stuk, de andere past de bus niet door de poort, wéér een andere verhuizing zijn álle liften stuk. Haar verhuizing van vandaag beloofde echter een eitje te worden: een heel groot deel van haar spullen was al verhuisd, het was slechts nog een kwestie van een busje huren en haar bed, eetkamermeubilair, koelkast en kast oppikken vanuit hun 3 verblijfplaatsen. Om 11.00 uur stipt verdwaalden wij vlakbij haar nieuwe woning (ik was er al wel geweest, maar ík was natuurlijk veels te druk bezig met kletsen met Eef om op te letten hoe we erheen reden) en om kwart over elf zat de kleine, doch voldoende grote verhuisploeg (wij, Eefke en haar vriend) aan de koffie en thee. Niet veel later waren we op weg naar de Binckhorst, alwaar we vast en zeker een busje zouden kunnen huren. Maar dat lukte vast en zeker dus mooi niet. We kwamen in een soort wazig space-time-continuüm terecht zelfs, waardoor niet alleen álle busjes al verhuurd waren, maar waardoor we ook niet meer van de Binckhorst af kwamen. Eerst waren we op de Binckhorstlaan maar toen moest Eef nog pinnen, toen we daarna weer terug waren op diezelfde laan moesten we telkens weer ergens anders op de laan zijn om een ander busjesverhuur-bedrijf te vragen of ze er nog ééntje hadden, toen we eindelijk van de Binckhorst af waren gestuurd naar een verhuurbedrijf vlakbij reden we verkeerd en kwamen we tóch weer op de Binckhorstlaan terecht, toen we uiteindelijk in wéér een andere straat besloten de busjes op te geven en dan maar Eefke’s auto te gaan halen* reden we via een afgesloten weg.. De Binckhorstlaan weer op. Zucht. Gelukkig was er een troost: op de Binckhorstlaan zit de McDonalds! Omdat we ondertussen allemaal honger hadden gekregen hebben we met z’n vieren eens even flink zitten schranzen aldaar, om vervolgens nog de beste troost van allemaal te zien: er was een Jeep die óók 3 keer langs reed en waarschijnlijk dus in hetzelfde space-time-continuüm vast zat als wij…
Na uiteindelijk van de Binckhorst ontsnapt te zijn verliep het allemaal wèl weer redelijk vlot: met de twee auto’s hebben we de spullen uit haar oude woning in Den Hoorn grotendeels meegekregen (waarbij Paul vervolgens zag.. Dat Eefke een trekhaak aan haar auto heeft en we dus net zo goed een boedelbak hadden kunnen huren :-P Was Eef even vergeten..) en daarna hadden we gewoon geen zin meer en hielden het voor gezien. Komend weekend hebben we dus wederom.. Eefke’s verhuizing op het programma staan! Het meest wazige is daarbij nog, dat de vrienden met wie wij vanavond af hadden gesproken waarschijnlijk óók pas volgende week langs kunnen komen (tenzij ze morgen een gaatje in hun agenda vinden, maar dat is nog niet zeker), zodat we volgend weekend dus éigenlijk precies dezelfde afspraken hebben als dít weekend. Hoe bizar!
Over één ding waren we het in elk geval snel eens: déze Eefke-verhuizing staat eigenlijk toch wel met stip op één 
Verhuizen voor dummies les 1:
Bespreek vantevoren een bus en vergeet niet dat er een trekhaak aan je auto zit.
-Einde les 1-
*: Met twee auto’s zouden we tenminste één van de adressen leeg kunnen krijgen; de rest van de verhuizing werd unaniem weggestemd naar volgende week zaterdag..
24 Aug 2007
by Annibalin Pirate kitty in distress
Ik ben een luie aap en dat is te merken in (o.a.) mijn boodschappen-doe-gedrag. Ik doe het liefst boodschappen op een ongehoorde tijd/dag (in mijn geval dus de zondag) en omdat er bij ons in de buurt alleen maar Albert Heijns open zijn op de zondag is dat dus de winkel waar ik het meest kom. We proberen tegenwoordig de weekboodschappen in één keer te halen (om te voorkomen dat we élke dag met de verleidingen die de supermarkt rijk is worden geconfronteerd) en dan vinden wij onszelf eigenlijk al heel wat. Maarja, tóen kwamen we eervorige week op de markt, om pluis voor mijn paarse Lowlands-rugzak te halen. En toen we daar ook nog wat vis kochten en de prijs hoorden, voelden wij ons best een beetje stom, met dat ge-Albert. Vervolgens kwam ik vanavond in de Jumbo om weekboodschappen te doen (dit weekend hebben we hier geen tijd voor) en toen ik met een ruim twee keer zo vol gestampte kar als bij de AH slechts 17 euro meer moest afrekenen als bij de Albert, voelde ik me nóg stommer. Wat is die Albert Heijn eigenlijk duur, zeg! Misschien toch eens tijd om ons boodschappen-doe-gedrag onder de loep te nemen, want volgens mij geven we daar vééls te veel geld aan uit. Het maar-daar-heb-ik-geen-tijd-voor-excuus dat ik altijd had (en dat zéker ook een deel van het probleem vormde) gaat nu, met mijn 32-urige werkweek niet langer op. Ik zal nog steeds geen rondjes Den Haag rijden om bij de Aldi dit, bij de Lidl dat, op de markt zus en in de Jumbo zo te halen.. Maar door simpelweg de AH wat meer te mijden moet het volgens mij ook al een veel leuker prijskaartje opleveren!
************
Over boodschappen gesproken: vandaag had ik, vóór het feestje van de kassabon losbarstte, éérst nog een speurtocht* in de Jumbo. Ik liep met mijn gigantische waslijst en mijn kar door de benedenverdieping** van de winkel en probeerde bij elkaar te scharrelen wat ik nodig had (zonder er boven achter te moeten komen dat ik beneden nog allerlei zaken vergeten was). Tot nu toe leek het goed te gaan; toen ik bij de groente-afdeling aankwam aan het einde van de verdieping had ik al bijna de helft van mijn lijstje binnen. Ik zette mijn kar neer langs de druiven om even rond te kijken op de groente-afdeling, zocht een mooie zak aardappelen uit, draaide me om.. En zag alleen nog wat eenzame waaibosjes rondhangen op de plek waar mijn kar zich het laats bevond. Hum. Onzeker keek ik om me heen. Ik hád ‘m daro toch neergezet? Toch? Een blik om me heen bevestigde dit: hij stond ook niet ergens ánders waar ik zonet nog was geweest. Nouja, wellicht had iemand ‘m verplaatst die vond dat ‘ie in de weg stond, ofzo. “Ralph Imbar is toch overleden?” flitste het nog even door mijn hoofd. Na steeds grotere rondjes te hebben gelopen was ik er definitief over uit: mijn kar was echt héél erg weg. Ik wist ondertussen dus wel van dat wegtoveren, maar dít was belachelijk! En irritant ook, want ik was dus al halverwege. Bovendien had ik nu geen boodschappentassen én geen muntje voor een nieuw karretje meer. Verdorie! Het móest iemand zijn geweest die de verkeerde kar had gepakt, maar ik wachtte al een behoorlijke tijd en er was nog niemand teruggekomen met míjn kar. Die persoon zou dan toch ook zíjn kar kwijt zijn?
Na nóg meer rondjes lopen was ik mijn schaamte voorbij en móest ik gewoon het jongetje van de groente aanspreken. Natuurlijk had hij ‘m ook niet verplaatst (jammer, want hij was mooi wèl de druiven aan het vullen) en hij begon om zich heen te kijken. De oudere heer, die naast ons stond toen ik het jongetje van de groente vroeg of híj misschien een kar verplaatst had, was zo vriendelijk om ons mee te helpen met zoeken. Dat iemand de verkeerde kar mee had genomen waren we het al snel over eens, maar nu? Ondertussen vond die ene, eenzame kar, die er al sinds het begin van mijn speurtocht stond, ook zijn baasje terug. Helaas. De mevrouw die het karretje pakte voelde ondertussen mijn priemende blik en keek me aan. Vlug keek ze opzij en liep door. De oudere meneer die mij hielp met zoeken, kreeg na een tijdje een ingeving: “Oh! Maar degene die jóuw kar mee heeft genomen is er vast mee naar boven gegaan, dus dan staat ‘ie vast bovenaan de roltrap!” en na nog maar een héél klein beetje onderzoek bleek, dat die meneer gelijk had. Hoera! Wel jammer, dat de mevrouw in kwestie (ik weet zéker dat zij het was) niet even gezegd heeft dat zij ‘m mee had genomen toen ze haar arme, eenzame kar kwam halen. Ik weet dat ze ons heeft zien zoeken en het had 3 mensen een hoop tijd gescheeld als ze even haar pruimige mondje open had getrokken. Buh!
Bijkomend nadeel was nu, dat ik nog allerlei dingen van beneden moest hebben, terwijl mijn kar boven stond en niet meer naar beneden kon. Zucht. Na een paar keer heen en weer te hebben gelopen, keek ik op mijn lijstje. Ik had beneden uitsluitend de champignons nog niet kunnen vinden. Ik verplaatste wat dingen in mijn kar, en… Kwam vervolgens, bovenop het bier, een bakje champignons tegen. Ik keek nog eens op mijn lijstje. Ik had de champignons nog niet doorgestreept, dus dat was ik écht niet zelf geweest. Dat was dan toch weer aardig van die mevrouw. “Ik hoop dat ze vanavond dit essentiële onderdeel van haar gerecht mist!” dacht ik nog even gemeen en trok nog wat vleesjes uit het schap. Ik was nu wel behoorlijk klaar met die boodschappen..
*: Vedat, ik hóef me helemaal niet op te geven voor een moord-mysterie-spel, ik vermaak me in de supermarkt al meer dan genoeg
**: De Jumbo bij mijn werk heeft twee verdiepingen, onderling met elkaar verbonden door een soort roltrap zonder treden, waar je met je karretje op kan), zodat je wel eens héél erg pech kan hebben als bij de kassa blijkt dat je de melk of je krat bier bent vergeten (je kunt namelijk niet meer met je kar terug naar beneden).
22 Aug 2007
by Annibalin Pirate kitty on the loose
Al eerder kwam ik erachter dat ik soms nogal een handje van heb om dingen weg te toveren.
Well.. She did it again: in nog geen zès weken tijd heb ik mijn volledige conditie weggetoverd! Hoezee!
Wat is spinning toch ineens zwáár, na zo veel taart, feest, emoties, vakantie en coctails.. 
Previous Older Entries
RSS
Flickr