Dat de paden die wij in ons leven bewandelen, lang en kronkelig zijn, dat wisten we al. De afgelopen weken, of eigenlijk maanden, zijn ik en mijn lief hard beziggeweest om ons pad vrij te maken. We kwamen beiden ons eigen road block tegen en moesten een manier vinden daarmee om te gaan. Eromheen gaan, misschien. Of teruggaan en een ander pad kiezen. Eroverheen klimmen? De blokkade gewoonweg weghalen was misschien ook wel een optie. Paul koos voor het ene, ik voor het andere. Mijn burn-out heeft zwaar gewogen. Ik heb er veel van geleerd, ik ben me nu erg van bepaalde dingen bewust. Van mijn grenzen, bijvoorbeeld. Al wilde ik het eerst niet toegeven, ik ben een hele duidelijke grens bij mezelf tegengekomen. Mijn vermoeidheid en blijvende RSI-klachten in mijn nek spelen mij parten. Al weken. Volgens bloedonderzoek ben ik kergezond, maar wat is er dan? Gelukkig heb ik het afgelopen half jaar geleerd, dat er méér grenzen zijn als fysieke grenzen. Na veel met Paul te hebben gepraat, na veel te hebben nagedacht en na het vinden van een opening, heb ik mijn kans gegrepen en heb ik een voor mij héél belangrijke en ingrijpende beslissing genomen. Het viel niet mee, want ik moest hiervoor eerst in het reine komen met mijn eigen, begrensde denkbeelden. Maar de kogel is door de kerk en vandaag heb ik de bevestiging van mijn nieuwe start gekregen: per 01 augustus a.s., direct na mijn vakantie, ga ik wekelijks een dag minder werken. Van 40 naar 32 uur, met al dat daarbij hoort. Ik ga het rustiger aan doen, ik gun mezelf meer tijd. Werken is belangrijk en goed, maar het is niet alles. Mijn lichaam geeft mij nog steeds tekenen en ik kan ze niet langer negeren. En zoals ik zei, er was een raam om door te klimmen, anders had ik dit niet zo gemakkelijk kunnen doen..
Mijn besluit hierin hangt nauw samen in Paul's besluit over zíjn road block. Hij had het zwaar met iets heel anders: zijn opleiding hing hem als een block (;-))aan zijn been. Voordat wij verkering kregen nam hij een besluit over zijn toekomst. Hoe hij privé ook terecht zou komen, van één ding was hij absoluut zeker: op het professioneel vlak zou hij zijn doel kennen. Hij wilde voor de klas. Maar de opleiding viel hem almaar zwaarder. De ellende begon aan het begin van dit jaar en het breidde zich uit als een cartoonesk van een besneeuwde berg rollende sneeuwbal. Zijn stage bleek een koude douche; voor de klas staan putte hem meer uit dan dat het hem energie gaf, op een school werken maakte hem moe en sjacherijnig waar het hem voldoening zou moeten geven. Toen hij vervolgens ook te horen kreeg dat hij zou worden ontslagen waar hij nu (nog) werkt viel het nog meer in duigen: zich concentreren op zijn opleiding ging slecht en de tijd en energie die hij éigenlijk in zijn opleiding moest steken, had hij nu nodig om een nieuwe baan te zoeken. Het werd nóg zwaarder toen hij een achterstand op school bleek te hebben: binnen 2 maanden moest hij 'nog even' zijn Propedeuse halen, anders moest hij van school af vanwege een negatief bindend studie-advies. Het duurde lang, eer hij zich kon neerleggen bij wat ik allang zag: dit pad loopt dood. Het was moeilijk voor hem om op te geven, want daarmee zag hij het zelfgecreëerde beeld van zijn toekomst in scherven vallen. Maar uiteindelijk lukte het hem toch. Precies twee-en-een-halve week geleden, op de dag dat ik het logje over routes schreef, nam hij zijn besluit. Dit pad was niet goed voor hem. Dus hij liet het voor wat het was. En ik ben vreselijk trots op hem, vanwege dit moedige besluit.
Nu mijn lief was gestopt met zijn stage en opleiding kwam er ruimte voor andere dingen. Hij kan weer meer gaan werken (vanwege zijn opleiding werkte hij de afgelopen jaren 32 uur) en hij kan op zoek naar een baan die beter past bij zijn opleidingsniveau. Wanneer hij geen 'ondermaatse' baan meer heeft, meer gaat werken en wij bovendien geen studiekosten meer hoeven te betalen is de weg vrij voor andere dingen. De weg vrij voor mij. Nu we ons beiden volledig hebben ontdaan van alle overtollige ballast is het tijd voor een nieuwe start: het rustige vaarwater dat ik in de verte zie glinsteren. Na onze bruiloft en onze vakantie slaan we hand in hand op meerdere manieren een nieuw pad in. Het heeft ons veel moeite en energie gekost, maar we zijn er gekomen. En waar wij nu staan, schijnt de zon op ons neer.
Als een blaadje los van de boom dwarrelde ik door mijn weekend heen: even gaan kijken bij Kaderock, met onze vrienden Maaike en Mark wat gaan eten in de stad, daarna nog even een terrasje.. Bij papa op bezoek die aan het vissen was met zijn vismaatje, een beetje fotograferen met Wim, met mama's hulp mijn jurk nog even passen (volgende week vrijdag afpassen voor het vermaken!) en samen met mijn lief een filmpje kijken.. Ook het huis is weer redelijk opgeruimd en de katjes werden heel blij van een avondje op het balkon.