Jun
Itz mah birfday..
28. Yup. Ondanks het feit dat ik de 30 nu toch wel angstvallig snel zie naderen, tóch wel een mooie leeftijd. De felicitaties stromen op dit vroege moment van de dag al binnen en ik voel me ook qua gezondheid weer een stuk beter. Erg fijn, want als dit de rest van de dag zo blijft kunnen we vanavond tóch gewoon naar het theater om mijn verjaardag te vieren. Zodadelijk ga ik me maar eens buiten wagen (ik móet vandaag mijn paspoort aan gaan vragen, want het oude is verlopen en dat vakantie't niet zo heel lekker) en daarna zie ik wel hoe het gaat. Hoe dan ook, die bak Ben & Jerry's ijs in de vriezer is vandaag VAN MIJ! (*insert evil laughter here*)
************
Vanochtend werd ik trouwens nog wakker met de schrik om het hart: ik was vannacht onze kennis/vriend Jacco tegengekomen in de supermarkt. Terwijl ik aan kwam lopen stond hij driftig knopjes in te drukken op zijn mobiel; toen hij mij zag klapte hij 'm snel dicht om een praatje met me te maken. Jacco, een vrolijke Frans als altijd, vertelde me blij dat hij toevallig nèt op het punt stond een huurmoordenaar in te schakelen om zijn buurman te laten afmaken. Die tapte namelijk al een hele tijd stroom bij hem af en had vanochtend vervolgens het lef gehad om Jacco te bellen om te klagen: omdat Jacco te veel stroom gebruikte had hij elke keer koud water (wat koud water exact met stroom te maken heeft? Géén idee! Dromen, hè? ;-)). Toen ik wakker werd realiseerde ik me daardoor dat we Jacco en zijn vriendin zijn vergeten uit te nodigen voor onze bruiloft (hence de schrik) en nu moet ik nog maar even hemel en aarde bewegen om Jacco te bereiken en hem op z'n minst te laten weten dat hij van harte welkom is..
Jun
Bijna..
Koortsige dromen. Woelen. Zweten. Neusspray* en andere medicijnen. Slapen. Bakken vol vitaminepillen. Af en toe wakker schrikken tijdens het opzuigen van een keelpastille. Tegen heug en meug een boterham eten. Keelpijn. Hoesten. Meer slapen en nog meer slapen. Traanogen en snotneus. Oorpijn.
En dan.. Wakker worden met licht aan het eind van de tunnel. Het is woensdag en ik leef weer! En met een beetje geluk.. Ben ik er voorlopig weer even vanaf** :-)
*: Inderdaad Neel, klotespul. Maar het wèrkt wel!
**: Ik weet het, ik weet het, ik bèn er nog niet.. Maar van 'ronduit ziek' naar 'behoorlijk verkouden' gaan is al een hele vooruitgang, toch?
P.S.: Dìt filmpje kon ik jullie niet onthouden (voor extra dimensie: geluid aan):
Jun
Huisarts
"Misschien moet ik maar eens een abonnement bij u nemen" zei ik vanmiddag tegen de huisarts. Nouja, éigenlijk zei ik "Bizzien boed ik maah eenz een abobbebend bij u beben", maar dat kleine verschil mag geen naam hebben. Zo ga je nooit naar de huisarts, zo zit je er keer op keer. "Wat kan ik voor je doen vandaag?" vroeg hij. Ik vertelde heb van mijn zéér vervelend gezwollen en bovendien erg pijnlijke verhemelte, snotterde in de tussentijd een zakdoekje vol en keek hem koortsig aan. De ruis in mijn hoofd was alleen nog maar erger geworden in het half uur dat ik in zijn wachtkamer had doorgebracht en ik kon nauwelijks nog rechtop blijven zitten. Hij scheen met een lampje in mijn keel, stak een spateltje in mijn mond en knikte bijna per direct dat hij al klaar was. Nog even de klieren in mijn hals voelen en hij was eruit. "Ontstoken." Zei hij kort. Even later stond ik in de apotheek om de medicijnen op te halen die zowel het virus dat ik onder de leden heb als de keelontsteking die mij dwars zit onder bedwang moeten gaan krijgen; het bonusgetal was de neusspray die de arts me erbij voor had geschreven. Voor de nachtrust. Voorlopig uitzieken, dus. Ik snap nu wel ineens, waarom ik me sinds afgelopen donderdag al zo raar voel. Een gemeen griepje heeft zich in mijn keel gevestigd en maakt er nu een feestje van.
Maar ik zal 'm krijgen hoor. Ik slááp 'm er gewoon uit..
(Ok, ik heb weinig keus; iets anders doen als slapen lukt me niet echt.. :-P)
Jun
Ziekig
En dan, aan het eind van een weekend vol kraambezoekjes (één nieuwe baby, één nieuwe puppy) en Parkpop in de regen voel ik 'm opkomen: die mega-verkoudheid die me al een week lang plaagt zonder daadwerkelijk dóór te breken. Nu snap ik in één klap waarom ik al 4 dagen niets meer proef, al een week lang word geteisterd door hoofdpijntjes e.d. en me vandeweek zo slecht kon concentreren op mijn werk.
Op naar bed dus maar, zodadelijk. Een potje vitaminepilletjes erin en een extra glaasje water op het nachtkastje. En dan hopen dat ik het er in een nachtje weer uit kan slapen…
Jun
Hoera
Voor mijn nieuwe macro-lens!
Deze laatste foto is genomen op maximale zoom; de daadwerkelijke grootte van wat je ziet is zo'n 1 x 1,3 centimeter!
Jun
Spijt
Dat ik soms iets té makkelijk omga met dingen sinds ik zo ongeveer alle info en koopwaar binnen het bereik van een toetsenbord heb, daar kwam ik vandaag even achter. Achteraf gezien is het niets dat niet goed is gekomen, alleen had ik de stress die het opleverde er vantevoren gewoon niet bij bedacht.
Allereerst is daar de zaak van mijn opzet-lens. Al sinds ik 'm heb ben ik absoluut dól op mijn camera en de mogelijkheden van het apparaat geweldig, maar er was één functie waarbij ik al vanaf het begin tegen beperkingen op liep: de macro-funtie. Al is deze uitgebreider als op een gemiddelde camera, voor mijn wensen was deze funtie toch iets te beperkt. Gelukkig heb ik echter een super-camera: er zijn opzet-lenzen (cq converters) waarmee je diverse functies uit kunt breiden. Goed plan, dus. Om de macro-converter van mijn gading nog vóór onze vakantie in huis te hebben (gemiddelde levertijd bij Nederlandse winkels: 2 maanden) moest ik 'm wel even uit het buitenland halen, maar gelukkig: als lid van E-bay is dat binnen no-time geregeld en zo kon het dat ik maandag mijn lens bestelde in Amerika en er vanmiddag al een briefje van de UPS in de bus lag met de mededeling dat ze morgen opnieuw aan de deur zouden komen. Er stond echter óók nog iets op het briefje waar ik even iets minder hard op had gerekend: er moet wel even € 22,73 contant worden afgetikt bij de bezorger. Invoerrechten, BTW en administratiekosten. Fijn, dat betekent dus dat die lens ineens dik twee keer zo duur is. Zucht.. Je moet wat over hebben voor je hobby, zullen we maar zeggen.
Het tweede geval is nóg leuker: toen ik erachter kwam dat het uiterlijk van mijn mobiele telefoon kan worden veranderd door er een ander frontje voor aan te schaffen, was ik natuurlijk metéén verkocht. "Hoera! Hip-rose-met-witte-telefoon-i.p.v.-saai-zilver-met-zwarte telefoon, here I come!" dacht ik bij mezelf en bezocht wederom de gewraakte veilingsite. Omdat het niet zo'n telefoon is met van die klik-frontjes, had ik al wel bedacht dat het verwisselen ervan iets lastiger zou zijn. "Maarja," zo redeneerde ik "als het écht moeilijk zou zijn zouden die frontjes vast niet in groten getale aangeboden worden op het internet. Bovendien staan er toch overal tutorials van."
U voelt 'm al aankomen. Au. Naarmate Paul meer en meer onderdeeltjes van de (dure, nog practisch nieuwe) telefoon afpeuterde en de telefoon steeds meer uit losse onderdelen ging bestaan begon bij elk krakerig/knakkerig/vallerig geluidje mijn hart een stukje harder te bonken in mijn keel. Hoogtepunten waren daarbij het beeldschermpje dat van de telefoon af viel (zo'n ding blijkt slechts met één draadje vast te zitten aan de telefoon!!) en de twee miniscule veertjes die uit het pakking-kje van het speakertje vielen, die zó klein waren dat het net leek of er twee bróódkruimels op tafel waren gevallen. Toen bij de assembly van het tot mini-prutjes gereduceerde technische hoogstandje niet helemaal 100 % meer in elkaar paste vielen zowel Paul als ik half flauw, maar uiteindelijk, toen alle schroefjes er weer in zaten.. Wèrkte 'ie gewoon weer. PFIEW. Mooi natuurlijk, dat we de garantie hiermee naar de klote hebben geholpen, maar tegen de tijd dat we daar goed en wel achter waren was het toch al te laat. Gelukkig maar, dat alles het nog perfect doet. Maar een lesje was het wel: het internet is últiem makkelijk.. En dáár moet je je van bewust blijven…
(And the bright side: mijn telefoon is nu wel ultiem hip én past rétegoed bij mijn nieuwe tas!!)
Jun
Jun
Leuk
Ik heb zojuist meegedaan aan mijn aller-eerste echte foto-wedstrijd. Ik acht de kans dat ik zal winnen bijzonder klein, maar wellicht zit er een klein kansje op een korte expo in, daar er niet zo veel inzendingen zijn (het is dan ook een zéér lokale wedstrijd* ;-)). Ook Wim en een Flickr-kennis van ons doen eraan mee, dus ik hou in elk geval mijn vingers gekruist dat op z'n minst één van ons drieën bij de 8 foto's zit die zullen worden tentoongesteld.
Wish us luck!
*: Het betreft hier een foto-wedstrijd van de kunstwerken die even geleden in Kijkduin tentoongesteld werden.
Jun
Daar komt ‘ie dan..
Mijn laatste volledige werkweek. Volgende week ben ik op donderdag vrij omdat ik dan jarig ben, de week erna heb ik ADV op vrijdag. Daarna heb ik 3 weken vakantie en als ik terugkom gaat mijn 32-urige werkweek in!
Wát een vooruitzicht… 
Mijn weekend was overigens druk, maar fijn: mijn trouwjurk heb ik afgepast en is nu terug naar de winkel om vermaakt te worden, de eerste oefen-sessie met mijn haar-styliste zit erop, we hebben supergezellig gegeten bij mijn collega en haar gezin en vandaag was het leuk om vaderdag te vieren met mijn ouders en broertje. Een goed begin is het halve werk, zullen we maar zeggen.
Jun
Zomaar een gedachte..
Gisteren was ik met de auto op weg naar Maaike en Mark en ergens op de Laan van Meerdervoort naderde ik een zebrapad waar nèt een meneer en een mevrouw met hun hondjes aan kwamen lopen. Ik stopte. De meneer en mevrouw staken over en begonnen mij wild gebarend te bedanken voor het voorrang verlenen. Zelfs toen zij mijn auto al voorbij waren en ik net op ging trekken, draaide de mevrouw zich om, lachte me breed toe en stak nog eens haar duim op.
Dit gebeurt mij vaker: ik geef mensen die voorrang hebben voorrang en vervolgens zijn zij mij zó dankbaar dat ze mijn auto wild gebarend voorbij lopen of fietsen. Meestal denk ik dan bij mezelf, dat ik het eigenlijk maar triest vind, dat er zo weinig mensen stoppen dat het bijzónder is als je het wel doet.. Maar gisteren, terwijl ik de rest van mijn rit naar Voorburg met een brede grijns terugdacht aan dit voorval, kwam er een heel andere gedachte in mij op. Eigenlijk zouden we dat allemáál eens wat vaker moeten doen: iemand die iets goed doet in het verkeer complimenteren, in plaats van de vervelende mensen af te zeiken. Hoe anders zou onze dagelijks leven er dán wel niet uit zien…