Gisteren was ik met de auto op weg naar Maaike en Mark en ergens op de Laan van Meerdervoort naderde ik een zebrapad waar nèt een meneer en een mevrouw met hun hondjes aan kwamen lopen. Ik stopte. De meneer en mevrouw staken over en begonnen mij wild gebarend te bedanken voor het voorrang verlenen. Zelfs toen zij mijn auto al voorbij waren en ik net op ging trekken, draaide de mevrouw zich om, lachte me breed toe en stak nog eens haar duim op.
Dit gebeurt mij vaker: ik geef mensen die voorrang hebben voorrang en vervolgens zijn zij mij zó dankbaar dat ze mijn auto wild gebarend voorbij lopen of fietsen. Meestal denk ik dan bij mezelf, dat ik het eigenlijk maar triest vind, dat er zo weinig mensen stoppen dat het bijzónder is als je het wel doet.. Maar gisteren, terwijl ik de rest van mijn rit naar Voorburg met een brede grijns terugdacht aan dit voorval, kwam er een heel andere gedachte in mij op. Eigenlijk zouden we dat allemáál eens wat vaker moeten doen: iemand die iets goed doet in het verkeer complimenteren, in plaats van de vervelende mensen af te zeiken. Hoe anders zou onze dagelijks leven er dán wel niet uit zien…
Het is ongelóóflijk leuk, om af te tellen naar een bijzondere dag als je trouwdag. Maar er zit één addertje onder het gras: je moet geheimen bewaren en weten wanneer je er wel en niet over kan praten. Ookal wil ik hier geen Ik-Ga-Trouwen-en-kan-het-vervolgens-nergens-anders-meer-over-hebben-log van maken, ik kan me niet altijd even goed inhouden. Waar het hart van vol is.. 
Er zit veel in mijn hoofd, de laatste tijd. Mijn gedachten schieten alle kanten uit; ik bedenk veel terwijl er eigenlijk weinig uitkomt. Ik ben dromerig, afwezig en ik let niet goed meer op. Mijn thee gooi ik met mokken tegelijk over belangrijke stukken op mijn werk heen en ookal lijk ik heel georganiseerd, mijn leven hangt van half vergeten afspraken aan elkaar. Ook met mijn log merk ik dat goed: de hele dag door bedenk ik onderwerpen om over te schrijven, maar als ik in de avond op mijn gemak achter de pc schuif met een kop thee (jaja, nog steeds met gelatine erin, I might add) heb ik geen idee meer waar ik het allemaal over wilde hebben en blijft mijn tekstveld angstvallig leeg. 
Mijn lief belde me vandaag, op mijn werk. Die sollicitatie die hij had lopen, voor die aantrekkelijke functie, daar was bericht op gekomen. Hij heeft de baan! Het is een tijdelijke functie binnen het bedrijf waar hij nu al werkt, dus waarschijnlijk zal de afdeling waar hij nu werkt hem 'uitlenen' voor zo lang als nodig is. In de plaats van klanten te woord staan op de klantenservice zal hij zich gaan bezighouden met het verbeteren van de processen óp diezelfde klantenservice en ik ben vreselijk trots. 
Mijn mama was vandaag jarig en wij vierden feest! De gegokte barbeque bleek een schot in de roos, het gezelschap was leuk, mijn mama was blij met haar cadeau's. Zelfs de poes was het ermee eens: ondanks haar natuurlijke weeerzin tegen gezellig knuffelen en dat soort dingen meer kwam ze zelfs even op schoot! 
Van het weekend zaten wij met onze vrienden Maaike en Mark te dineren in eetcafé de Babbelen, toen het feit dat ik straks minder zal gaan werken ter sprake kwam. "Weet je al welke dag je gaat nemen?" vroeg Maaike. Blij vertelde ik, dat ik in principe de maandag ga nemen, tenzij er niemand ADV heeft op de vrijdag (de vaste ADV-dag bij ons op kantoor, die om tourbeurten ingepland wordt). In dat geval zou ik de vrijdag nemen. Dit zou dus inhouden, dat ik twéé lange weekenden in de maand zou hebben. "Cool he?" riep ik nog. Maar Maaike en Mark vroegen, of ik er niet aan had gedacht de woensdag te nemen als vaste dag. Het breekt je week (je hoeft nóóit meer als twee dagen achter elkaar te werken) én je hebt meer regelmaat. Ik had het wel even vluchtig overwogen, gaf ik toe. Maar mijn weekend verlengen had zo oneindig veel léuker geklonken; het voelde gewoon vele malen aantrekkelijker. Maaike, zèlf een ervaringsdeskundige als het om overspannen raken gaat én al een tijd happy met haar 32-urige werkweek, zei dat zij tijdens haar overspannen-heid van de arts aangeraden had gekregen juist die woensdag als vaste vrije dag te nemen. Voorheen had zij altijd de vrijdag, maar sinds zij overspannen is geweest is zij inderdaad overgestapt naar de woensdag. 
Ik ben een eigengereid en tegendraads meisje. Altijd al geweest, geloof ik. Mijn uitingen hiervan vierden hoogtij rond mijn 16e: ik verfde mijn haar in alle kleuren van de regenboog (mijn favoriet was groen), ik droeg zwarte make-up en mijn kleding was gescheurd en slobberig. Ondertussen zijn we alweer zo'n 12 jaar verder en je zou zeggen dat die tegendraadsheid een puberkwaaltje was. Make-up draag ik nog zelden, mijn kleding is alternatief, doch (doorgaans) niet zwaar opvallend en ook mijn haar beperkt zich weer tot natuurlijke kleuren. Ik heb me aangepast. Waarom? Omdat ik nu weet, dat ik ook mezelf kan zijn zónder groen haar en zwarte make-up. Bovendien vind en behoud ik op deze manier een stuk makkelijker een baan en daar is uiteindelijk toch óók wel wat voor te zeggen.