Het lukt me nog niet zo om mijn draai te vinden. Als ik iets aan het doen ben is dat ene dat ik níet aan het doen ben altijd leuker, ik raak snel afgeleid, het kost veel moeite me ergens op te concentreren (met name op mijn werk) en ik voel me moe. En ik ben niet de enige: ook Paul worstelt hier al twee dagen mee.
Ik weet ook wel waar het allemaal vandaan komt; die meer-dan-gemiddelde tegenzin om weer te gaan werken na de vakantie, die opstartproblemen, die vermoeidheid.. Normaalgesproken kunnen we een vakantie lang ons eigen ritme aanhouden, onze eigen dingetjes doen, bijkomen van alles. Nu hebben we een shitload aan emoties over ons heen gekregen, er in één klap een vreselijke hoeveelheid energie doorheen gejaagd en veels te veel te doen gehad voor 3 weken tijd. De eerste dagen eiste het regelen van de laatste dingetjes al onze aandacht en energie op, toen was Onze Grote Dag aangebroken, vervolgens hadden we nog 2 dagen om onze vakantiespullen in te pakken, te genieten van alle leuke cadeau's, kaarten, stukjes in het gastenboek etc., de eerste foto's te bekijken en moesten we ook nog naar een familie-barbeque. Daarna leefden we ons anderhalve week uit in het buitenland, om vervolgens nog maar 4 kleine dagen te hebben om ál die dingen, waar we de weken ervoor niet aan toe gekomen waren te doen (én uit te rusten van de reis terug, én te huishouden, én uit te pakken, én te wassen, én.. Nouja, you get the point) . Tja, en daarvoor waren die vier dagen gewoon veels te kort, zodat er een gevoel van gemis ontstond. Het waren briljante dagen en ik had het niet anders willen hebben, maar ik denk dat wij nu iets ervaren, dat wel iets wegheeft van een kater: 3 weken lang woon je op een andere planeet; begeef je je in een rose wolk met gouden randen. Dan, nog voordat je tijd hebt gehad de rose wolk écht goed te bekijken, zak je erdoorheen en beland je in je bureaustoel op je werk. De overgang is te groot, dus doet hij extra pijn.
Onze vakantie had niet beter kunnen zijn als dit, dat zou onmogelijk zijn.. Vandaar juist, dat ik er gráág wat meer van had gehad 
Morgen pluk ik voor het aller-eerst de vruchten van mijn splinternieuwe 32-urige werkweek en ik hoop een beetje bij te kunnen trekken. Misschien dat ik morgen over het gevoel heen kan komen dat ik in mijn vrije tijd continue 5 kwartier in een uur probeer te proppen. Eens even écht, voor het eerst, in alle rust kijken naar alle mooie dingen die mensen op onze bruiloft voor ons op hebben geschreven. Op mijn gemak voelen, ruiken, kijken, spelen met de cadeau's die we hebben gekregen. Uitslapen, of op z'n minst rusten. En een beetje orde scheppen in de blije, maar vermoeiende chaos in mijn hoofd..
En dan, zomaar ineens, is het afgelopen. Nog één avondje foto's kijken (we hebben de bestanden van de fotograaf binnen!) en met onze 
En als je dan drie kwartier voor de wekker gaat wakker schrikt van kapot vallend glas, je de steel van die prachtige bloem uit het vorige logje breekt wanneer je hem uit het glas probeert te vissen (sorry Jesse 
) terwijl je ondertussen een kat probeert te inspecteren op glas in haar pootjes, je het opruimen van het glas deels aan je man over moet laten omdat je een wegtrekker hebt van het snelle uit bed springen en je bij terugkomst in bed erachter komt dat er een kat over je dekbed heen heeft gekotst.. Dan weet je dat het tijd wordt om met vakantie te gaan 
Mijn laatste dag als ongetrouwde vrouw is aangebroken. Nog steeds voel ik me (op bewust niveau) niet nerveus, al moet ik toegeven dat ik me vanochtend nu ook niet bepaald Zen voel. In alle vroegte werd ik wakker van iets en kon ik vervolgens de slaap niet meer vatten. Gedachten dwarrelen door mijn hoofd: gedachten aan wat ik vandaag moet doen, gedachten aan de waslijst 'laatste moet-jes' die wij gisteren glansrijk wegwerkten, gedachten aan morgen.. Maar ook andere gedachten, die zich al langere tijd op een iets minder bewust niveau manifesteren. Gedachten, over de afgelopen 4 turbulente jaren, waarin Paul en ik elkaar vonden in een partnerschap waarin onvoorwaardelijke liefde, trouw, vertrouwen en een (soms niets ontziende) eerlijkheid een eenheid vormen waarin wij beiden zo veel vertrouwen hebben dat wij een officiëel ja-woord niet langer uit de weg besloten te gaan.
Het bleek een uitstekend plan om vanmiddag eens even richting de bioscoop te gaan: nèt op het moment dat we begonnen met het inpakken voor onze tassen voor de 12e en de 13e (die ochtend worden we wakker in een bruidssuite) en daardoor allebei volledig in de stress schoten was het tijd om naar de bios te fietsen en eens even flink afgeleid te worden. De film bleek, redelijk onverwachts, behóórlijk mee te vallen: ik vond ‘m best wel spannend, de effecten waren geweldig, het verhaal niet bepaald spannend, maar wèl onderhoudend.. En eigenlijk, héél stiekum, was het vooral gewoon heerlijk om weer eens onder mijn oude, favoriete jeugdhelden te verkeren en een nieuw verhaal over hen te volgen.