31 Jul 2007
by Annibalin Pirate kitty's treasures
Het lukt me nog niet zo om mijn draai te vinden. Als ik iets aan het doen ben is dat ene dat ik níet aan het doen ben altijd leuker, ik raak snel afgeleid, het kost veel moeite me ergens op te concentreren (met name op mijn werk) en ik voel me moe. En ik ben niet de enige: ook Paul worstelt hier al twee dagen mee.
Ik weet ook wel waar het allemaal vandaan komt; die meer-dan-gemiddelde tegenzin om weer te gaan werken na de vakantie, die opstartproblemen, die vermoeidheid.. Normaalgesproken kunnen we een vakantie lang ons eigen ritme aanhouden, onze eigen dingetjes doen, bijkomen van alles. Nu hebben we een shitload aan emoties over ons heen gekregen, er in één klap een vreselijke hoeveelheid energie doorheen gejaagd en veels te veel te doen gehad voor 3 weken tijd. De eerste dagen eiste het regelen van de laatste dingetjes al onze aandacht en energie op, toen was Onze Grote Dag aangebroken, vervolgens hadden we nog 2 dagen om onze vakantiespullen in te pakken, te genieten van alle leuke cadeau’s, kaarten, stukjes in het gastenboek etc., de eerste foto’s te bekijken en moesten we ook nog naar een familie-barbeque. Daarna leefden we ons anderhalve week uit in het buitenland, om vervolgens nog maar 4 kleine dagen te hebben om ál die dingen, waar we de weken ervoor niet aan toe gekomen waren te doen (én uit te rusten van de reis terug, én te huishouden, én uit te pakken, én te wassen, én.. Nouja, you get the point) . Tja, en daarvoor waren die vier dagen gewoon veels te kort, zodat er een gevoel van gemis ontstond. Het waren briljante dagen en ik had het niet anders willen hebben, maar ik denk dat wij nu iets ervaren, dat wel iets wegheeft van een kater: 3 weken lang woon je op een andere planeet; begeef je je in een rose wolk met gouden randen. Dan, nog voordat je tijd hebt gehad de rose wolk écht goed te bekijken, zak je erdoorheen en beland je in je bureaustoel op je werk. De overgang is te groot, dus doet hij extra pijn.
Onze vakantie had niet beter kunnen zijn als dit, dat zou onmogelijk zijn.. Vandaar juist, dat ik er gráág wat meer van had gehad 
Morgen pluk ik voor het aller-eerst de vruchten van mijn splinternieuwe 32-urige werkweek en ik hoop een beetje bij te kunnen trekken. Misschien dat ik morgen over het gevoel heen kan komen dat ik in mijn vrije tijd continue 5 kwartier in een uur probeer te proppen. Eens even écht, voor het eerst, in alle rust kijken naar alle mooie dingen die mensen op onze bruiloft voor ons op hebben geschreven. Op mijn gemak voelen, ruiken, kijken, spelen met de cadeau’s die we hebben gekregen. Uitslapen, of op z’n minst rusten. En een beetje orde scheppen in de blije, maar vermoeiende chaos in mijn hoofd..
29 Jul 2007
by Annibalin Pirate kitty on the loose
En dan, zomaar ineens, is het afgelopen. Nog één avondje foto’s kijken (we hebben de bestanden van de fotograaf binnen!) en met onze Nintendo Wii (huwelijkscadeau) spelen en dan is het weer gebeurd. Morgenochtend om een uur of 8 zal de wekker mijn wakkerword-orgaan (of het gebrek hieraan) weer pijnigen en doet de eerste werkdag zich alweer aan. De kleine troost dat ik woensdag dan meteen weer een vrije dag heb in het kader van mijn op 1 augustus ingaande 32-urige werkweek doet niets af aan het feit.. Dat ik echt ongelófelijk geen zin heb!
Bah..
Nouja, zoals men wel eens zegt.. We hebben tenminste de foto’s nog 
27 Jul 2007
by Annibalin Pirate kitty out to sea
Om een van-dag-tot-dag-verslag van onze vakantie moet je mij niet vragen. Met veel moeite kan ik meestal nog nèt oplepelen uit mijn geheugen wat ik gisteravond heb gegeten, maar veel verder dan dat gaat het niet. Dat kan soms wel eens lastig zijn; met name wanneer je een logje wil gaan schrijven over wat je allemaal hebt gedaan in Zwitserland is het moeilijk te weten waarmee en hoe je moet beginnen. Tuurlijk, ik kan prima opsommen wát we hebben gedaan.. Maar er ook echt een samenhangend verhaal van maken, tja..
Ik weet, dat we ergens in de eerste twee dagen voor het eerst zijn gaan wandelen. We pakten zo’n kabelbaan-gondel-dingetje naar een bergplateau bijna direct boven onze camping met een wandelkaartje onder onze arm en kwamen vervolgens per direct een tweetal belemmerende factoren tegen:
1. De op het kaartje aangegeven wandelroutes werden nergens met bordjes aangegeven, zodat je maar aan je water moest voelen waar je heen moest (tót je de route dan eindelijk gevonden had),
2. Van wandelen houden betekent niet automatisch dat wandelingen op ca. 1,5 kilometer hoogte met behoorlijk steil omhoog leidende paden én met flink warm weer ook daadwekelijk leuk zijn om te lopen.
Al snel weken we dus van de door ons gekozen wandelroute af en liepen ons eigen pad (hoera voor tomtom-achtige progjes voor wandelaars!) en spijt hiervan hebben we geen seconde gehad:
De dag daarna, of de dag dáárna, hebben we een autotocht gedaan over de Simplon-pas, een route door de bergen welke is aangelegd door Napoleon. Het was wat ondertussen iets afgekoeld, waardoor het goed toeven was in de auto én op de stoppunten:
Ergens in de dagen hierna namen we opnieuw een kabellift naar boven en wandelden een route op zo’n 2,5 kilometer hoogte in de Gemini-pas. Omdat dit boven de boomgrens is was het een behoorlijk vervreemdende wandeling; we voelden ons soms alsof we op de maan liepen en het was bijzonder om door de sneeuw te lopen terwijl de route vanaf de parkeerplaats naar de kabelbaan weer vreselijk heet was geweest:
Na deze wandeling beloonden we onze vermoeide spieren met een bezoek aan de weldadige thermaalbaden in het plaatsje Leukerbad, aan de voet van de Gemini-pas en dit bleek een schot in de roos: het heerlijk warme water in combinatie met de afgekoelde berglucht (het was ondertussen flink gaan regenen, hetgeen wij tijdens onze wandeling hoog boven het dal niet in de gaten hadden gehad) én een spectaculair uitzicht vanuit de buitenbaden gaven ons het meest gelukzalige gevoel van heel onze vakantie (en dát zegt iets!).
Zaterdag (Ha! Deze weet ik zeker! Harry Potterdag!) slenterden wij door het naburige stadje Sion, alwaar wij een oude burcht en het bijbehorende museum bezochten én, uiteraard, engelse boekwinkel Payot, alwaar er reeds een exemplaar van dat ene boek op mij lag te wachten. In Sion spotten wij trouwens ook nog een Bekende Nederlander, die klaarblijkelijk ook van zijn vakantie aan het genieten was en lekker aan het shoppen leek te zijn:
Nadat ik zondagmiddag de laatste bladzijde van mijn Harry Potterboek had omgeslagen stapten we in de auto en reden we naar de hoogste dam van de wereld: de Grande Dixence. Vanaf beneden gezien lijkt het niet al te bijzonder te zijn, maar eenmaal bovenop genoten we van een paar bijzondere uitzichten:
Maandag gooiden wij onze geplande laatste wandeling overboord wegens het onheilspellende weer en winkelden en wandelden wij in het plaatsje Brig. Dinsdag bezochten wij, nadat wij zo goed als wij konden onze spullen hadden ingepakt voor de thuisreis die de volgende ochtend aan zou vangen nog één keer de thermen in Leukerbad.
De terugreis verliep zéér voorspoedig en nu zijn we vooral aan het genieten van onze laatste vrije dagen!
Hieronder nog wat foto’s om het plaatje compleet te maken:
Onze superstoere, nieuwe tent (let ook op onze nieuwe, van onze getuigen en ceremoniemeesters gekregen stoelen én het geweldige kleed, exact op maat voor de voortent)
Ook qua macro-fotografie kwam ik prima aan mijn trekken met de prachtige Alpenfauna
Een fontein in Sion
26 Jul 2007
by Annibalin Pirate kitty's treasures
Nou, daar zijn we weer hoor! Gisteravond rond kwart voor tienen in de avond sloften we doodmoe van een hele dag in de auto (10 uur in de ochtend vertrokken) over de drempel, knuffelden 3 uitzinnig blije katjes, namen een uitgebreide douche (wat kan dát lekker zijn zeg), belden onze ouders, bekeken alvast héél even de foto’s en rolden doodop maar gelukkig ons héérlijke bed in. Nu ben ik weer een beetje bijgelezen op iedereens weblog, mijn mailbox is weer overzichtelijk en strakjes, nadat we even naar de stad zijn geweest om foto’s van onze bruiloft af te laten drukken en nog wat dingetjes, ga ik aan de slag om de foto’s die ik heb gemaakt te bewerken. Wordt vervolgd!
Onze vakantie was héérlijk, maar it feels good to be back 
23 Jul 2007
by Annibalin Pirate kitty out to sea
Jaha, jullie dachten al bijna dat we de verleiding daadwerkelijk EEN HELE VAKANTIE LANG zouden kunnen weerstaan hè? Nouja.. Dit is onze eerste mogelijkheid tot internetten (internetcafés blijken ernstig aan het uitsterven te zijn), dus tja..
Anyway, even in het kort: we hebben het hier geweldig, het weer is over het algemeen goed doch wisselvallig, de omgeving is prachtig, de tent (alsook de bijbehorende, voor ons trouwen gekregen gear) is BRILJANT, de auto doet het weer prima en Harry Potter (gistermiddag uitgelezen) was érg cool Overmorgen aanvaarden we alweer de terugreis, waarna we nog 4 dagen hebben om met onze huwelijkscadeau’s (een wii en een nieuwe breedbeeld-televisie :-D) te spelen. Tot woensdagavond danwel (bij grote vermoeidheid na het rijden) donderdag!
P.S.: Dank voor al jullie leuke/lieve/geweldige reakties!
15 Jul 2007
by Annibalin default
En als je dan drie kwartier voor de wekker gaat wakker schrikt van kapot vallend glas, je de steel van die prachtige bloem uit het vorige logje breekt wanneer je hem uit het glas probeert te vissen (sorry Jesse 
) terwijl je ondertussen een kat probeert te inspecteren op glas in haar pootjes, je het opruimen van het glas deels aan je man over moet laten omdat je een wegtrekker hebt van het snelle uit bed springen en je bij terugkomst in bed erachter komt dat er een kat over je dekbed heen heeft gekotst.. Dan weet je dat het tijd wordt om met vakantie te gaan
Overigens is de bloem niet kapot, hoewel de steel een stuk korter is. Ik zou nog even moeten slapen, maar het lukt niet.. Dus dan gaan we zo maar eens proberen een halve huisraad in een Suzuki Swift te proppen.
Tot na onze vakantie! (Of tot het eerste internet-café waar we de verleiding niet kunnen weerstaan..)
15 Jul 2007
by Annibalin Pirate kitty's treasures
En als je dan drie kwartier voor de wekker gaat wakker schrikt van kapot vallend glas, je de steel van die prachtige bloem uit het vorige logje breekt wanneer je hem uit het glas probeert te vissen (sorry Jesse ) terwijl je ondertussen een kat probeert te inspecteren op glas in haar pootjes, je het opruimen van het glas deels aan je man over moet laten omdat je een wegtrekker hebt van het snelle uit bed springen en je bij terugkomst in bed erachter komt dat er een kat over je dekbed heen heeft gekotst.. Dan weet je dat het tijd wordt om met vakantie te gaan
Overigens is de bloem niet kapot, hoewel de steel een stuk korter is. Ik zou nog even moeten slapen, maar het lukt niet.. Dus dan gaan we zo maar eens proberen een halve huisraad in een Suzuki Swift te proppen.
Tot na onze vakantie! (Of tot het eerste internet-café waar we de verleiding niet kunnen weerstaan..)
13 Jul 2007
by Annibalin Pirate kitty loves Pirate cat
If I should die this very moment
I wouldn’t fear
For I’ve never known completeness
Like being here
Wrapped in the warmth of you
Loving every breath of you
Still in my heart this moment
Or it might burst
Could we stay right here
Until the end of time until the earth stops turning
Wanna love you until the seas run dry
I’ve found the one I’ve waited for
Jeetje.. Wat een dag.. Nog steeds volledig onder de indruk, nog steeds volkomen hyper, niet in staat om over andere dingen na te denken of te praten. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen! Het vroege opstaan, de eerste keer dat Paul en ik elkaar zagen (tranen!), de MUSTANG (!!), de foto-shoot in het gebouw waar ik vroeger op school heb gezeten (een monumentaal pand vol leuke nisjes, hoekjes, glas-in-lood, prachtige trappenhuizen en meer briljante dingen), de ceremonie zelf (bij opkomst wederom tranen: ik hoorde later van een paar mensen dat ik “met een heel schattig piepstemmetje” allerlei mensen zachtjes gedag had gezegd; de ceremonie zelf was geweldig met een leuke en erg humoristische ambtenaar), de TAART (die zó lekker was dat er, toen iedereen de feestzaal verliet, stiekum nog een vriend van ons naar binnen is gesneaked om nog wat taart te pikken), de felicitaties, het totaal onthutsende aantal cadeau’s en enveloppes, het feest in het zwembad (oh MAN, dat hadden jullie moeten zíen!! Iedereen ging compleet LOOS!!), het diner met onze meest naasten (ouders en getuigen/broer/zus), de bruidssuite met jaccuzi, het lezen van alle kaarten en het gastenboek, het zien van de eerste (briljant door Wim gemaakte) foto’s.. Het was zó volledig, mega, super en ONWIJS geweldig..
We waren en zijn vreselijk diep onder de indruk van al het liefs dat iedereen ons de hele dag heeft gezegd, het feest dat men voor ons heeft gebouwd, alles dat iedereen die er was voor ons over heeft gehad. De reis die sommigen moesten ondernemen om erbij te kunnen zijn, hoe mooi iedereen eruit zag, de lieve gebaren.. Een prachtige bloem prijkt hier nu op tafel. Deze bloem, speciaal voor ons uitgezocht door een kleine grote man, kijkt mij aan en is voor mij een symbool voor al hetgeen wij deze dag hebben gekregen. Overspoeld door liefde, vriendschap en felicitaties waan ik mij in een wereld waarin ik weet dat deze bloem, op z’n minst in mijn gedachten, nooit zal verwelken.
Dank jullie wel allemaal!!
(En ja hoor.. Daar zijn die tranen weer.. Zoals ik in ons hotel al tegen Paul zei: ik voel me zó ontzettend, ziekelijk gelukkig!)
11 Jul 2007
by Annibalin Pirate kitty loves Pirate cat
Mijn laatste dag als ongetrouwde vrouw is aangebroken. Nog steeds voel ik me (op bewust niveau) niet nerveus, al moet ik toegeven dat ik me vanochtend nu ook niet bepaald Zen voel. In alle vroegte werd ik wakker van iets en kon ik vervolgens de slaap niet meer vatten. Gedachten dwarrelen door mijn hoofd: gedachten aan wat ik vandaag moet doen, gedachten aan de waslijst ‘laatste moet-jes’ die wij gisteren glansrijk wegwerkten, gedachten aan morgen.. Maar ook andere gedachten, die zich al langere tijd op een iets minder bewust niveau manifesteren. Gedachten, over de afgelopen 4 turbulente jaren, waarin Paul en ik elkaar vonden in een partnerschap waarin onvoorwaardelijke liefde, trouw, vertrouwen en een (soms niets ontziende) eerlijkheid een eenheid vormen waarin wij beiden zo veel vertrouwen hebben dat wij een officiëel ja-woord niet langer uit de weg besloten te gaan.
Morgen zullen wij officiëel beteugelen wat wij al langer denken te weten: wij houden van elkaar en hebben vertrouwen in onze toekomst samen. Met deze man wil ik oud worden. In het leven is alles een gok en dit is statistisch gezien zelfs een behoorlijk grote, maar de dingen die wij de afgelopen 4 jaren samen hebben meegemaakt en overwonnen leggen mijn twijfels het zwijgen nagenoeg op. Ik kijk achterom; zie de bergen die wij samen hebben beklommen en dalen die wij samen zijn doorgekomen. Onze relatie had een moeilijke start en er waren zware momenten, waarin wij ieder voor zich uit moesten maken of hetgeen wij hadden het gevecht wel waard was, maar gelukkig hebben wij deze vraag uiteindelijk altijd met een volmondig “JA!” kunnen beantwoorden. Geen van beiden heeft ooit écht getwijfeld.
Hij is precies degene die hij voor mij moet zijn: zichzelf. Hij is bijzonder; vult mij aan, laat mij lachen, respecteert mij, doet mijn hersens soms kraken… Groeit met mij.
Dus morgen is het zo ver. Wij beloven elkaar eeuwige trouw en voor altijd voor elkaar te zullen zorgen, maken wij elkaar onze erven, sluiten wij een samenlevingscontract en maak ik Paul de vader van mijn eventuele kinderen. Ik ben niet bang. Ik sta achter deze belofte en weet dat Paul dat ook doet.
Het wordt een mooie dag.
10 Jul 2007
by Annibalin Pirate kitty & friends
Parade. Sangria*. Moe. Welterusten.
*: Waarvan er overigens maar één is omgevallen…
Previous Older Entries
RSS
Flickr