Jaha, gisteren was het zo ver: Paul en ik mochten een dagje 'vrijgezellen'! Hardstikke leuk, helaas niet meer 100 % geheim*, maar toch volkomen briljant werden we uit huis geplukt om onder vrienden te vieren dat wij gaan trouwen. Het begon al leuk: de 'lunchafspraak' met Ralph en Karen die wij tussen half één en één uur hadden, hadden wij al wel doorzien; wat wij echter níet hadden verwacht was dat niet Ralph en/of Karen, maar mijn vriendinnetje Mémé met een blij hoofd op onze deur zou komen kloppen. Na haar mededeling, dat we nog een paar minuten hadden om naar de opstapplek van onze TukTuk te lopen, waren we dus tóch enigzins verward terwijl we onze spullen bij elkaar raapten en met Mémé meegingen. De TukTuk was al een belevenis op zich: we hadden ze al een aantal keren zien rijden en ik en Paul hadden dan ook al wel bedacht dat we er zéker nog eens een keer gebruik van gingen maken, dus dat dit nu buiten ons medeweten om geregeld was maakte het allemaal nóg leuker! Vlakbij de Grote Markt zette onze chauffeur het wagentje aan de kant en Paul werd gesommeerd het voertuig te verlaten, terwijl ik moest blijven zitten. Na Mémé's instructies, dat er op de Grote Markt op hem gewacht werd en een dikke kus aan mij ging Paul dan ook op pad en vervolgde onze TukTuk zijn weg. Uiteraard was organisatorisch wereldwonder Mémé (;-)) (overigens náást dat ze de precieze opstapplek al was vergeten) niet helemaal zeker meer van het correcte huisnummer waardoor we in eerste instantie voor het verkeerde pand stil kwamen te staan, maar gelukkig was de vriendelijke TukTuk-meneer wel te porren om nog even een rondje te rijden om ervoor te zorgen dat we niet terug hoefden te lopen naar het begin van de straat.
Eenmaal aangekomen en uitgestapt bleken wij het eerste op onze plaats van bestemming te zijn aangekomen: de Hammam! Toen iedereen was verzameld en we naar binnen gingen bleek ons een middag vol luxe te wachten, vol warm én koud water (en alles daartussenin), traditionele zeep, scrubs waarbij de vellen eraf hingen, modderpakkingen, een behoorlijk heftige stoomkamer, verwarmde zit- en ligbanken, turkse muntthee, Baklava, massages en vooral: intense gezelligheid en volledige ontspanning. Toen we na een paar uur baden in weelde besloten boven in de relax-ruimte koffie en thee te gaan drinken hingen we met z'n negenen volledig ontspannen en bovendien stil (een zeldzaamheid) in de bankjes en stoeltjes. Toen ik vervolgens riep hoe Zen ik me wel niet voelde konden mijn vriendinnen niets anders dan beamend mompelen (waarna we weer met z'n allen achterover leunden). Toen we uiteindelijk rond de klok van vijf loom de Hammam uitsloften stond het zweet op onze hoofden: wat is het warm daarbinnen! Tijdens het baden is dat heel prettig, maar bij het 'afdrogen' was het toch een stuk lastiger. Ookal was ik de enige die niet wist wat we gingen doen, bleek ik wel degene te zijn die er het best op gekleed was: als enige zonder strakke spijkerbroek aan hoefde ik, unlike the others, niet de kleedkamer door te springen om mijn broek aan te krijgen 
Het volgende op het programma vond plaats bij Suus thuis: de negen dames werden versterkt door een tiende vriendinnetje. Nicol verbrak daarbij stiekum een béétje de vrijgezellen-regels door een man mee te brengen; baby Tim was dan ook de koning te rijk met zoveel vrouwelijke aandacht. Met zijn prachtige blauwe ogen keek hij het balkon rond en hypnotiseerde menig vrouw. Toen hij vervolgens een schone luier moest was de link dan ook gauw gelegd: onze stripper! Al meteen bij thuiskomst ging de wijn open en nog voor de barbeque goed en wel aan was waren er alweer twee vriendinnen op pad om wijn bij te gaan halen: na de hitte van de Hammam sloegen we de wijn achterover alsof het water was**. De barbeque zelf was érg gezellig én lekkker (wie zegt dat vrouwen geen fikkie kunnen stoken??) en hierna moest er even vergaderd worden: wat zouden we nu gaan doen? Het plan was bij de organisatie gevat om ergens samen te komen met het mannelijke feestgedruis (voor mij een goed plan, want ik had bedacht dat ik nu Paul toch wel héél graag een kus zou willen geven) en ergens waar we anders nooit komen te gaan dansen, maar de keus viel al gauw op iets anders. Na wat sms-contact met het mannelijke front ("Hoe ver zijn jullie?" "Net bij het hoofdgerecht!") werd aan mij medegedeeld dat wij als eerste klaar waren en dus mochten kiezen wat we zouden gaan doen, leek het me een prima plan om verder te gaan met dronken worden in het Lokaal, waarna nog wat telefonisch contact met de heren volgde. Om de één of andere onverklaarbare wijze moesten we eerst nog wachten tot de mannen in het Lokaal aanwezig waren, maar sinds er toch wijn was bijgehaald bleek dit een niet ál te groot probleem. Mémé haakte op dit punt af vanwege hoofdpijn en na haar gedag te hebben gekust liepen en fietsten wij door naar het Lokaal. Bovenaan de trap kreeg ik een blinddoek om; na begeleiding de trap af werden er bekende handen in de mijne gedrukt en voelde ik een bekende kus op mijn mond; de blinddoeken mochten af en ik en Paul konden elkaar na een geweldige dag in de armen vallen! Paul had al net zo'n geweldige dag gehad als ik: hij was met een speurtocht vol opdrachten door heel het centrum van Den Haag gestuurd, had boodschappen mogen doen, moest een dienblad in elkaar McGyveren van satéstokjes en duckttape om vervolgens een rondje te moeten halen, had moeten stoepkrijten en voor zijn complete 8-koppige vriendenspan moeten koken (sushi).
Honderduit (maar met dikke tongen) vertelden de mannen en de vrouwen hoe ze het gehad hadden en andersom; ook hier was het vreselijk gezellig. Wim maakte tussendoor nog wat foto's, het bier ging behoorlijk hard en Paul, ik en Ralph hadden nog een historisch gesprek waarvan ik vermoedelijk tot mijn 80e kan nagenieten 
Ik vertelde Paul blij, dat ík een stripper had gehad op mijn feestje en Paul reageerde geschokt: hij weet dat ik daar helemaal niet van hou (de enige reden dat hij me geloofde was dat Suus eerder ook al had geroepen dat er een stripper was geweest) en wilde metéén van Ralph weten waar zíjn stripper dan was gebleven. Blij vertelde ik door: de stripper had alle vrouwen in katzwijm doen vallen met zijn prachtige blauwe ogen. "Maar het was dus een stripper!" riep Paul vol ongeloof. "Ja hoor" zei ik, en toen Paul begon over kleren uittrekken verklaarde ik "hij had een poepluier!". Hierop begon Ralph hard te lachen; hij had al vertwijfeld gekeken, want hij zat in de organisatie, maar wist niets van eens stripper. Paul had echter niets door: "Een stripper!" riep hij nog maar eens. "Jaha," verklapte ik "Maar wees maar niet bang hoor, het was Timmeeeyyyy maar!"*** Maar zelfs na déze hint viel het kwartje nog niet. "Huh?" riep Paul "Had je een stripper in een rólstoel??"
Pas toen ik en Ralph weer opgekrabbeld waren na over de grond te zijn gerold van het lachen kon ik hem uit de droom helpen: "Nee, het was báby Tim! Je weet wel, De zoon van Rob en Nicol?" waarop Paul 'm dan éindelijk doorhad en vervolgens nog harder moest lachen dan ik en Ralph bij elkaar.
Toen we zo'n drie kwartier na sluitingstijd behoorlijk lam het Lokaal uitgeveegd werden pakte Paul zijn stoepkrijt er nog maar eens bij en schreef op straat dat hij van mij hield (lief!), waarop Eefke ook een krijtje pikte en een hinkelbaan tekende. De gevolgen van deze actie zijn natuurlijk wel te raden: nog zéker een half uur hinkelden we er met z'n allen op los. Toen we eenmaal écht afscheid namen van onze vrienden stond de straat volledig volgekalkt en hadden we allemaal krijt op onze konten van het vallen. Geweldig!! Paul en ik maakten dankbaar gebruik van onze cab-fare en nadat de taxi ons zo rond half 4 voor de deur van ons huis had afgezet vervulde Paul récht voor de portiekdeur nog zijn laatste opdracht van onze briljante vrijgezellendag:
En togen wij doodop maar volmaakt gelukkig naar bed (alwaar wij vervolgens vóór vijven niet sliepen, omdat we elkaar zo veel te vertellen hadden). Met héél erg veel dank aan Suus, Karen, Eefke, Maaike, Iraas, Mémé, Kirsten, Lynn, Nicol, Timmeeeyyy, Ralph, Vincent, Job, Alan, Wim, Rob en Ivo!!!
*: Op mijn verjaardag kreeg ik een sms-je van Alan, die vroeg of wij al nerveus waren voor de 7e. Híj had namelijk mede de regie in handen! Na een eerste "Huh? Hij zal de 12e bedoelen?" Viel er een kwartje..
**: Dit moest later door een páár personen, waaronder ondergetekende, bekopen met een aardige hoofdpijn: na een aardig vochttekort bij elkaar te hebben gezweet in de Hammam is het natuurlijk niet helemáál handig om drie glazen wijn in een uur naar binnen te gooien
***: Ik en Paul noemen Tim altijd 'Timmeeeyyy' naar Timmy uit South Park. Timmy uit South Park is een gehandicapt jongetje in een rolstoel, die niets anders kan zeggen dan "Timmeeeeyyy", waardoor dit natuurlijk meteen een gevleugelde uitspraak wordt wanneer je vrienden hebt die hun zoontje Tim noemen.
N.B.: Op de eerste foto: Annibal en Eefke rollend over de grond na een frontale botsing op de hinkelbaan 
Het instort-moment!
I'm ready! Vacation! I'm ready! Vacation! 
Het is weer zo ver: de maandelijkse aangelegenheid waarin mijn lijf de opslagplek voor een eventuele kleine hummel grondig reinigt is aangebroken. Zorgvuldig om bruiloft en vakantie heenplannend zag ik begin van het jaar, toen ik zorgvuldig uitrekende wanneer ik wel of niet pilletjes naar binnen zou moeten hakken om dit voor elkaar te krijgen, slechts één klein manco over het hoofd: wanneer je de week vóór je bruiloft ongesteld bent wordt je die ene week automatisch een nóg hulpelozer geval als je normaalgesproken al bent. 
Bijna. Vakantie. Nog. Even.
